17-12-15

mannen...


De ideale man…
De nieuwe man…

Dat is vooralsnog geen vanzelfsprekendheid.
Het blijft voorlopig behelpen.
Opvallend veel mannen omschrijven zichzelf als ‘empathisch…’
Ze denken dat ze empathisch zijn…
omdat ze gemakkelijk in de omgang zijn,
sociaal vaardig en grappig overkomen…
maar dat is niet empathisch…
Veel mannen zijn emotie-arm en veel mannen zijn daar fier op.
Ze hebben alles onder controle…
Echte empathische mannen die zich kunnen invoelen in
de leefwereld van een ander zijn eerder zeldzaam.
En dit tot mijn grote frustratie en ontgoocheling.
De hoeveelheid macht die iemand heeft is vaak omgekeerd
evenredig met zijn dosis empathie.
Ook zelfzekere mannen zijn nogal zeldzaam.
Veel mannen ontlenen hun bestaan enkel en alleen aan
hun titel, hun diploma, hun status, hun functie,
hun grote wagen, hun mooie, erg jonge vrouw,
hun goed gevulde bankrekening…
Maar dat vind ik geen teken van zelfzekerheid maar juist een
gemis aan zelfvertrouwen.
Iemand met zelfvertrouwen is juist héél discreet en loopt niet
de hele tijd te stoefen met zijn rijkdom, zijn pracht en zijn praal.
Zo’n man luistert als ik iets zeg en als hij iets zegt,
luister ik naar hem.
Ik word soms doodmoe van het hanige gedrag van mannen…
Ik heb de grootste, de langste, de beste, het meeste, de mooiste…
ze lijken wel een patent te hebben op dat eeuwige opbieden...

Ik houd van mannen die zich onzeker durven opstellen…
die zich niet schamen voor hun gevoelige kant…
van mannen die het soms ook allemaal niet meer weten…
net zoals ik het soms ook allemaal niet meer weet...



 

 

19:00 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.