22-11-15

Domme Kalle

Iets wat nooit in mijn bedoeling ligt, is iemand ongerust maken, spelen met zijn gevoelens, schrik aanjagen en het huidig geluk te verbrodden. Maar als men in voortdurend contact is, is het normaal dat ook de slechte gedachten, af en toe, eens aan bod komen. We kunnen niet altijd schrijven over minder negatieve onderwerpen. Hoe langer men schrijft, hoe grondiger men wordt en hoe dieper de inhoud reikt. Zelfs de stille oceaan kan wel eens opstandig worden. Beoordeel deze post dus niet als een bedreiging, als een uitdaging of als een stamp onder de gordel. Het is niets meer, maar ook niets minder, dan een twijfel die iedereen, vroeg of laat, koestert. Erover durven denken betekent niet dat men aan het einde van de tijden aan het geraken is. Het is zoals seks: iedereen denkt eraan, maar niet iedereen kan met zijn tepel in de pap roeren.
 
Voor wat betreft het feit dat, hoe meer je zegt, hoe meer je woorden later, of daarna, aangehaald zullen worden, is het meestal zo dat er verborgen boodschappen in gezocht moeten worden, of zowel, verdoken bedreigingen of ongelukkige voorspellingen. Net alsof het negatieve, wanneer men erover bezig is geweest, ook zal gebeuren.... en werkelijk, ik behoor niet tot de wijze mensen: de woorden (en zinnen) stromen eruit net zoals het water vanuit een bron borrelt, zonder enige mogelijke, definitieve, versperring. Tenzij de dood. Ik heb het niet over iemand in het speciaal, maar ik ken er wel enkele, zoals een van mijn broers, bvb, over wie ik denk dat hij meer verduikt dan dat hij onthult. Ik kan daar niet goed tegen.
 
Vergelijk de bezorgdheid van een dokter niet met de bezorgdheid van een dicht familielid. Niets mee te zien. Iets is iets. Iets anders is iets anders. Moesten alle dokters zo bezorgd zijn met hun patiënten, er zouden geen gezonde of nuchtere dokters meer bestaan. Een mens is pas bezorgd wanneer hij bemint. Het omgekeerde, weet ik niet zeker: "hij bemint, omdat hij bezorgd is". Ik heb mijn huidige vrouw alleen uitgenodigd met mij te vrijen op de dag dat ze van onze firma ontslagen is geweest (ik was bang dat ik ze niet meer terug zou zien). Ze schreide zo meisjesachtig schouderschokkend en zodanig zielig dat ik haar onmiddellijk in mijn kantoor riep en haar uitnodigd heb, diezelfde avond nog, uit te gaan eten. Ná haar vriendinnen raad te hebben gepleegd, heeft ze het aanbod schuchter aanvaard. Ik was werkelijk bekommerd om haar. Maar toen beminde ik haar nog niet, vermoed ik. Misschien wilde ik zelfs alleen maar van haar profiteren: een gewonde of geschonden mens bied minder weerstand tegen een poging tot verovering. Maar later heb ik verstaan dat ik haar ook beminde. Tot nog toe trouwens en zij is de enige die mijn hand mag blijven vasthouden, dag-in, dag-uit, uitzondering gemaakt voor mijn dochter, die dat nu aan het verwerpen is...

... die domme kalle, zoals ik mijn zuster noemde...

18:16 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.