17-11-15

Een begin, een midden en een einde.....

... en toch overweeg ik, draai en keer, onderzoek, tracht objectief te zijn en te blijven, beweeg me tastend in de modder en de lommer en reken niet op geluk...

Ziedaar mijn klein eng wereldje waar ik dacht dat alles voorzienbaar was, gepland en onwrikbaar in zijn structuur en bestaan.
 
Hoe ouder ik word hoe meer spijt ik krijg, mensen die ik lief heb (of gehad heb), eventueel gekwetst te kunnen hebben. Daaronder reken ik mijn moeder mee (nu méér, dan vroeger), mijn huidige vrouw (zeker en vast, maar ze is ook dubbel zoveel keren bemind geweest, alhoewel toch niet met diezelfde passie als met sommige andere vrouwen is gebeurd), mijn zoon (ik weet niet of het ooit zover is geraakt dat ik hem gekwetst heb) en mijn dochter (veroorzaakt door de totaal onverwachte ommekeer in haar, huidig, uiterst vreemd gedrag). Praktisch nooit met het uitsluitend bedoel te kwetsen, maar wel met de immer terugkerende neiging te verbeteren wat volgens mijn mening te verbeteren valt (net alsof ik altijd gelijk heb) en in de juiste richting te stuwen, weeral mijn eigen goesting en ervaring achtervolgend. Ik heb nochtans nooit iets verboden of geëist en integendeel, laat iedereen doen waar ze zin in hebben en ik heb inderdaad ook nooit het geweld aangewend, tenzij tegen mezelf, ook onlangs. En hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat alles eigenlijk nutteloos is geweest. Vele keren heb ik de verdiende ontspanning verwisseld voor nog hogere inspanning, spaarzaam geweest waar ik en vooral mijn vrouw méér verdienden, mijn gezondheid op de proef gesteld, mijn voorkomen verwaarloosd en vele keren meer deftig heb gedronken dan lustig gegeten. Alle verzamelde rijkdom zal tot niets anders dienen dan om de gulzigheid van onbekenden of (voor mij) ongeliefden te verzadigen, terwijl ikzelf en mijn vrouw zuinig zijn geweest en toch beseften dat er geen lade's in onze doodskisten aanwezig zullen zijn, om er later, in de hemel, nog eens goed van de inhoud te kunnen profiteren.
 
Met dat allemaal, van één kant, in mijn hoofd en van de andere kant, vaststellend dat alles op een helling komt te staan, waar niets ne meer zeker is en wel integendeel, volledig onstabiel aan het worden is, vooral wat betreft het nageslacht, maar ook wat betreft de gezondheid, niet alleen van mezelf maar ook die van de weinige mensen die mij nog omcirkelen, plus het bewuste tekort aan plezier, genot, geluk, vreugde, genegenheid en wie weet en vooral ook liefde, doet een mens soms wankelen in zijn geloof of dat allemaal wel de moeite waard is geweest en nog verder zal blijven zijn. De eerste mens die daar NOOIT over gedacht heeft, moet nog geboren worden, geloof ik. Bij sommigen is hun taak eigenlijk al praktisch helemaal volbracht en met dat gevoel alleen al zou het in feite gemakkelijker moeten zijn een geschikt besluit te nemen, alhoewel het grootste merendeel van deze mensen niet weet hoe dat besluit om te zetten in daden. Bij anderen nochtans komt de bedenking dat zij, door ne hele hoop omstandigheden, terug zijn gezakt naar de eerste trede van hun enorme ladder, terwijl ze voelen dat er nu zelfs gene tijd nemeer overblijft om voor de zoveelste keer de opklim terug te herbeginnen en het absoluut nodeloos en zelfs nutteloos is nog wakker te blijven liggen om nog ene enkele keer te proberen de wereld te trachten te herstellen, verwoest als hij is door de heb-en bloedlust van ne hele hoop mensen die meer op Joden gelijken dan op Palestijnen.
 
Denk nu niet dat ik al zover ben. Bijlange niet. Maar zoals ik het in mijn vorige post al eens geschreven heb: het ravijn (of is dat woord mannelijk: de ravijn?) is al duidelijk onderscheidbaar aan de horizon. Het is nu niet meer zoals het vroeger was: afschuw verwekkend, alleen al van de verbeelding op zichzelf. Het begint toe te behoren aan de mogelijkheden, aan de omstandigheden, aan de opties. Het past in de puzzel van het leven. De grote twijfel zal altijd zijn wat er uiteindelijk zal overwinnen: de lafheid van de onbeweeglijkheid of de moed van de beslissing. Ik vrees voor mezelf dat ik altijd meer heb gehad van een lafaard dan van een held. Daarom, nogmaals, het papier aanvaardt alles en niet alles waar men de moed voor heeft over te schrijven, rakelt men samen om in de werkelijkheid te plegen. Ik heb geen enkel plan in mijn hoofd, geen enkele onweerstaanbare beslissing genomen en zolang ik nog kan genieten van een ijskoud glas bier, zal ik trachten het doel te blijven ontwijken, maar en als ik, of mijn vrouw of dochter, zwaar ziek worden? 't Is al een paar jaar dat mjn vrouw last heeft van haar maag en darmen. Nu begint ze ook droog te hoesten. En mijn dochter, tot en met vandaag, had koorts, hoofdpijn, oogpijn, duizeligheid en zwakheid in haar benen. Zonder een griep of een valling te zijn. Zonder slijm. Ik kon er zelfs niet in slaap van geraken. Alles wat met het hoofd te zien heeft is angstaanjagend. Gelukkig was het "dengue", een insectenbeet die een mens voor een week lam legt, als ze geen inwendige bloeding (somtijds) veroorzaakt. Nu is het over, maar ik heb er méér van af gezien dan zijzelf. Zodanig dat ik mezelf altijd terug afvraag: hoeveel is een slecht geslapen nacht wel waard??

Gene roste frank, aub meneer!!

14:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.