10-11-15

Mariana: VIER!!

Mariana is zich, sedert het prille begin, meester over ons aan het maken (geestelijk en lichamelijk), zoals een wervelwind zich meester maakt over alles wat er zich in zijn omgeving bevind. Vandaag wordt ze precies vier jaar oud en als 't God belieft (of niet) zal ik al nen ouwen pee zijn wanneer zij meerderjarig zal worden.

Toen wij, ongeveer acht jaar geleden, mijn vrouw met meer en ik met minder interesse, onze aanvraag indienden voor de adoptie van een tweede meiske (liefst, een pikzwartje) hadden we er niet op gerekend dat het vier jaar zou duren vooraleer er een kandidaat-kindje zou opdoemen. We hadden bovendien gewenst een meisje te adopteren tot en met vijf jaar en wat we voorgesteld kregen op onze schoot en in de armen geduwd, was nog maar zopas uit de buik gekropen van de moeder, wiens onnozele vrijer dreigde de verhouding te verbreken indien ze zich niet van het kind ontdeed. Een laffe vader en een slappe moeder, als je het mij vraagt. Jacob was zijn bijnaam.

Wat er gebeurd is, is dat we nu allebei al dichter bij de zeventig/zestig dan bij de veertig/dertig aangrenzen en dat onze dochter nog maar pas vier is. Ik word regelrecht beschouwd als haar groot-en overgrootvader en ik durf er op wedden dat, binnen enkele jaren, als ze naast mij zal wandelen op de dijk, ik vreemd zal nagestaard worden en dat ze mij, de dapperste voorop, uit zullen schelden voor vuile "PEDOFIEL".

Jawel, er is iets mis gelopen, maar ondertussen is daar geen herstelling meer aan mogelijk. Was mijn vrouw niet zo geduldig geweest, ik zou er allang aan vergaan geweest zijn. Het bewijs dat dat niet gebeurd is, is te wijten aan mijn overlevingskracht in helse omstandigheden. De wereld blijft maar rond draaien en we zitten er midden in, zodat we draaien en keren als was het een wasmachine, tot dat we er dronken van worden en zelfs vergeten wat onze oorspronkelijke bedoeling eigenlijk wel was.

Mariana, de eerste jaren, heeft veel last gehad van longontstekingen en bronchitis, maar de laatste keer dat dat nu gebeurd is nu al langer dan een jaar geleden. Ze is gezond, SPRINGlevend, intelligent, onvermoeibaar, groot en sterk voor haar ouderdom, zodat haar meeste klasgenoten verdwijnen naast haar. Ze is chocolade-bruin van huid en enig in haar klas. Zelfs in de gehele school is ze overigens een waarlijke uitzondering, op gebied van ras. Van de andere kant, ze telt gemakkelijk en op haar gemak tot aan honderd en weet het alphabet van de eerste tot de laatste letter. Ze vermaakt zich veel met puzzles.

Onlangs echter, heeft ze zelf opgemerkt dat ze verschilt van haar vriendinnetjes (een klootzak heeft haar, op aanraden van zijn ouders, als AAP uitgescholden) en heeft reeds laten blijken dat ze liever blank was geweest, net zoals Ana en Elza, huidig zo overdreven in de mode geworpen.

Ik ben ervan overtuigd dat zij (en ik nog meer) veel zal lijden onder deze discriminatie en dat ik, ben ik er toevallig bij, niet terug zal deinzen meppen en klappen uit te delen aan diegenen die een vinger naar haar uit trachten te steken.

Ik houd van Mariana net zoals ik houd van mijn oudste dochter, mijn zoon en van mijn vrouw. Een geadopteerd kind is net zoals een bloedeigen kind. De liefde is ALLEMACHTIG, maar onze verantwoordelijkheid om er iemand van te maken is zelfs nog groter, want we moeten altijd maar blijven bewijzen dat bloed NOOIT de oorzaak is.

Nochtans, soms bevind ik me hier op wankele benen.

Verjaardag 003.jpg

17:49 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.