15-11-15

Spreek van Zure Verrassingen

Het gebeurt wel eens dat een mens zonder contant geld in zijn zakken zit.

De andere dag, toen ik de rekening vroeg in een café waar ik samen met mijn vrouw en mijn jongste dochter enkele blikjes bier, een Coca en een pakske frietjes, een definitieve bestemming had gegeven, keek ik verbaasd op toen ze, mijn vrouw dus, aanstalten maakte om de lege blikjes aluminium in haar tas te proppen. Bovendien liep ze ook nog sommige andere, nabije, tafels af waar ze ook de lege blikjes bij elkaar scharrelde.

Wat ben je aan het doen, stamelde ik verbaasd? Ze antwoordde, als was het de gewoonste zaak van de wereld, dat ze ontdekt had dat een kilogram van die blikjes ongeveer een halve euro waard was.

Ja maar, opperde ik, dat zal ons vandaag niet redden hé, alhoewel ik er bedachtzaam aan toevoegde dat, als ik nog twintig andere blikjes bier zou uitdrinken, dat ze dan waarschijnlijk algauw bijna een halve kilogram aluminium zou kunnen ophopen. Dat heb ik niet luid gezegd natuurlijk, om haar enthousiasme niet aan te tasten, maar van de andere kant, ik heb die avond niet goed kunnen slapen. Zou ze wel over al haar vijzen beschikken?

Wat later moest ze een onderzoek ondergaan om te kunnen vaststellen waarom haar neus zo veel verstopt geraakt. Ze vertrok, met Mariana, om 7h30. Ik had wel verdacht dat ze, na het onderzoek, er gebruik van zou maken om in het centrum van de stad wat inkopen te gaan doen, maar ze had me daarvan toch niets gezegd. Tot rond het middaguur maakte ik me niet ECHT bezorgd, maar toen de klok 13 uur klonk, toen 14, daarna 15 en wat later 16 uur, begon dat op mijn zenuwen te werken.

Hoezo, acht/negen uur op stap met een kleuter aan de hand, is toch onmogelijk? Waarom waarschuwt ze mij niet?? Waarom veronderstelt ze dat dat super-normaal is? Waar moet ik van mijn zenuwen af geraken? Is er iets gebeurd? Liggen ze misschien beiden in het hospitaal, met hun mond toegesnoerd? Waarom gebruikt ze geen GSM, zoals de drie miljard andere vrouwen op de aarde? Is de politie op zoek naar mij? Wat is er verkeerd gegaan? Ontvoerd?

Nieten nee, nietenmedalle... en om 16h30 zijn ze dan toch eindelijk thuis gesukkeld. Moe, met honger, met dorst, met verlamde benen en met een dreigende goesting om eens goed te kunnen gaan pisschen en kakken.

Maar ze heeft geen woord gerept over het waarom daarover.

En in de naam van de vrede en van de rust heb ik mijn smoel dicht gehouden.

Ik verdien het. Effenaf.

13:41 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.