12-11-15

Ik, een Verwaande Spotter?

Men heeft gelijk wanneer men beweert dat ik een "spotter" ben. Dat herhaalde mijn moeder gedurig, vooral nadat ze eens op het matje geroepen was geweest door moeder-overste (Martha?) van de Zusterkesschool in Rumbeke, toen ik rond de acht was en de zuster mij had gestraft en ik haar "vierkant" (zoals ze beweerde) in haar aangezicht had uitgelachen. Zo ben ik nu eenmaal en ik zal opnieuw geboren moeten worden om te kunnen veranderen. Maar toch doe ik niets opzettelijk en gebruik ik ook geen speciale middelen..

Van de andere kant, men beweert ook dat sommige mensen, vooral onder stress of diegenen die wat dieper in het glas durven kijken, nooit ontsnappen aan de indruk dat alles wat ze zeggen (of schrijven), vroeger of later tegen henzelf gebruikt zal worden. Daarom ook wordt vermeld dat de wijze mensen liefst hunne mond dicht houden en alleen maar doen alsof ze luisteren naar de mensen die eens, of meerdere keren, hun hart willen ontlasten, hun problemen uiteen plooien en verkiezen iemand anders ermee te doen bemoeien. Zo ontdekt men bijgevolg ook nooit de eigen mening van die wijzen, hun oprechte opinie, hun besluit, hun overtuiging, hun geloof en hun staat van gevoelens. Ze zijn ook meester, zoals ervaren politici, in de kunst van het begaafd spreken (indrukwekkende woorden op een behoorlijke rij te plaatsen) zonder werkelijk iets verstaanbaars uit te kramen.
 
Vooraleer iemand verontwaardigd recht springt en protesteert, ik heb het niet over hem, maar over mezelf. Hoe méér ik het woord gebruik hoe heviger ik in de zinnen verstrikt geraak. Hoe zalig moet het zijn nergens over te hoeven ná te denken. Niet over de tientallen oorlogen die de VSA (en hun opstandige Protestanten) altijd maar uit hun mouw schudden om het laf geweld op de eindeloze baan te zetten, niet over de kranten die dagelijks de namen van gewaardeerde en deftige mensen door de modder sleuren, niet over de misdaad die met reuzensprongen de gehele maatschappij aan het verwoesten is, niet over de vrouw die van de afwaskom haar algemene vuilnisbak maakt en zich daarna uiterst verbaasd afvraagt waarom de afvoerbuizen voortdurend verstopt geraken, niet over de bediende die nooit op tijd arriveert en alle dagen meerdere voorwerpen, met haar belangrijk achterwerk, op de grond zwiert, niet over de dochter die je gedurende tien jaar, zonder één enkele minuut gemist te hebben, opgehemeld hebt en die zich ineens afvraagt en ernstig betwijfelt of je eigenlijk wel echt ooit van haar gehouden hebt, niet van de bankmanager van het filiaal waar je al veertig jaar lang een rekening open houdt, zonder één enkele keer de regels overschreden te hebben, maar die toch zijn wenkbrauwen fronst op het ogenblik dat je hem opzoekt om over geld te spreken, enzovoort, enzovoort, enzovoort.... ah, wat een leven...!! Mensen die zich geen zorgen maken, zelfs met de dood niet; die alles met een korreltje zout (spot of humor) nemen en die zich rustig te slape leggen zonder hun hoofd te moeten breken over niets en nietenmedalle, zich met niets ambeteren en nooit ontwricht worden, zelfs niet door hun eigen lijden en nog minder door gebeurtenissen waarover ze geen controle hebben....

Ik behoor niet bij deze mensen, alhoewel ik de kring van mijn gezelschap tot praktisch nul heb verminderd om er de gevolgen niet van te hoeven te dragen. En toch krijg ik klappen rond mijn oren, meestal van mezelf nu en overigens ook van alle kanten vanwaar ik dat het minste verwacht.
 
Dat ik té veel op té weinig mensen moet vertrouwen is duidelijk mijn eigen fout en probleem. De nadruk gaat niet op "té veel", maar wel op "té weinig mensen". Ik zit gevangen in mijn piepklein wereldje en wanneer het daar slecht weer wordt lijkt het ineens op een geweldige storm. Mijn klein wereldje davert dan op zijn grondvestingen en ik word woest over en 't were geslingerd. Dat is het wat er hier nú precies aan het gebeuren is en ik zit hopeloos te piekeren wat ik kan doen om de golven van onrust en vernietiging te neutraliseren. Ik zie eigenlijk geen oplossing, vooral omdat ik gebonden ben aan mijn winkel en niet in staat ben in een één-twee-drie te verdwijnen. En dat is het probleem: de enige mogelijke oplossing die ik onderscheid is een reis naar het buitenland te ondernemen, met vrouw en kind. Veranderen van omgeving: dat zou mij toelaten terug naar adem te happen en alles te trachten terug op zijn pootjes te laten vallen. Vooral de verhouding met mijn oudste dochter loopt gevaar en in het geval er een keuze gemaakt moet worden zal mijn vrouw mijn dochter verkiezen en zo zou ik twee palen in mijn leven in ene klap kunnen verliezen. Dat zou voor mij, mijn eigen einde betekenen. Ik weet nog niet hoe, maar ik zit er alvast aan te denken. Ik kan onmogelijk nog ne keer helemaal opnieuw beginnen. Ik zit opgejaagd gevangen in een duistere hoek en alleen een onverwachte kattensprong kan mij nog redden. Mijn openhartigheid op deze blog heeft daar alles mee te zien: misschien zullen er heel weinig mensen geïnteresseerd in zijn, maar op zijn minst de mensen die iets meer willen begrijpen, iets meer willen kennen, krijgen daar de gelegenheid voor. Mijn leven is niet belangrijk geweest, maar het kan wel een voorbeeld zijn voor wie bereid is alles achter zich te laten en met een nieuwe schone lei te beginnen. Even had ik gedacht dat ik aan het slagen was, maar nu blijkt het dat het en scheet was in de wind. Alles is verloren aan het gaan: mijn inzet, geduld, wilskracht, inspanning, duurzaamheid.. 't is allemaal aan het uitlopen op een rond fiasco. En dat, mét gezondheid. Stel je voor had ik, of één van mijn twee steunpalen, met ziekten te kampen. Ik kan het mij niet voorstellen zonder het onmiddellijk op te willen geven.

Somtijds vraag ik mezelf af of ik eigenlijk niet met meer bezorgdheid rondloop dan wel met liefde. Met die opmerking kan je meteen vaststellen dat mijn hoofd niet meer perfect rond draait. Ik sta natuurlijk, in ons gezin, op de eerste plaats, op de pole-position, om het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen. maar de bedoeling was duidelijk te maken hoe bezorgd ik wel ben met HUN gezondheid. Ze mogen, in geen geval vroeger aan de beurt komen dan ik. En daar blijft ook de twijfel hangen: wat is het belangrijkst in een verhouding: de liefde of de bezorgdheid? Ik weet dat ze samen gaan, maar het zijn verschillende woorden. Welk woord is het meest beschrijvend, het best vertaald voor een geval zoals het mijne.

Weet je, ik ben nooit de eerste geweest bij geen enkele van mijn vrouwen/lieven. Ik begrijp niet precies wat dat wil zeggen, maar er zijn hier, in alle geval, ne hele hoop venten geweest die meer dan hun deel hebben gepakt. Allemaal verwaande smeerlappen, waaronder veel Jacob's...

En met deze belangrijke overweging in mijn gedachten sluit ik af, voor vandaag.

10:58 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.