28-10-15

Schoot- en Waakhonden

Meer dan ooit vind ik dat de meeste mensen, onder andere ikzelf, een waarlijk hondenleven leiden.

Ik heb gedurende het grootste deel van mijn leven met honden omgegaan. Meestal bestemd om mogelijke dieven af te weren. En ik moet bekennen dat ik er weinig met liefde en genegenheid heb omsingeld.

Toen we nog in Rio De Janeiro woonden hielden we er verscheidene Duitse Schapers op na die als opdracht hadden ons groot huis daar te bewaken. En dat hebben ze gedaan. Ene keer, op een zondagmorgen waren er twee bandieten op de vlucht geslagen voor de politie, daar dichtbij en passeerden ons (verbijsterd als nooit tevoren) huppelend voorbij, van de ene muur naar de andere, op en af springend en klauterend en woest achtervolgd door mijn honden. Ongelukkig genoeg hebben ze hun kuiten niet beet kunnen krijgen. Laat staan, hun keel.

Vele keren, in het putje van de nacht, heb ik, met bibberende knieën (want van een held heb ik alleen maar de grote neus), mijn gehele eigendom moeten nagaan, in het licht van de maan, verschrikt dat ik was door het aanhoudend blaffen van de honden. Hen fluisterend ophitsend wendde ik me, in mijn pijama, op naar de zwemkom en het voetbalterreintje, hoger gelegen dan het huis zelf, zonder enig wapen in mijn bereik, op zoek naar indringers. Deuren open zwaaiend, loerend en sluipend. Alhoewel ik nooit een dief betrapt heb weet ik zeker dat we verscheidene keren bezocht zijn geweest. De honden hebben hen nochtans geregeld afgeschrikt. Het was niet vanwege de liefde of de luxe dat ik hen onderhield. Het was een noodzaak.

De laatste en huidige hond, hier al, in Recife, is eigenlijk mijn grootste slachtoffer geweest, omdat ik hem, een schoothondje, echt zelf nooit gewenst heb en hem gekocht heb om te trachten een scheve situatie, met mijn oudste dochter, recht te trekken. Het heeft nietenmedalle geholpen, nochtans. Zie wat ik over hem geschreven heb, enkele jaren terug:

"Ik heb eindelijk beslist naar de noodrem te grijpen! Ik houd meer van honden dan van katten en heb er, vooral in Rio De Janeiro, verscheidene gekweekt, gedurende meerdere jaren, in een huis met een grote hof erbij. Mijn vrouw houdt er ook van. Mijn oudste dochter had er al een paar keren om gesmeekt maar ik deinsde er gedurig voor terug vanwege de verantwoordelijkheid die ze opeisen. Tegenover de honden, bedoel ik. Ze zijn zoals kinderen: op tijd eten en slapen, gezondheid, regelmatig wassen en inenten, het feit dat het ons verhinderd allemaal samen op reis te gaan en bovenal, de tijd en de inspanning die het kost hen te moeten leren waar en wanneer ze mogen plassen en van hunne afgang af geraken. In een appartement is dat nog erger. Nu heb ik ineens overwogen dat dat allemaal wel de moeite waard zou kunnen zijn als ik daarmee het normaal gedrag van Gleicy (mijn oudste dochter) zou kunnen heroverd hebben (wat ik nu bijna onmogelijk begin te vinden). Toen een kennis en dierenarts mij verleden week opzocht om mij een twee maanden oude Yorkshire aan te bieden was mijn eerste reactie het beestje, alhoewel nogal duur (500 Euro's), onmiddellijk te adopteren, juist voor dát bepaalde doel. Nochtans, mijn vrouw en Gleicy, die aanwezig waren op dat moment, waren er allebei (eigenaardig genoeg) nogal kortaf tegen. Wat wil je, dacht ik bij mezelf: ze reageren altijd omgekeerd dan wat je van hen verwacht. Toch goedkoper voor mij, besloot ik meteen en vergat de hond. 's Anderendaags echter kwam Ligia mij ineens tegemoet snellen met datzelfde hondje in haar armen. Ok, whatever you want, besloot ik en het is intussen al bij ons thuis aangeland en ingeburgerd. En iedereen is verliefd geraakt op het beestje. En zijn naam (het is een manneke)? Daar heeft Gleicy mij opnieuw verrast: "Prejuizo", wat letterlijk vertaald wil zeggen: "schade" of zowel "verlies". Plotseling lichte er een herinnering op in mijn achterhoofd. Niet lang geleden had ik gereclameerd dat ze mij voor steeds hogere onkosten aan het zetten was, waaronder ne hele hoop overbodige en stelde ik dus voor, voor wat bezuinigingen te zorgen. Eerder had ze mij ne keer verteld hoe de vader van één van haar vriendinnetjes, toen ze niet geslaagd was in haar examens en verplicht was geweest haar schooljaar te herdoen, haar ook de bewijzen van een hele reeks onkosten had voorgelegd en beweerd had dat dat allemaal "prejuizo" betekende voor hun gezin. Haar vriendin was daar echt in de put van geweest en nu had ik hetzelfde gedaan met haar. Wat een ontgoocheling moet dat geweest zijn. Zou dat één van de redens geweest zijn die haar gedrag hebben doen veranderen? Wie weet? Haar suggestie van naam wijst daarop? Het kan zijn. Een lichtje is opgedoken in mijn geheugen en misschien kan ik daar nu verder op blijven bouwen."

16:26 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.