20-10-15

Oppassen is Altijd de Boodschap Hier

Mijn bediende had mij één van haar tientallen vrienden voorgesteld die geïnteresseerd bleek te zijn in de overname van mijn lingerie-winkel. Content dat ik er eindelijk vanaf zou geraken kwamen we samen, zonder veel argumenten, een bepaald gedrag overeen en diezelfde dag nog bracht hij mij het bewijs van zijn "deposito" op mijn bankrekening. Ik was uiterst verrast en verbaasd van zo een rappe onderhandeling, plus contante betaling vanwege iemand die mij, met zijn gemeen uitzicht, niet de minste hoop had gegeven, maar aangezien de wonderen de wereld nog niet uit zijn, begon ik alvast uit te rekenen hoeveel winst ik aan het maken was. Hij had me echter een klein bedrag (bij manier van spreken = 1000 euro's) terug gevraagd om hem zo toe te laten een andere zaak tezelfdertijd af te sluiten, waarmee ik akkoord was gegaan, omdat ik dat zo een beetje beschouwde als de "commissie van de onderhandelaar". Ik had echter niet verwacht dat hij mij dat bedrag zou komen opeisen vooraleer mijn bank de "deposito" van de verkoopstransactie had bevestigd en ik weigerde dus absoluut dat geld (mijn eigen geld, dus) vóór te schieten. Hij dreigde meteen de gehele zaak op te schorten, wat me helemaal niet in paniek bracht. Integendeel, eerst de grote vis en pas daarna, de kleine, maande ik hem aan. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik al wat te oud was om door een piepjong kereltje bedrogen te kunnen worden. De volgende morgen bevestigde de bank dat inderdaad de deposito gene halve frank waard was. Hij had een niet ingevulde, niet ondertekende en gestolen cheque op mijn rekening gestort.

Ik herinnerde mij toen opeens dat mijn bediende mijn vrouw eerder had ingelicht dat haar broer al maanden lang in de gevangenis zat, veroordeeld wegens drughandel. Ook haar lief (vriend van haar broer) die niet werkte noch studeerde en die veertig keren per dag haar op haar werk lastig viel aan de telefoon, verontrust dat hij was dat hij bedrogen werd, stond me niet aan. Zijn onrust was ook niet helemaal onverantwoord, want zij is typisch "verslaafd" aan mannen. Ze was nog maar pas negentien geworden toen, maar ze is werkelijk een mannenjager, onafhankelijk van hun voorkomen, leeftijd, stand en kleur. Ze neemt ze allemaal, zonder haperen en haar vrijer was zich daarvan ineens bewust geworden, vermoed ik. Ik zelf moest gedurig oppassen want ze is een ware "crotchwatcher" en tracht iedereen te verleiden. Ze gebruikt ook een piercing in haar tong, wat vele mannen aan vuile manieren doet denken. Eens deed ze alsof ze naar mijn zak zou grijpen, achter de toonbank, maar ik was bekwaam rap een stap achteruit te zetten. Enfim, ze is wel eerlijk, maar ze is toch een kieken, als je het mij vraagt. Ze staat gereed voor iedereen en aanvaardt alle uitnodigingen.

Met dat laatste geval begon ik toch in mijn haar te krabbelen. Vooraleer haar te ontslaan had ik besloten haar op verlof te zenden. Zo kreeg ik meer tijd om het stof te doen zakken en te overwegen wat ik beter zou doen. Omringd door bandieten en een mannenverslindster is niet iets waar ik precies op zoek naar was! Maar ze was en is nog steeds een goede verkoopster en de mannen staan hier in de rij om door haar bediend te mogen worden. Dat telt toch ook mee, zekers?

Ik heb haar dus wel, vriendschappelijk, van haar ontslag laten weten en ze blijft, af en toe, toch nog eens binnen springen, wanneer ze helemaal niet beschaamd is, in haar uitdagend micro-rokje, voor mij, voorover te gaan buigen om iets van de vloer op te rapen. Amper een stap weg dus, van een dagelijkse zonde.

Soms overweeg ik haar terug aan te werven en niet meer terug te wijken wanneer ze dreigt met mijn kloten te gaan spelen...

13:43 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.