19-10-15

ergens is een plek...

 

 

Een plek om te huilen
die vind ik niet gauw…
ik ben in het nauw gedreven
kan mij alleen verweren
met kwaad of verdriet…
niemand die het ziet…
denk ik…

een lach op mijn gezicht
met in mijn hart een traan…
kom…ik moet verder gaan
met dat kwaad en verdriet…
denk ik…

geen schouder om op te leunen
geen arm om mij te ondersteunen…
dan zoek ik een stil hoekje
een plek om te huilen…

ik denk echt
dat niemand het ziet
mijn kwaal…mijn verdriet

en toch…
er is iemand die het ziet…
bij wie ik kan schuilen…
ergens is een mens
één mens
met een plek waar ik mag huilen…

 

 

 

15:49 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.