31-10-15

Voetbankjes (2)

Ik ben er mij van bewust dat ze zich nog nooit zo echt "zichzelf" heeft gevoeld dan terwijl ze mij aan het schrijven is. Heel waarschijnlijk omdat ik haar voortdurend over de rode streep aan het trekken ben, iets waar ze niet gewend aan was, maar nu toch, een beetje verrast, op prijs weet te stellen.

Ik zou er durven op wedden dat we, met een enkele blik, allebei, zouden weten wat er in het hoofd van de andere omgaat, hadden we indertijd een koppel gevormd. Toch vraag ik mij soms af of ze mij echt de vrijheid zou durven gegeven hebben om mijn schriftelijke uitspattingen en vergezellende vreugden, vanaf het prille begin, niet zomaar te veroordelen. Met alles erbij dat zich in mijn hoofd zou afgespeeld hebben. Of zou ze jaloers kunnen geweest zijn op mijn fantasies en dromen?

Zou ze mij aanzetten mezelf uit te leven en mijn genoegen na te streven? Zou ze meedoen en er alles uitpersen wat er uit te persen valt? Zou ze mij op stang jagen? Mij uit mijn kleren helpen werken? Haarzelf doen klaarkomem als ik medeplichtigheid van haar verwacht? Niet perse willen nagaan hoeveel zaad ik er wel uit spuit om me zo niet te hoeven te verwijten dat ik het eerder al op een andere manier verspild heb?

Eenvoudigheid en eerlijkheid hebben ALLES met elkaar te zien. Haar openhartigheid en mening over zulke soort onderwerpen is op ongelooflijk vruchtbare grond gevallen. Geilheid, bijvoorbeeld, doet geen enkel kwaad en het is eerder een deugd dan een zonde, alhoewel het soms op onbegrijp kan stoten. Wederzijdse ophitsing, tot de laatste consequenties, wat niets met leeftijd te maken heeft, is volmaakt. Bestaat er goesting, voldoe ze gauw, want die goesting zal nooit nemeer terug keren. Met gezelschap beter natuurlijk, maar zonder, ook goed. Ze is, op dat gebied, net zoals ik. Geloof ik.

Ik aanbid, werkelijk, sommige van haar dromen die het hebben over toestanden (zo machtig natuurlijk beschreven en zonder enige splinter van wroeging en spijt) waarin de vrouw plaats neemt, naar hem toegekeerd, of nog beter, van hem weg gedraaid, voor hem, op een stoel of een bankje, in de keuken, in het kerkhof, in de bus, gedurende het concert en dan vooral wanneer het woord "schrijlings", de grootste rol vertegenwoordigt. 

In mijn dromen zit ze, bovendien, geregeld op het voetbankje.

13:20 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.