18-10-15

Moeders en Echtgenoten

Sommige moeders verdenken er zichzelf van gefaald te hebben in hun "moeder-zijn". Het is niet iets waar ik preuts op ben, maar ik heb ook, inderdaad, gedurende twee jaar ongeveer, niet of heel weinig met mijn moeder willen spreken. Op die lastige leeftijd, jawel: ongeveer rond de 16-17 jaar. Ik oordeelde (toen) dat mijn moeder mij niet genoeg verdedigde van de afranselingen van mijn geliefkoosd vaderke. Ze kwam alleen maar tussenbeide toen het al verscheidene minuten aan de gang was geweest, meestal zonder dat ik zelf besefte wat ik weeral had misdaan en zij dan, zonder zich fysisch tussen ons in te wringen, gewoon maar uitslaakte dat het "nu toch al een beetje genoeg was geweest". Ook het feit dat ze hem toegelaten had mij uit de Broederschool in Roeselare te verwijderen om in de Vakschool het beroep van metser aan te leren, viel niet goed op mijn maag. Niets tegen metsers, en ik zou waarschijnlijk een uitstekende metser geweest zijn, maar ik dacht dat ik méér dan dat bekwaam zou zijn te verwezenlijken. Was dat niet waar geweest, dan ik zou niet geraakt zijn waar ik hier geraakt ben. Ik beschouw mezelf niet als rijk, maar ik heb me toch ne hele hoop eigendommen kunnen aanwerven, zonder daarvoor oneerlijk te hoeven geweest te zijn of mijn ellebogen daarvoor gebruikt te hebben en zonder daar ook bij te rekenen het vast goed waarvan ik de helft heb moeten afstaan aan mijn eerste vrouw na onze wettelijke scheiding... en dat helemaal alleen en zonder een roste frank in mijn zakken te hebben gehad (die van mij was) toen ik hier, zoals een eenzame mug, arriveerde...

Ik begrijp nu hoeveel mijn moeder daaronder geleden moet hebben en ik voel daarover grondig spijt en wroeging, alhoewel ik dat daarna allemaal wel degelijk heb kunnen bijleggen in de jaren daarop. In alle geval het zal misschien daarom geweest zijn dat ik beslist heb met een vrouw te trouwen van een andere cultuur en opvoeding, met warmer bloed alleszins en wieweet ook een andere huidskleur. Dat is wel gezellig geweest en avontuurlijk, maar het heeft ook zijn nadelen mee gebracht. Soms begrijp ik mijn tweede vrouw helemaal niet. Ik hou ontzettend veel van haar, maar ik ben ook heel erg bezorgd over haar. Ik vind dat ze, zonder mij, té kwetsbaar is. Ze laat iedereen met haar voeten spelen, ze is zo oneindig naïef en onhandig en toch denkt ze van zichzelf dat ze haar leven heel goed georganiseerd heeft. Ik herinner me voortdurend een collega van het werk die een "minder begaafde" zoon had. Hij was al over de dertig (de zoon bedoel ik), maar zijn verstand was dat van een kind van twaalf. De zorg van de vader was niet over het heden, maar wel over zijn toekomst. Hij twijfelde eraan dat één van zijn andere zonen en dochter zijn taak op hun schouders zouden nemen, na zijn dood. En hij heeft gelijk gehad. Alleen een vader en vooral een moeder laten hun kind niet opnemen in een speciale instelling, als dat in een familiale omgeving ook kan. Zo voel ik dat ook, in veel kleinere schaal natuurlijk. Niet dat ze gek is, of niet helemaal bij haar verstand, maar dat ze compleet anders denkt dan ik, dat denkt ze. Misschien zelfs een regelrechte 180 graden verschil, in praktisch alles. En ik ben niet zo ver geraakt in mijn persoonlijk leven door gedurig maar verkeerd te hebben geoordeeld en beslist. Alles samen geteld en uitgerekend denkt ZIJ dus verkeerd (koele conclusie!!??).

Enkele voorbeelden? Ze maakt zich waarlijk zorgen over de gezondheid van de vuilnisman en zijn werk. Daarom verkiest ze de vuilnisbakken te verzamelen in de keuken, waarvan ze dan de helft laat open staan, zogezegd om hen wat te doen "verluchten" zodat er minder werk en stank overblijft voor de vuilnisman.
 
Elke dag plaatst ze mijn koffietas op de tafel en ook een bord om daarop mijn brood te snijden, plus ook nog twee messen, zijnde één ervan scherp, om mijn pistoletje in tweeën te snijden en het andere om er boter op te wrijven. Om onnodige afwas te vermijden zet ik elke dag het proper bord terug in het afwasrek en één mes terug in de lade want met één mes doe ik alles. Maar ze heeft dat nog nooit opgemerkt en blijft haar gewoonte voort doen, alle dagen, al dertig jaar lang. Heeft het zin om haar daar nu nog op te wijzen?
 
Een paar jaar geleden heb ik beslist zelf de afwas te doen van het keukengerief dat ik vuil maak, want ze liet dat allemaal staan waar het was, de gehele dag lang en soms twee dagen lang, tot er niets ne meer proper was en ze verplicht was de opgestapelde borden, glazen, pannen en potten, nijdig, een beurt te geven. Zo kregen we last van mieren, die er gebruik van maakten om in de buurt een kolonie op te richten. Sedert ik het initiatief genomen heb om alles onmiddellijk af te wassen ná gebruik, zijn de mieren, uitgehongerd, naar een andere keuken verhuisd.
 
Ik maak nu ook ons bed op, want het bleef nen hele dag ongeroerd en wanneer het tijd was om te gaan slapen, sleepte ze alleen de lakens min of meer op de juiste plaats, zonder ze vast te haken onder de matras. Sinds ik last heb van koude voeten, als ze te voorschijn komen wanneer we wat ronddraaien, doe ik dat nu zelf, onmiddellijk wanneer ik op sta. Zó moet ik niet terug recht klimmen, om het bed te maken, ´s avonds laat.
 
Ik ben er absoluut zeker van dat ik ook ne hele hoop eigenaardige gewoonten heb, in haar opinie. Maar dat zal je aan haar eens moeten vragen, wanneer dat past.

19:50 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.