16-10-15

het komt goed...geloof me maar...het komt goed...

 

 

 

Nu ik hier weer veel lig te liggen omdat ik ziek ben,

denk ik vaak terug aan vroeger…

Vroeger…nog niet eens zó lang geleden…

En dan komen de herinneringen aan de romance met mijn grote

en misschien wel enige grote liefde onherroepelijk weer boven…

Ik denk er tegenwoordig met een zeker welbehagen aan terug…

Het was hevig, poëtisch, pathetisch, passioneel, bespottelijk en

subliem…en dat allemaal tegelijk…

maar onze liefde was ook tragisch want ze bleef niet duren…

Ze zat vol hoop en wanhoop...

we waren als Romeo en Julia maar dan op zijn Vlaams…

En plots was het gedaan, definitief en finaal…

En daarmee eindigde niet mijn leven maar mijn jeugd…

Jij vond snel iemand anders…

Een andere en een betere…

Mijn nasleep duurde jaren…

mijn vertrouwen in de liefde was gedeukt…

dus bleef ik lang alleen…

 

Nu, zovele jaren later lig je naast me in bed…

In je ene hand hou je mijn hand vast…

‘Het komt wel goed’ fluister je in mijn oor..

‘Het komt heus weer goed…’

Met je andere hand veeg je enkele domme tranen weg die uit mijn

gesloten ogen langs mijn slapen naar beneden glijden…

‘Het komt goed…’

 

Zou het?

Ik wil het erg graag geloven…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

15:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.