12-10-15

Kakken en poepen? Lees ik goed?

Jawel, af en toe eens lichtjes de grens van gemene woordjes overschrijden is geen doodzonde. Laat ons zeggen, een smakelijke, dagelijkse zonde.

Men beweert dat, wanneer er uit de mond van een zogenaamd (bijna) "heilig" vrouwke, fijn en geraffineerd in haar sociaal en familiaal leven, terwijl ze zich van haar kettingen aan het ontdoen is, tussen vier muren, in een niet nader beschreven omgeving, enkele rauwe en hartverscheurende vloekwoorden stromen naar de man waarop ze verlekkerd is en al of niet bemint, hij zelfs even ophoudt met ademen, zodanig verrast dat hij is, maar daarna ook rap de voorzichtigheid overboord gooit en haar met meer geweld dan ooit aanpakt, zijn delen dieper, rapper en harder stekend in de plaatsen die zij voor hem, zonder enig voorbehoud, ter beschikking heeft gesteld.

Dan vervult zij zijn (en somtijds ook haar eigen) wens, het genot boven alles te stellen en te doen alsof ze zijn (hun) geweten, thuis hebben laten liggen. Daarom ook gebeurt dat beter NIET thuis. Ondermeer omdat de muren daar oren hebben.

Een vrouw die vreselijk te keer weet te gaan onderwerpt zich niet aan de man. Integendeel, ze jaagt hem op, doet mee met hem en als hij niet oppast neemt ze zelfs de leiding over, wat hij uitstekend vindt. Zolang het maar niet op de dansvloer is. Of beter, op de dansvloer mag ze het ook doen, maar alleen om en rond de buik. Want het ritme op de muziek, dat bepaalt hij.

Had ik een koppel gevormd met mijn ex-lief, bijvoorbeeld, we zouden ons waarschijnlijk goed gesteld hebben. In het bed alleszins. Ik voel dat ze zich niet ondergeschikt zou gedraagd hebben en waarschijnlijk, op dat gebied, er zoveel mogelijk uit geperst, als enigszins mogelijk zou zijn geweest.

Van de andere kant, schommelend gedrag, van het ene moment op het andere, zonder schijnbare reden, is iets wat gene enkele man aanstaat. Daar komt ruzie van, natuurlijk. En van ruzie in ruzie beginnen de fundamenten van eender welke constructie, te beven en te bibberen. Een van de twee, of liefst allebei, moet geduld hebben. En zelf blink ik niet uit van het geduld. Van de andere kant, voortdurend bleiten is ook niet iets wat een man opbeurt. Integendeel. Geregeld lachen heeft daar alles mee te zien. Altijd opgewekt zijn is verschrikkelijk aanstekelijk. Weinig vrouwen beschikken over deze enorme gave. En de rij van mannen die zo een vrouw aan de haak wil slaan, is ontzettend groot. Minder aan het verleden sleurend en meer aan het heden en aan de toekomst is iets wat aan weing vrouwen is gegund. Een vrouw die altijd maar terug grijpt naar rampen in haar geschiedenis, is iets waar een man echt niet naar verlangt.

Wat mijn geheugen betreft, over zo'n lekkere vrouwkes, daar ben ik nogal flauw in. Gezichten, namen en gebeurtenissen herinneringen, zijn nooit mijn sterke punten geweest. Zelfs tegen een vage beschrijving ben ik soms niet goed opgewassen, maar één ervan ben ik nooit vergeten, alhoewel ik er niet verliefd op ben geweest. Haar naam was Joselyne, een vriendin van mijn zuster. Ze verloor haar bewustzijn iedere keer ze een orgasme beleefde, wat me hevig in de ban hield, bang dat ik was dat ze er niet meer uit zou geraken. Verscheidene keren heb ik (zachtjes?) op haar wangen moeten kletsen om haar terug tot het leven te roepen. Een benauwend gevoel, overigens.

Wat ik me echter wel en het meest herinner van Doris, waar ik wel verliefd op was, was de manier waarop ze zich tegen mij aandrukte op de dansvloer in "De Karre", in Rumbeke. Voordien had ze mij uitbundig gekust aan de buitenkant van het gebouw. Toen begreep ik meteen dat er warm bloed vloeide in haar aders. Het zou goed gepast hebben om mij te bezoeken in mijn kot in Oostende, waar we verplicht zouden geweest zijn op het bed te vallen, wilden we wat blijven klappen met elkaar, in die enge ruimte. Om ze jaloers te maken moet ik er hier aan toevoegen dat de dochter van de uitbaatster van "De Spar" toen, in de Roeselaarse Steenweg, in Rumbeke, niet zo zuinig omging met haar boezem en mij daar wel verscheidene keren heeft opgezocht en zonder meer haar grote borsten in mijn handen heeft geschoven, waarna ze geneigd was opeens luid te gaan jodelen. Omdat er andere studentinnen verbleven in de aangrenzende koten, voelde ik mij verplicht een hand op haar mond te plaatsen terwijl ik met de andere naar haar spleetje zocht. Zonder angst om gelukkig te zijn. Maar intuissen droomde ik wel van Doris, beseffend dat mijn handen wel ietwat minder gevuld zouden zijn, maar de liefde, integendeel, zou overlopen.

14:21 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.