01-10-15

ben je niet te moe...

 

 

Ben je niet te moe?
Slaap je goed?
Heb je eetlust?
Heb je last van misselijkheid?
Duizeligheid…..?
Deze en nog veel meer vervelende vragen worden er vandaag,
tijdens mijn eerste ziekenhuis dag, aan mij gesteld en mijn eerder
vage antwoorden worden secuur, bloedserieus en doodernstig door een meelevende, vriendelijke verpleegster ingevuld op een
groot wit blad dat deel uitmaakt van een dik dossier met daarin
mijn hele medische verleden.
Even later komt mijn arts binnen en vertelt wat ik eigenlijk al wist
maar niet wil weten.   
'Zo, na onderzoek hebben we vastgesteld dat,'
waarom mijn arts in het meervoud spreekt weet ik niet want ze is maar alleen, 'je hemoglobinewaarden veel te laag zijn,
ook je hematocriet is te laag, je hebt te weinig rode bloedcellen,
te weinig lymfocyten, CRP is veel te hoog ,
je hebt extreem hoge IgM type kappa para proteïne,
er is een manifeste toename van…' en nog veel meer blablabla…
Stop!
Ik wil het niet weten…
Zal ik weer beter worden en wanneer zal dat dan zijn?
Meer wil ik echt niet weten.

Dat is dus de taal van de zieken waarover ik het al eerder heb
gehad
en ik heb geen zin om mij daarin te verdiepen.
Start nu maar met de behandeling en laat me met rust…

Ik ben moe...ja, ik ben moe...
En ik kan ook niet eten in een ziekenhuis,
niet enkel en alleen omdat ik me er te ziek voor voel
maar ik weet zeker dat zelfs een uitgehongerde asielzoeker
zou twijfelen als hij de waterige aardappelen, de weke groentebrij
en het grijze stukje vlees of vis, dat weet je nog niet zo gauw,
ziet nadat hij het plastieken deksel van het bord optilt.
Zelf wil ik net zo lief van honger omkomen al zit ik tijdens
mijn zielige, zieke dagen niet echt te wachten op voedsel.

Raar maar waar, telkens ik veel te misselijk ben van alle medicijnen
om daadwerkelijk te kunnen eten,
droom ik van eten, verlang ik naar eten,
smacht ik naar een echte stevige maaltijd…
Ik droom, onder andere, dat ik één van de vele genodigden ben
op een immens decadent banket, hele troepen jonge mensen,
gekleed in een smetteloos wit pak, presenteren gigantisch grote
schotels overvloedig gevuld met de meest exotisch spijzen
waarvan ik niet eens de naam weet…
Of ik droom dat ik in één van de beste patisseriezaken van de stad
ben en ik sta te twijfelen, ik kan onmogelijk kiezen tussen het
grote aanbod van de meest aantrekkelijke, frivole gebakjes die
in de toonbank tentoongesteld liggen, dus kies ik van ieder taartje
één of twee stuks om later op te smullen bij een geurige tas koffie…
Of ik droom dat ik met mijn lief vertoef in een ijssalon ergens aan
de kust, we zitten in kuipzeteltjes aan een veel te klein tafeltje,
alles is geschilderd in delicate snoepjeskleuren, dicht bij elkaar,
hij likt er van een chocolade ijsje ,
ik heb er één met karamel, geregeld likken we van elkaars ijsje
en kijken elkaar daarbij stapelverliefd en diep in de ogen…
Tijdens mijn vastendagen lees ik kookboeken alsof
het literaire romans zijn, hele recepten die ik van mijn leven
nooit zal uitproberen, ken ik intussen uit mijn hoofd.
Zonder veel moeite herinner ik me de geur van verse tomatensoep,
ik verlang ernaar om rudootje nog eens uit te nodigen en
om speciaal voor hem een stevige winterse stoofschotel te maken
die hij dan vanzelfsprekend alle eer aandoet…
Hele kooksessies bedenk ik in mijn bed, mijn kerstmenu heb ik,
geleund en gesteund in mijn hoofdkussens,
al verschillende keren gerepeteerd…
 
Ja, het is waar meestal ben ik veel te moe om te lezen en
veel te rusteloos om te slapen…en veel te ziek om te eten...
dus droom ik van eten en eten bereiden
en van nog een hele boel andere zaken…
Intussen heb ik geen zin in eten,
niet in iets zoets noch in iets hartigs...

Ik weet het ooit zal ik moeten ophouden maar zo lang het kan
zal ik me blijven verzetten, ik kan het niet laten.
Maar verzetten waartegen?
Het is een ongelijke strijd om tegen mijn ziekte te willen vechten.
De kankercellen zijn met zovelen en om de zes weken verdubbelt
hun aantal en ik ben maar alleen…

Intussen droom ik maar…
want ik lig hier toch maar te liggen...
maar dat belet me niet om te verlangen...
te verlangen naar de dag dat ik eindelijk weer
door kan gaan met mijn leven...



 

15:52 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.