25-09-15

Uitdagingen: Kijk ze altijd Recht in de Ogen, tenware je Scheel bent

Met uitdagingen kan ik niet goed overweg. Waarschijnlijk omdat ik zelf ook niemand uitdaag. Ik ben van het volgend principe: zolang jij mij als voorbeeld dient, zal ik niet op je tenen terten, maar als jij op mijn tenen trapt zal ik niet vluchten. Dat als inleiding om te vertellen dat ik vandaag, voor de eerste keer, mijn bediende terug naar huis heb gezonden, nadat ze zich, zoals alle dagen, met een half uur vertraging had aangemeld. De winkels openen hier stipt om acht uur en sluiten ook stipt om achttien. ik verwijder mezelf zelden van mijn tafeltje, zelfs niet om ne keer heerlijk te kunnen gaan pisschen of te gaan middagmalen en wel eerder om soms enkele belangrijke banktaken te volbrengen, alhoewel dat zelden langer dan een half uurtje in beslag neemt. In het algemeen komen alle nieuwe bedienden hier voorzichtig en schuchter aan de voordeur bellen op het vooraf overeengekomen uur, maar dan geleidelijk beginnen ze dat uur wat uit te rekken. Eerst vijf minuten vertraging, dan tien als je niet gereclameerd hebt en zo verder tot ze vast stellen dat ook een half uur en driekwartier vertraging niets verandert aan hun loon. Het is de wet van de uitdaging: als je niet reageert gaat de uitdaging verder, tot ze voelen, vooral in hun zak, dat de rekker op het punt staat te breken en daar blijven ze dan bij en wordt dat de nieuwe grens voor de toekomst, waarbij een eventuele terugkeer naar het oorspronkelijk uurrooster volledig wordt uitgesloten. Ze noemen dat hier een "in de praktijk aangeworven recht".
 
Doordat mijn vrouw (bijna) tezelfdertijd arriveerde als ik (vóór haar "bevalling"), bracht deze telaatkomst niet al te veel herrie op ons dak, maar sedert ze nu bijna de gehele dag thuis doorbrengt met de baby in haar armen, kom ik alleen toe en soms staan er zelfs al mensen aan te schuiven om bediend te worden. Om die mensen te bedienen, echter, word ik niet betaald en dus vloeit mijn zenuwachtigheid over naar ergernis. Iemand moet daarvoor betalen en dus heb ik de rekening vandaag aangeboden. Ze is woedend weg gelopen en denkt dat ze onvervangbaar geworden is. Daarbij komt ook nog dat ze de andere bediende opstookt om eender te handelen zodat ze niet alléén opvalt door haar buitensporig gedrag.
 
Komt daarbij nog het feit bij dat mijn vrouw zo een beetje de indruk wil geven dat we een instelling zijn zonder winstgevend doel; dat ze beschouwd wenst te worden als de beste en meest begripvolle werkgeefster in de omgeving, dat ze liever alle klanten gelijk geeft dan de werkelijke en neutrale rechtvaardigheid na te streven en als doel te stellen, dan begrijpt men rap dat ze onmiddellijk mijn houding met nadruk heeft gekriticeerd, zich achter mijn slachtoffer scharend zodat ik zelf er weeral de dupe van ben geworden.

15:37 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.