23-09-15

Hoe een Vrouw een Sensuele Man Ontwaart

"Na je bekentenis welke vrouwen jij sensueel vindt, voel ik me verplicht om eens na te denken welke mannen ik sensueel vind. Geen enkele natuurlijk. Ik kan een man aantrekkelijk vinden maar nooit sensueel. Iemand die levendig beweegt vind ik aantrekkelijk. Iemand die vitaal is trekt mijn aandacht. Ik kijk hoe hij zijn kop koffie naar zijn mond brengt en drinkt; hoe hij de krant oppakt en openvouwt, hoe zijn ogen over de krantenkoppen glijden, hoe hij een tijdje later de krant laat zakken en zijn ogen richt op de rest van de wereld. Iemand die attent is en wellevend zonder bemoeizuchtig te worden, iemand die er verzorgd uitziet maar niet verwijfd, iemand die opspringt als hij voelt dat hij tegengewerkt wordt, iemand die de pest heeft aan onverschilligheid bij elke onrechtvaardigheid in de samenleving, iemand die ik zie twijfelen... ‘zal ik het ‘goede’ doen of doe ik liever het ‘juiste’... en dan neemt hij een beslissing waarvan hij weet dat hij zich kan vergissen. Iemand die zich nog jong voelt, eeuwig met de baard in de keel; iemand die af en toe denkt: ‘barst allemaal, vlieg op’ en dan vliegt hij naar mij toe omdat ik de enige ben die in hem wil geloven, iemand die al lang volwassen is en toch nog kinderlijk genoeg om zich te verliezen in dagdromen en gedachten over hoe die eerste keer zou zijn… en als zo iemand zijn ogen op mij richt dan zou ik rustig terugkijken en wachten tot hij zijn ogen neerslaat of glimlacht. Als hij glimlacht dan stuur ik mijn glimlach zijn kant uit. Ja, wanneer zo iemand mijn pad kruist, luister ik. Ik luister aandachtig tot ik zijn innerlijke schreeuw hoor en dan denk ik, misschien kan ik hem raken, hem aanraken, een vreemde ziel aanraken, letterlijk…maar dan zijn er weer verstandige en evenwichtige mensen, verstandiger en evenwichtiger dan ik, uit mijn omgeving die me zeggen dat er geen sprake is van geschreeuw. Dat wat ik hoor, thuishoort in de denkbeeldige wereld van een vrouw met teveel dromen…Kortom, zij hebben het bij het rechte eind en ze hebben medelijden met mijn misvormde en mismaakte fantasieën en ze willen me niet geloven omdat ik nu eenmaal zie wat zij niet zien en hoor wat zij met geen mogelijkheid ook kunnen horen.

Je bent erg welbespraakt, dat vond ik vroeger al en je schrijft mij zoals je vroeger met me praatte en dat vind ik nog altijd bijzonder en prettig en ik schrijf je ook, ik zou je wel elke dag kunnen schrijven, wel 2 keer per dag.

Je gedichten waardeer ik zeer en bovendien vind ik het prachtig dat je daarmee een nieuwe tak van de literatuur hebt gecreëerd… de vrije poëzie, poëzie zonder regels. Telkens ik je gedichten lees, en sommige van je brieven, die je speciaal met mij in je gedachten verzint, versnelt mijn hartslag, begint mijn huid te tintelen en dan kan het gebeuren dat…

Ik moet nog even tussendoor opschrijven dat ik net bedacht dat ik het heerlijk zou hebben gevonden als je nu bij mij was. Niets speciaals hoor - alleen maar wat samen wandelen en dan hier samen op het terras zitten en hand in hand koffie bestellen – en toch bijzonder, heerlijk toch, in alle rust. Zullen we taart bestellen? Ja? Neen? Eén stuk en 2 vorkjes? Ik leg mijn hand op de jouwe en we fluisteren wat onzin en ik vraag je of je mijn bril werkelijk te streng vindt want dan wil ik wel een nieuw montuur kiezen nu ik toch weer sterkere glazen nodig heb, je laat me maar kletsen en kletsen en ondertussen streel je mijn hand en dan leg je je hand op mijn knie en zeg je hoe jammer je het vindt dat ik geen jurk aan heb maar dat is natuurlijk niet de aangewezen kledij om in een bos te wandelen… Ach, ik vind dit zo prettig en ook zo gewoon…"

Zo is haar stijl! En ik waardeer hem zelfs zodanig, dat ik er soms (bijna altijd) in opwinding van geraak.

15:25 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.