10-10-15

Oude Babies

Getuigenis van enkele maanden geleden:

"Ja, ik heb natuurlijk ook verstomd staan gapen naar de ademhaling van ons nieuw kindje. Ongelooflijk ongeregeld. 't Lijkt er op dat het aan het vechten is om voort te kunnen blijven leven. Bovendien bestaat er niets lelijkers dan een baby die schreeuwend aan het bleiten is. In compensatie, er is ook niets schoner's dan een kleutertje die gezellig aan het schateren is.

Nochtans, acht uren slapen, zonder ene keer wakker te worden, is praktisch altijd een "must" voor mij geweest. Anders sta ik op met een hatelijke kater. En zolang ze bij ons slaapt zal dat niet meer gebeuren, veronderstel ik. Ze heeft wel haar eigen slaapkamer, maar die bevind zich naast die van de oudste, die grenst aan de onze, in de gang. Dus niet gemakkelijker om van daaruit "geruchten" te kunnen horen. Daar bestond er al een tweepersoonsbed en mijn vrouw vond het overbodig ons een wiegje aan te schaffen. Ze verblijven daar, moeder en kind, het grootste deel van de dag, om van een zalig dutje te profiteren, een heerlijk bad te pakken en haar vuile pampers te vervangen. Ligia is, voor het eerst, echt aan het ondervinden waaraan een moeder allemaal op proef wordt gesteld, ná de geboorte, of de adoptie, van een kindje. Van de andere kant, ze is haar al degelijk de taal aan het leren en fluistert gedurig ne hele hoop geheimpjes in haar oren, voor dat doel. Ze zijn allebei nog kindjes, eigenlijk.

Eens heeft mijn vriendin me gevraagd of ik bekwaam zou zijn een relatie op te bouwen met een echt volwassen vrouw. Zolang ze mijn opvattingen, mijn opinies en mijn principes deelt zou ik waarschijnlijk met zo’n vrouw samen kunnen leven, jawel. Verschillen over godsdienst, sport, muziek en andere onbenulligheden zouden niets kwalijks kunnen veroorzaken, maar wanneer het over politiek gaat, nee, dan gedraag ik mij net zoals een duivel in een wijwatervat. Een mens moet progressief zijn, de wereld willen veranderen, de zogenaamde elites, koningshoven en verder iedereen die ervan overtuigd is dat zijn kaka niet stinkt, vanonder zijn ogen en aandacht verwijderen. Ik ben van oordeel dat een sterke Staat, zonder corruptie te dulden, iedereen moet verdedigen die weerloos is, zonder vooroordelen. Een vrouw die daarmee niet akkoord zou gaan, zou weing kans hebben onze relatie te overleven. Men kan niet alle dagen blijven bekvechten, tegenstribbelen en discuteren. Er moeten banden bestaan die kleine meningsverschillen kunnen opvangen en rap doen verdwijnen, maar grote meningsverschillen zijn meestal, voor mij, onoverbrugbaar.

Alhoewel ik daar nú veel minder redens voor heb dan eerder in mijn leven, voel ik me langzamerhand aan het wegkwijnen. Ik ben bekwaam geweest mezelf, naar wat ik mogelijk (en onmogelijk) achtte, tot aan de hogere toppen te wroeten. Gemakkelijk is dat niet geweest en het heeft mij een tweede huwelijk gekost en maar één kind, terwijl ik er origineel drie/vier had gepland, met één en dezelfde vrouw. In plaats van mij nu content te mogen neervlijen in de schaduw van een slaapinwiegende en rustinfluisterende palmboom op het hete strand en in de frisse bries, mezelf te mogen verlekkeren aan een ijskoud biertje (het achterwerk van de voorbij passerende meiskes niet minachtend), heb ik beslist mijn strijd voort te zetten. Op eigen initiatief deze keer en zonder eerst de tijd veroverd te hebben naar adem te happen. Ik ben daar zelf verbaasd van. Toch is de gezondheid blijkbaar nog in orde (soms lig ik, er immer over twijfelend, uren lang van wakker en klampen de kleverige spoken zich alvast gretig aan mijn wankele geest). Ik heb ook geen last van enge problemen, zoals schulden en gerechtelijke of persoonlijke achtervolgingen van eender welke aard; leef en werk ik in een relatief vriendschappelijke sfeer; heb ik geen echte vijanden die ik alle dagen krampachtig moet verweren, of pijnlijk verteren en verzadigd ontlasten, overspan en kloot ik mezelf niet, terwijl ik zelfs tracht te genieten van mijn vrijwillige afzondering...

... en toch sterf ik van de vrees dat dat allemaal, in een kwestie van enkele dagen of weken, kan verzwinden, zoals een schemerige schaduw in de mist. Vooral overwegen dat mijn vrouw, mijn dochters of ikzelf ineens verrast zouden kunnen worden met slechte mededelingen, dat ik de verhouding met mijn dochter, met de jaren, zal moeten zien aftakelen, het besef dat ik nu zes dagen op de zeven moet blijven zaaien en ploegen, alle dagen tien uur lang, zonder tijd en gelegenheid om de aandacht wat te versoepelen, rustig in te dutten, terwijl ik er mij van vergewis dat ik, op het gebied van financiële vergoeding, ter plaatse aan het trappelen ben, zonder op een vakantieperiode te mogen rekenen, zonder hoop op nieuw, eigen, leven te mogen broeden, terwijl de tijd aan het voorbij passeren is, razendsnel, en ik besef dat er geen kans ne meer zal opdoemen om iets te verbeteren, te herstellen of te veranderen, maken mij gewoonweg kapot.

Ik had eerlijk gedacht en was er helemaal van overtuigd geraakt dat ik gespaard zou worden van stribbelingen met mijn dochter en dat we samen haar puberteit, zonder haperen, zouden doorschipperen, maar nee, ze zal mij dat geluk blijkbaar niet willen schenken. Voor mij is het altijd duidelijk geweest: men moet alles uit een mens halen wat er uit die mens te halen is. Kost het wat het kost en in eender welke richting of op eender welk vlak. Studie, kunst of sport. Toen ik haar leerde kennen was ze uiterst schuchter, lief en aanhankelijk. Tegelijkertijd heb ik haar aan het studeren gezet, sport geïntensiveerd en muzieklessen laten volgen. Het duurde niet lang vooraleer ze zich liet opmerken in de sport. Bovenal in de judo. Maar ze was daar wel een beetje te zoet voor. Te bezorgd dat ze haar collega's zou kunnen kwetsen, lichamelijk of geestelijk en ik heb haar daarom op het matje geroepen. Dat ze zelfbewust moest zijn, overtuigd en zeker van zichzelf, preuts en strijdbereid en dat ze zelfs mijn woorden in twijfel moest brengen en mijn eventuele kritiek niet gratis in hoefde te slikken en integendeel, leren argumenteren en redeneren. Die les heeft ze goed in haar hoofd geprent en nu is ze wel degelijk veranderd in die zin. Met haar collega's eerst en vooral, maar nu ook met mij (en met mijn vrouw). Ze is alzo alles wat ik wilde dat ze zou zijn, maar ze heeft dat ook op persoonlijk gebied aangepast. Nu is ze niet meer "zoetjes". Nu is ze "zoutjes" en zelfs "zuurtjes". Ze noemt me zelfs "meu filho", i.e. "mijn zoon" en scheldt me uit als leugenaar en ignorant, terwijl ze mij, woedend, verwenst naar de stront. Hoe kan dat? We verschillen een halve eeuw in leeftijd, maar ze wil me overheersen. Ze gedraagt zich duidelijk als mijn overste en van de positie van liefhebbende vader ben ik afgezakt naar een ondergeschikte bediende de verweten mag en moet worden. Ik kan daar natuurlijk niet goed mee overweg, maar van de andere kant, deze manier van doen en denken is absoluut nodig om een kampioen te vormen en, daarna, kampioen te blijven, wat nog moeilijker is. Het karakter van een ware overwinnaar is nu eenmaal zo. Dreigend en overheersend. En zo zal het dus blijven en zal ik mij onderwerpen aan haar wil, wensen en buien, allemaal in de naam van de sport en vooral in de naam van de liefde. De oneindige liefde.

De laatste jaren, maanden, weken en dagen ben ik nooit nemeer in mijn oude plooien geraakt. Ik zink altijd maar dieper en dieper in het moeras van mijn enge gedachten, mijn eeuwige ontgoochelingen en mijn magere droompjes. Nuchtere dingen die ik alle dagen deed, op mijn gemak, zoals rekeningen nagaan en betalen, alles en iedereen controlleren, thuis en in de winkel, de planten water geven, inkopen doen, mezelf doen ontspannen, kalm zijn en blijven, spontaan lachen en plezier maken, zijn er langzaamaan allemaal vanaf gepeld geweest.

En dan begin ik terug aan mijn broodnodig verlof te denken. Een transatlantische cruzeiro zou mij zo'n grote deugd doen..."

13:46 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.