06-10-15

Alle Dagen Bleiten is niet Gemakkelijk

Sommige mensen maken er een stokpaardje van eeuwig te blijven treuren over vergane dingen. Ze WILLEN gewoonweg treuren, hun leven lang als het mogelijk is. En mogelijk is dat wel, maar het is niet gemakkelijk. Ik moet er hier onmiddellijk aan toevoegen dat dat waarschijnlijk iets is dat in het bloed van die mensen zit, vanaf hun geboorte al.

Hoeveel vrouwen heb ik niet gekend die eerst hun man aan de deur hadden gezet, omwille van enkele kleine en zelfs onbelangrijke bokkensprongetjes die hij had gemaakt, toen hij die nog kon maken, om er daarna levenslang over te zitten klagen hoe goed hij eigenlijk wel was geweest voor haar en voor haar kroost, een kluchtige en vooruitstrevende man vertegenwoordigend, terwijl er altijd maar opnieuw hun vriendinnen aan herinnerend welke vermijdbare kemel ze wel hadden begaan, enzovoort, enzovoort...., maar niet antwoordden waarom ze hem dan eigenlijk wel buiten hadden gezet, in de eerste plaats...

Mijn eerste vrouw, reeds vóór de dood van onze enige zoon, had ook al levenslang getreurd, geklaagd en gereclameerd, over alles en nog wat, of gehuild en triestig geweest en het idee van zelfmoord heeft haar immer vergezeld (ze probeerde echter alleen maar uit het venster te springen wanneer er iemand dicht bij haar stond) en is werkelijk nooit uit haar gedachten verwijderd geweest, zodat zelfs haar zoon (onze zoon) er gedeprimeerd van werd. Uiteindelijk had ik verwacht dat ze effectief zou streven naar zo een hopeloos einde, maar nee, ze heeft het (voortdurend schouderschuddend) vol gehouden en haar werk (een succesvolle advocaat, nochtans) gebruikt om de felste druk van de stoom af te blazen. Tot vandaag begint ze, eerst stillekes maar langzamerhand verergend, te bleiten als we aan het praten zijn over de telefoon. Ik vermijd daarom ook haar persoonlijk te ontmoeten, want ze is nog altijd niet "schandaalvreemd" en zou er niet voor terug deinzen mij nogmaals openbaar te belasten en te vernederen, zoals ze vroeger alle dagen deed. Enfin, ze is treurig omdat ze daar echt naar verlangt en het zonder twijfel nastreeft en het zelfs hartstochtelijk nodig heeft. Het zit vast verankerd in haar ziel, veronderstel ik, als ik het zó, met een godsdienstige term, mag uitdrukken.
 
Ze beweerde dat de oorzaak daarvan was omdat ze, toen ze ongeveer zestien was, haar vader in haar armen aan het houden was toen hij stierf, maar ik geloof daar niet veel in. Op die leeftijd bestaan er praktisch geen kinderen die zich niet willen bevrijden van hun "ouderwetse en onuitstaanbare" ouders. Ikzelf vermeed zelfs rechtstreeks in de ogen van mijn teder vakelief te kijken terwijl hij nog leefde, laat staan hem vast te houden terwijl hij aan het sterven geweest zou zijn.

Diene uitzonderlijk grote klootzak.

14:49 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.