17-09-15

Vreemde Horizon

Dit is voor de man die met warmte mijn verlegenheid trotseert
Dit is voor de man die weet dat mijn angst mijn moed niet domineert
Dit is voor de jongen in hem, die mijn goesting weer adem geeft en genot, vleugels

Tot mijn eigen verbazing stel ik vast dat lezen mij soms meer plezier verschaft dan schrijven. Maar ik zal mijn voorkeur opzij schuiven en antwoorden op deze kleine maar belangrijke boodschap.

Eerst en vooral en om de algemene nieuwsgierigheid daarover te blussen, ja ik stel het tamelijk goed lichamelijk, maar geestelijk ben ik stuurloos op de open zee aan het zwalpen, zonder nog enig spoor van vast land aan de horizon te bespeuren, maar wel degelijk bewust van wat er aan de hand is. Ik voeg daar prompt aan toe dat zulke vreemde gedachten waarschijnlijk eigen zijn aan vele mannen van mijn leeftijd. Alles wordt nu zo eigenaardig troebel en ik besef dat er geen schijn van een heldere oplossing in het zicht is. Meer en meer word ik gewaar dat, tussen het volledig succes en de totale nederlaag in een mensenleven, er alleen maar een kleine omstandigheid te veel, of te weinig, aanwezig is, of niet helemaal controleerbaar. Een onnozel "hoekje" dat opeens verschijnt (vandaar de uitdrukking: "om het hoekje komen loeren") en niet eens zodanig opvalt. En hoe dichter men bij dat hoekje komt loeren, hoe meer verrassingen er onthuld worden en hoe rapper men naar het ontroerende einde streeft.

Als ik er goed over peins nochtans, en als ik herlees wat ik vijftig jaar geleden heb geschreven, dan merk ik op dat er niets, helemaal niets in mij veranderd is. Dezelfde afzondering, dezelfde manier van denken en van doen. Dezelfde gevoelens, dezelfde antwoorden en ook dezelfde spontaanheid, dezelfde uitbundigheid, dezelfde verantwoordelijkheid, dezelfde ernst, gewikkeld in dezelfde behoefte plezier te hebben. Enfin, dezelfde Rudo, die nooit bereikt heeft wat er in zijn hoofd geplant is geweest en nooit verstaan wat er in hemzelf omging. Alleen maar die voortdurend terugkerende hoop, die nu langzaam aan het wegkwijnen is.

Het oorspronkelijk doel van deze blog was geen enkele van mijn ondervindingen verloren te laten gaan. Heel waarschijnlijk zullen mijn dochters nooit genoeg Vlaams kunnen verstaan om later in de blog te kunnen bladeren, maar wat er geschreven staat is voorgoed. Weinig mensen zullen er blijkbaar van genoten hebben, of bekwaam geweest er kordate conclusies uit te trekken. Nochtans is dit voor mij genoeg. Er moest iets over blijven van mij, al was het maar mijn teksten. Ikzelf heb hier, meer dan eens, luidop zitten lachen (en stillekes zitten huilen ook, waarom niet?) met mijn eigen ervaringen. Ook voor dat is het, alleszins, de moeite waard geweest.

Over mijn eerste werkelijke liefde (een zekere Doris) die het verst is geraakt in mijn beperkt domein, waarschijnlijk is het de ene of de andere concurrent geweest die me voortdurend dwars gezeten heeft, indertijd. Ik heb hem nooit gezien en heb er ook nooit over horen spreken, maar ik voelde dat er iemand anders bestond. Ik had er nochtans geen flauw idee van wie het was, of kon zijn. Ik vermoedde dat hij dicht bij haar woonde en dat ze hem dus allang kende en ervan droomde met hem te trouwen. En dat is waarschijnlijk ook gebeurd. Het stak mij tegen dat ik dus voor haar, met iemand anders, zou moeten kampen. Net zoals gebeurd is met dat meisje van hier, Eliane Schaefer. Ze wilde wel met mij omgaan, maar ze had toch een andere vrijer, met wie ze aarzelde af te breken.

Een jong vrouwke mag je toch niet met iemand anders delen, vond ik toen en vind ik nog altijd. En vandaar naar de breuk was het een korte stap.

In compensatie en in sommige gevallen mag dat wel, veel later, maar alleen maar als beiden daarmee akkoord gaan.

Dat herinnert mij aan een commentaar van een oude kennis (bij manier van spreken) die een lichtzinnige verhouding was begonnen met een collega. Iets uiterst gewoon, tegenwoordig. Ze had nochtans met haar geweten te maken en moest iemand vinden om zich van haar martelende last te ontdoen. Ikzelf zou haar aangeraden hebben haar fantasieën niet te onderdrukken. Fantasieën zijn één van de weinige dingen die ons echt doen verschillen van de dieren. Er bestaat geen mens die ze niet heeft, onafhankelijk van wat ze openbaar bekennen. Niemand kan zonder hen leven, tenzij ze vals zijn. Zelfs pasters, paters en bisschoppen kunnen er niet van onderuit. Ik persoonlijk ben volledige voorstander van, en ben verzot op, fantasieën. Maar van de andere kant, er bestaan veel van die fantasieën die ik nooit zou willen en durven omzetten in werkelijkheid. Op datzelfde ogenblik zouden ze overslaan in  nachtmerries, ontgoocheling en verdriet. Ik zou dus wel haar fantasieën goedkeuren, zonder enige twijfel, maar ook haar beslissing de bekoring stop te zetten op het moment dat ze vast stelde dat ze de controle over hun daden aan het verliezen was. Ik bedoel natuurlijk, in het geval ze nog echt van haar man hield, want dan mocht ze het risico niet nemen twee gevestigde huisgezinnen op wankele schroeven te zetten. Ze zal zich waarschijnlijk seksueel geprikkeld gevoeld hebben met hem, of iets anders wensen dan een ietwat verzuurde seksomgang met haar eeuwenoude echtgenoot. In dat geval zou ze zich moeten houden aan zelfbevrediging of proberen de relatie wat op te preppen. Haar fantasieën, bijvoorbeeld, onthullen aan hem, haar man en misschien zou ze dan tot het besluit komen dat dat hem, eigenaardig genoeg, ook opwindt. Na een aantal jaren samen zijn er veel echtgenoten die zichzelf verrassen als ze vast stellen dat hun vrouwen nog altijd goesting en lust veroorzaken in andere mannen. Dat betekent dan dat ze nog altijd een begeerlijke partner hebben thuis, wat nooit teveel is.

Ik herinner mij nu dat ik eens probeerde te weten te komen hoe mijn vaste relatie toen, haar seksueel leven op gang had gebracht. Hoe ze voor het eerst een piemel in haar handen had voelen hard worden, hoe ze reageerde op zijn uitnodiging, of uit eigen interesse, er even aan te lekken, of er zelfs een beetje aan te zuigen, terwijl hem masturberend en of ze bereid was geweest of zelfs wenste, hem helemaal in haar mond te steken. Hoe dat allemaal voelde en smaakte en of ze er zelf ook wel van genoten had, terwijl hij aan haar borsten friemelde of aan haar spleetje frommelde, wrijvend en tastend. Of ze er ook goesting van had beginnen te krijgen en beslist had eerst vanachteren eens te proberen, vooraleer ze van voren de weg zou ontsperren, zolang hun verhouding nog niet stevig in het zadel zat. Hoe ze op die ondervinding gereageerd had, enfin, details die hen beiden opgewonden hadden gemaakt, tot hij haar, of zij hem, deed beslissen tot werkelijke aktie over te gaan, opgehitst dat ze beiden waren geworden door de herinnering van die pikante verhalen. Op dat moment zou hij haar niet willen verdelen hebben met andere mannen en er zeker willen van zijn dat het genot van haar handen, mond en uiteindelijke samensmelting alleen voor hem, en hem alleen, gereserveerd was, maar later, verscheidene jaren daarna, bekwaam zou geweest zijn, haar in een driehoeks verhouding te verwikkelen, gemeend om hem terug op te doen winden en wieweet persoonlijk meedoend, niet nalatend alles vooraf goed te bespreken en af te spreken, tellend op de goedkeuring van iedereen.

09:33 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.