11-09-15

fata - morgana...

 

 

In zijn land is het warm, de zon schijnt en de hemel is helderblauw.

Waar ik woon, hangen de luchten meestal laag,

de wolken jagen joelend achter elkaar,

een klad zon na een onverwachtse regenbui verblindt mijn blik

wanneer ik, ontsnapt aan het drukke verkeer,

door de glinsterende plassen van de veldwegels ploeter.

Na mijn wandeling ga ik op mijn tuinbank zitten mijmeren en

laat mijn vermoeide gezicht strelen door de zonnestralen

die af en toe door de wolken priemen.

 

Mijn gedachten drijven mee met de wind en zweven de oceaan over

naar mijn altijd verre vriend,

een heel bijzondere man die ik stil bewonder en die geen gemakkelijk

leven heeft geleefd maar die zichzelf nooit in een slachtofferrol

liet dwingen, integendeel…

 

Soms denk ik dat ik hem begrijp en even vaak denk ik van niet.

Er is een grote leegte in ons leven waar we elk op onze eigen manier

en met onze eigen mogelijkheden en middelen mee omgaan.

Hij is voortvarend en onderneemt nog van alles, ik wacht af

wat er komt en laat het leven een beetje over mij heen komen.

 

Vroeger belde ik naar mijn moeder als ik het even niet wist

en alleen maar de stem van mijn mama te horen maakte

mijn vertroebelde gedachten weer helder.

Mijn moeder is er niet meer en naar mijn vader moet ik niet bellen

tenzij ik zin heb om langdurig en geduldig te luisteren naar

karrenvrachten oude mannenklachten en kwalen…

En dat geduld heb ik niet.

 

Mijn vriend maakt nog massa’s toekomstplannen.

Ik niet.

Jaja, ik weet het wel: ‘mannen maken nu eenmaal plannen...’

En secuur als hij is, stippelt hij nog een hele route uit voor

zichzelf en de zijnen.

Het moet erg bevredigend zijn om in een afgebakende weg te geloven.

Dat heb ik niet meer – die rust - die bevrediging.

Er zijn weinig of geen zekerheden meer in mijn leven en enkele

jaren geleden vond ik dat erg – zeer erg.

Nu niet meer.

Wat zal ik nog toekomstplannen maken als ze toch verdampen

als een fata-morgana?

Bij elk kruispunt dat ik bereik, ben ik verplicht om een keuze te maken.

Ga ik links?

Rechts?

Rechtdoor of blijf ik gewoon staan?

En die keuze maken vind ik al moeilijk genoeg.

Alles wat ik ooit verwachtte is verdwenen.

Wat ben ik nog nu ik zoveel dingen niet meer ben?

Een oude vrouw op een bankje in de zon,

met een stille glimlach en heldere ogen en een héél klein beetje

toekomst in het vooruitzicht...

Er is een soort tevreden leegte in mijn leven gekomen dus

moet ik die niet meer zo nodig vullen…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

15:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.