09-09-15

Doris (3)

Over onze recente woordenwisseling nee, ik ben niet boos. Ik vond het zelfs uitstekend te hebben kunnen vaststellen hoe nodig het was, voor mij alleszins, je schriftelijke herinneringen uiteen te zien rafelen. Vele van de woorden, gedachten en bepeinzingen die je indertijd op geschreven hebt over mij, zijn nieuw en bewijzen dat ik je een totaal verkeerde indruk heb na gelaten. Jij ook aan mij, van de andere kant. Ik was onvolwassen en ben sedertdien nog altijd niet helemaal volwassen gegroeid, vrees ik. Gelukkig heeft je nuchter verstand hoger gesproken dan verwarrende gevoelens. Ik geloof niet dat ik je ooit gelukkig zou kunnen gemaakt hebben. Ik versta ook hetzelfde in verband met mijn eerste vrouw, mijn zoon en ook met mijn tweede vrouw. Die laatste bid zo voortdurend en vurig, alsof ze alleen maar door het gebed gered zal kunnen worden en toen ik haar onlangs vroeg (op acht oktober, toen we precies 28 jaar samen leefden) of ze onze relatie nog wel zou herbeginnen, indien nodig of mogelijks gevraagd, ze dat mij, bedeesd en zelfs triestig glimlachend, zou negeren. Ik heb nooit iemand geslagen, ben absoluut eerlijk, werklustig en trouw geweest, ben geslaagd in mijn professioneel leven en er is nooit iets tekort geweest in ons huishouden. Toch word ik er praktisch dagelijks op gewezen dat ik de ideale man en vader niet ben geweest. Misschien ben ik té zelfzuchtig, a-sociaal, opgesloten in mijn eigen klein wereldje, téveel op té weinig mensen ingesteld en verder ook te rap prikkelbaar, onrustig, huisverkiezend, eng van geest en zenuwachtig in mijn doen en laten. Ik beken ook dat ik mezelf geregeld betrap op dat gekend gedrag van "bijten en blazen". Enfin: een ONUITSTAANBAAR wezen. Bedank God daarvan gespaard te zijn gebleven.
 
't Is wel vreemd dat praktisch alles wat jij over mij in je dagboek geschreven hebt, ik ook over jouw geschreven zou kunnen hebben, wat bewijst dat, zoals ik vroeger al eens beweerd heb, gelijke polen....
 
Dan, muziek in mijn oren: "Alles zal wel in orde komen wanneer ik eenmaal waarlijk de zijne ben, op zijn bank (??, in zijn BED (!!??) ……en natuurlijk ook in zijn hart(!!!)".
 
En vervolgens gebruik je het woord "KWETSEN" in je dagboek. Opeens besef ik dat al mijn problemen, eerder al, in België nog en nu ook, in Brazilië misschien wel gebeurd zijn en gebeuren door dat werkwoord KWETSEN meermaals, alle dagen en in alle tijden, te vervoegen. Heel waarschijnlijk is dat de oorzaak van al mijn ellendigheid geweest. Ik wil absoluut niet gekwetst worden, maar doe ik ook iets om niemand anders te kwetsen?? Daar ben ik waarschijnlijk schuldig aan. Ik kwets de mensen, méér dan ik zelf bewust ben of wel degelijk besef. Sla op mijn kneukels, meiske, je hebt verdorie gelijk. Ik kwets en ik verneder, alhoewel meestal onbewust, daar durf ik op zweren. Maar dat het regelmatig gebeurt en dat het niet de eerste keer is dat iemand mij daar op wijst, dat is juist. Punt dus voor jou.
 
Nog een ander punt: "Hebben we tijdens die maanden eigenlijk wel  tijd genomen om naar elkaar te luisteren, rudo, goed te luisteren,  of zat ons eigen ego te danig in de weg?". Antwoord: de mijne zit nog altijd in de weg en ik vrees dat dat niet meer zal veranderen.
 
Ik veronderstel ook dat ik nog weinig te realiseren heb, ontgoocheld ben over wat ik al gerealiseerd heb en onbekwaam nu nog uit mijn harnas te treden. In een zekere zin doet het mij goed mijn hart te kunnen luchten in mijn brieven naar jou. Ik weet niet wat jij daarover denkt, maar in tegenstelling met wat mijn genaasten over mij oordelen, ben ik gene koele rekenaar, gene harde mens en heb ik ook geen grauwe en ongevoelige ziel. Allemaal integendeel.
 
Ik heb gezegd.

15:20 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.