07-09-15

Mijn Moeilijkste Momenten zijn Voorbij aan het Dobberen, Hoop Ik

Waarom de pedagoge van de school van mijn dochter mij absoluut (samen met haar) naar een psychiater wilde sturen? Waarschijnlijk omdat ik mijn geduld altijd zo rap verlies. Geduld dat ik nooit heb gehad, alias. Ik heb hier al verschillende klanten, maar vooral de fanatische rechts-gezinden, letterlijk, met weinig betoog maar veel genoegen, vierkant aan de deur gezet. Ik ga failliet, maar dat plezier zullen ze mij niet ontnemen. Dat kan er ook wel wat mee te zien hebben, natuurlijk...

Hahaha.., ik weiger absoluut naar de psychiater te gaan. Diene uitbater van zwakke ziellekes, hahaha..

Jawel, ik was bezeten door een niet eindeloze maar wel hartverscheurende triestigheid. Wat mijn dochter mij aandeed was onbegrijpelijk, onjuist en volledig onrechtvaardig. Soms overviel het me dat ik misschien aan het betalen was voor wat ik mijn eigen moeder, vijfenveertig jaar eerder, had aangedaan. Sinds ik echter ongelovig ben, niet in geesten en/of spoken geloof en er van overtuigd ben dat alles op "toeval" neerkomt, ben ik verplicht geweest dat alternatief opzij te schuiven. Tenandere, er zijn veel merkwaardige verschillen tussen mijn ouders en haar ouders. We kunnen, in dat opzicht, niet vergeleken worden. Bijlange niet!

Eens vertelde mijn uiterst geduldige vrouw mij hoe ze, gemoedelijk, mijn oudste dochter aan het afwachten was, terwijl ze aan haar dagelijkse twee uren lang durende training bezig was geweest, toen ze, met een onverklaarbaar gebrek aan eerbied en zelfs minachting, er door haar op gewezen werd dat ze nog wat verder zou moeten blijven wachten terwijl ze samen met haar judo-vriendinneke Priscila (die ik er nog altijd niet helemaal van verdenk lesbisch te zijn), in een hoekje waren gekropen waar zij de oorlel van mijn dochter (tussen haar benen gezeten.... ah, hoe heerlijk deze positie, voor een man, wel te verstaan) zodanig lang had zitten strelen en tussen haar vingers had zitten wrijven dat mijn vrouw er de stuipen van had beginnen te krijgen. Ze had mij dat niet verteld om mij op te jagen, maar omdat ze, ná twee uren geduld, honger en slaap had gekregen (het was toen al 22 uur) en dat ze van plan was rap huiswaarts te keren, waar ik tenandere ook nog op mijn avondmaal zat te wachten. Dat meiske, alias, werd door mijn dochter geregeld, als haar tweede "moeder" bestempeld, terwijl een andere collega haar andere "zuster" vertegenwoordigde. Mijn vrouw heeft daar nooit een bezwaar tegen geopperd, maar dat het onterecht was en vervelend, dat was het. Tenslotte zouden wij beiden, haar (pleeg)ouders, niet alleen beschouwd mogen worden als zijnde geldvoorschieters, chauffeur en oppasmeid!

Eenmaal thuis had ik dus meteen haar klacht en beroering op mijn eigen rekening gezet, maar vooraleer ik effectief tussenbeide kon komen om de verantwoordelijkheid van elkeen op de juiste plaats te (her)zetten, stormde mijn dochter ineens naar haar slaapkamer en smeet ze de deur voor onze neus dicht en bovendien ook nog op slot. Ik heb mijn geduld in enkele weinige seconden gewoonweg verloren en haar gedwongen de deur rap terug te openen. Overdenkend wat ik beloofd had (nooit mijn handen naar haar uit te steken) heb ik mezelf verschillende meppen, met geweld, op mijn eigen kaken toegediend. Mijn vrouw, zich uitermate spijtend mij dat klein voorval te hebben verteld, wetend dat ik met zo´n lawijt in mijn oren niet ga gaan slapen, is terstond gevlucht en enkel om drie uur 's nachts terug naar huis gekeerd. Intussen hebben wij beiden, mijn dochter en ik dus, haar buiten zitten afwachten, want we hadden er geen benul van in welke richting ze was weg gelopen. Twee keren ben ik dan toch, te voet (wat gevaarlijk is op dat uur in de nacht, in Recife), naar haar op zoek geweest, straat-in, straat-uit, zonder succes nochtans. Mijn dochter echter, bleek weinig of geen spijt te hebben gehad over het gehele voorval.
 
Ik begon me toen al net zoals een ladder te voelen, in haar bestaan. We werden gebruikt zodat ze uit de modder zou kunnen geraken, maar zouden zelf, zonder wroeging, in de modder worden gestoten, als haar dat paste. Ik begreep volkomen dat het voorval, op zichzelf, gene halve frank treurnis waard was, maar als men het kader op zijn geheel beschouwde, alle dagen een beetje slechter, dan men toch moest vaststellen dat er iets mis aan het lopen was.
 
Ik zal nog ne keer herhalen dat ik haar onvermoeibaar en oneindig veel keren verklaard heb hoeveel ik wel van haar hield, méér dan ik ooit van mijn eigen zoon had gehouden; dat ik haar nog nooit gestraft had, tot iets gedwongen of iets verboden had te doen of te laten en haar alles gegeven had wat ze wenste, maar ik overwoog dat ik me daarom toch niet verplicht zou hoeven te voelen haar overgeefsel op te lepelen en dat ik ook niet van plan zou moeten zijn haar mijn achterwerk te laten bezien. Als ze gelukkiger was, of zou kunnen zijn, zonder mij, wat blijkbaar het geval was, dan zou ik er geen twee minuten over ná denken haar aan oorsprong terug te schenken. Vooral aan haar echte bloedverwanten, intussen al vele jaren verder geraakt en veilig beschermd van de misdadige wereld door, onder andere, mijn kordate tussenkomst en optreden daarin, sedertdien. De afstand zou mijn wonden wel helen, zoals dat vroeger al ettelijke keren het geval was geweest. Als mijn inspanning, geestelijk, lichamelijk en financieel, zogoed als nutteloos was geweest om haar liefde te veroveren, laat dan onze verwijdering doen wat de nabijheid niet had kunnen verwezenlijken. Ik weigerde verder de onnozelaar te blijven uithangen en was, in dat opzicht, al degelijk TENDENOP!!

14:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.