18-08-15

op reis...(7)

 

 

Die eerste nacht slaap ik weinig, ik lig geboeid te luisteren 
naar alle vreemde, nieuwe geluiden van een huis dat ik niet ken.
Het raam staat open en voor dag en dauw word ik uit een lichte slaap vol verwarde dromen gewekt door een
indrukwekkend fluitconcert,
nooit hoorde ik zoveel verschillende vogels tegelijk zingen.
Een tijd lang blijf ik ernaar luisteren maar dan sta ik op,
trek mijn bikini aan, neem uit de badkamer een grote handdoek
en op mijn blote voeten ga ik naar beneden,
zoals altijd wil ik gulzig aan de nieuwe dag beginnen, 
eerst en vooral wil ik, op zijn minst een halfuur of langer,
zwemmen, de tuindeuren van de keuken zet ik wagenwijd open
en ga via het terras naar buiten en word onmiddellijk
verblind door het zonlicht dat glinstert op het rimpelloze
wateroppervlak van het zwembad, nadat mijn ogen aan
het felle zonlicht gewoon zijn, zie ik aan het eind van de tuin
hoe een man een fiets uit het schuurtje duwt,
hij zwaait naar mij, dat moet dus Gerard zijn denk ik,
dat kan niet anders en ik zwaai terug terwijl hij de poort uitrijdt en dan ben ik alleen op het domein...
helemaal alleen…
 
Zonder veel nadenken trek ik mijn bikini uit, 
gooi hem achteloos op de plavuizen en duik,
het koude water doet mij naar adem snakken en mijn huid tintelen,
het is erg lang geleden dat ik nog eens naakt zwom,
ik was al bijna vergeten hoe heerlijk en bevrijdend dat is.
Ik trek baantjes, veel en gedreven en na de gedane inspanning
draai ik me en blijf een tijdlang op mijn rug ronddrijven tot mijn
hartslag wat bedaart en bedenk dat ik vanaf heden elke morgen
de dag wil beginnen met een frisse duik, tenminste, zolang ik hier
verblijf want zelf heb ik geen zwembad.
Ik hijs me op de rand, spreid mijn handdoek open en ga liggen
drogen in de ochtendzon tot ik te warm krijg en honger me
naar de keuken drijft. Ik drapeer me in de handdoek en ga
op zoek naar wat eetbaars.
Erg veel vind ik niet, in de koelkast liggen wat kaas en,
enkele appels en staan ook twee potten yoghurt,
in de broodtrommel vind ik een half aangesneden
niet oudbakken brood, ik neem van alles wat en
eet terwijl ik rondloop in de zitkamer van mijn gastheer
bekijk ik de boeken van zijn uitpuilende boekenkast,
de meeste boeken zijn niet nieuw, sommige titels op de rug ken ik,
dat zijn boeken die ik lang geleden zelf heb gelezen,
al zo lang ik me kan herinneren, andere ken ik niet en
als ik ze open, zie ik dat er bij zijn die verhalen over
vreemde oorden, woeste romantiek en ingewikkelde relaties. Vanavond zal ik Maurits toestemming vragen om er enkele
te lenen en te lezen.
 
Terug op mijn kamer trek ik een kam door mijn haar en 
een short en licht, mouwloos bloesje aan en met mijn gympen
in mijn handen ga ik op mijn tenen, zo zachtjes als maar kan
want ik wil Maurits niet wekken, naar beneden,
op een laag, schamel en versleten maar toch nog stevig voetenbankje
in de keuken zet ik mijn voeten en strik mijn schoenen, op de keukentafel laat ik een briefje achter voor Maurits die
het misschien niet eens zal lezen maar waarop ik schrijf
dat ik waarschijnlijk de hele dag weg zal blijven en vertrek,
de tuindeuren laat ik open, dat mag, dat moet,
dat is zo afgesproken, zo kan onder andere de leverancier
van Martha zonder bellen, kloppen of iemand te storen
de geleverde goederen op de keukentafel achterlaten. 
 
Ik wandel de poort uit en ga het platteland op, 
de omgeving verkennen en volg een zanderig wandelpad
weg van het domein, het dorp laat ik links liggen.
Als ik denk dat het middag is ga ik aan de overkant,
die ik via stapstenen bereik, van een stromend beekje in het
lange gras liggen en staar naar de blauwe lucht zonder wolken.
Laat in de namiddag loop ik terug zoals ik gekomen ben.
 
In de tuin is nog niemand te zien, ook in het huis zie ik 
niemand maar in de keuken staan op het aanrecht enkele schalen met een complete maaltijd, zou Maurits…?
Hij blijft mij verrassen.
Ook de koelkast is nu echt goed gevuld, ik zie veel zaken
liggen die ik gisteren op mijn lijstje schreef,
de leverancier is hier dus echt geweest!.
 
Ik ga naar mijn kamer, open, nu het zonlicht al lager binnenvalt, 
het raam en de blinden, leg papier en schrijfgerief klaar op
het bureau om eerst wat te schrijven naar mijn andere, altijd verre vriend en blijf vervolgens minutenlang staren naar
het blanco vel papier, besluiteloos kauw ik op mijn pennenstok
in de ijdele hoop dat daar de gepaste woordenstroom uit zal
vloeien, wat niet gebeurt, al mijn inspiratie lijkt verdwenen
dus verander ik tenslotte van gedacht en begeef me naar
mijn eigen badkamer, spoel het zand en het stof uit mijn haar,
trek een nette jurk aan en ga naar beneden en zie dat Maurits
buiten zit en koffie drinkt.
Ik maak voor mezelf ook een koffie en ga bij hem zitten.
 
Vanavond gaan we niet naar het dorp maar blijven we thuis, 
zegt hij, Madeleine heeft voor ons een koude maaltijd klaargemaakt,
veel meer dan we zullen op krijgen en overmorgen zal ze dat weer doen.
Mij maakt het niet uit wat en waar we eten,
voor mij is alles prima.
 
Het wordt een kalme, lange avond waarin we eten zonder haast
en wijn drinken, het meeste van al is Maurits aan het woord en
ben ik de aandachtige luisteraar, gelukkig valt er af en toe ook een weldadige stilte zodat ik mijn eigen gedachten hoor.
 
Als de avond overgaat in de nacht ga ik naar mijn kamer om er, 
alleen en in mijn behaaglijk comfortabel bed te denken aan alle nieuwe indrukken van de dag.
 
De volgende dagen verlopen op dezelfde manier…
Tijdens de dag vermaak ik me op mijn eentje,
pas ’s avonds genieten Maurits en ik van elkaars gezelschap.
De ene avond eten we warm bij Martha in het dorp en
de andere avond smullen we van een koude maaltijd
die Madeleine voor ons bereidt met veel groenten uit de moestuin van Gerard, haar man.

 

 

20:16 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.