17-08-15

MIJNE Lieve Rudo

Om eerlijk te zijn, jawel, ik hou intens van de uitdrukking "MIJNE Rudo". Ik weet niet of dat met andere mannen al eens gebeurd is, maar het doet mij terug ketsen naar mijn jongeman' s jaren, wanneer ik hier al, in Brazilie, de liefde pleegde met opgehitste "vriendinnetjes" die, terwijl ze mij heftig omhelsden ook deze lieve woordjes, in mijn grote ezelsoren, prevelden. Ze daagden er zelfs niet voor terug, tegelijkertijd, hun strakke tong in mijn oor te wurmen. Ik werd er alleen maar b(h)eter van.

Één ervan was daar specialist in en het leek erop dat ze mij op dat ogenblik aan haar, voorgoed, wilde vast ketenen. Hoe dichter ze bij haar hoogtepunt geraakte, hoe luider en overtuigder ze haar oordeel en vonnis deed klinken, terwijl ze mij stevig tussen haar gespierde benen klemde. Soms kreeg ik er zelfs de hik van, zodat ik argwanig overwoog of ik er misschien niet beter de achterdochtig luisterende buren erbij zou moeten halen om een emmer ijzig water over onze koppeling te gooien of anders en nog meer vervelend, ons zelfs overdekt met een groot laken, naar het dichtst bijzijnd hospitaal zou moeten laten voeren om de helse verbinding daar te kunnen verbreken.

Wat ik mij het best herinner van haar is dat ze grote harde borsten had, waarvan de tepels letterlijk van elkaar WEG keken. Zoals een paar schele koplampen. Eigenaardig was dat wel. Ik heb dan ook verwoed getracht de "Spaanse" daad met haar uit te voeren om ze zo te trachten terug in de juiste richting te doen fonkelen. Zonder succes nochtans.

(voor de nieuwkomers, de "Spaanse" daad bestaat erin de beide borsten van de vrouw tegen elkaar te persen, terwijl je er gebruik kunt van maken om er je werktuig tussen te wringen)    

Wanneer men deze simpele woordjes niet meer hoort mag men besluiten dat het beste ervan af is. Men moet dan niet meer rekenen op pure onaangetaste gevoelens. Er komt dan veel meer bij te pas, waarvan niets op "MIJN lieve Rudo" gelijkt.

Ik ben ervan overtuigd, nochtans, dat zij, mijn vriendin dus, die uitdrukking nu ook zou aanwenden, net zoals ze dat veertig jaar geleden al gedaan zou hebben, kregen we de kans enkele uren alleen door te brengen in een hotelkamer, ver weg van onze dagelijkse zorgen. Alleen maar door erover na te denken doet er zich, in mijn spannende onderbroek, iets manifesteren.

Het doet deugd alleszins.

Maar van de andere kant, ik begrijp ook wel dat er ergens een rode lijn loopt die, min of meer, gerespecteerd moet worden.

12:50 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.