24-08-15

De Phallus zal nooit uit de Mode Geraken

Wat ik gemeen heb met mijn vriendin? Lezen en schrijven waarschijnlijk, wandelen, muziek (al delen we niet dezelfde smaak), veel denken en dromen, doorzettingsvermogen, eenzaamheid en het bewustzijn dat we niet eindeloos zullen meegaan.

Bovendien komt er bij mij, net zoals waarschijnlijk ook bij haar (veronderstel ik), de voorkeur om altijd "stijf te zijn". Niet op het gebied van alledaagse omgang met de meeste van haar kennissen en vrienden, zoals bij zij, maar meer bepaald, in mijn geval, in mijn onderbroek. Of beter beschreven, dat hij dus, de derde persoon in dit driehoeksgeval, bekwaam zal zijn onmiddellijk overeind te kruipen als het daar op aan komt en er zal naar streven dat er geen enkele erectie nemeer verloren gaat en dat het "levenssap", zoals zij het zo smakelijk beschrijft, uiteindelijk hoognodig verlost zal worden uit zijn enge en verborgen schuilplaats. Al is het niet altijd de bedoeling een kind te verwekken, getuigen de wetenschappers ervan dat het aangeraden is regelmatig de bestaande voorraad "uitgeputte puitjes" te vervangen door een nieuwe en frisse lading, zodat er, als er wel een kind gewenst wordt, de kansen op een volmaakt wezentje groter zijn.

Over die natuurlijke drang om altijd maar gereed te willen staan, heb ik genoten van de volgende zin die ze mij onlangs, begrijpend en niet veroordelend, geschreven heeft: "de meeste mannen hebben geen erectieprobleem. Als mannen nog jongens zijn moeten ze alleen maar denken aan seks of seksgerelateerde zaken en ze krijgen, zelfs op de meest genante momenten, een stijve. Als ze ouder worden, moeten ze wat meer geprikkeld worden om hetzelfde resultaat te bereiken... ".

Vroeger had ik daar, vanzelfsprekend, geen enkele moeilijkheid mee. Integendeel, zelfs in het vliegtuig, trein, bus, boot en auto kwam hij regelmatig mijn nuchtere en wiskundige gedachten in verwarring brengen, maar tegenwoordig heeft hij wat hulp nodig, alsook concentratie en liefdevolle aansporing. Geduld en een beetje vochtigheid doen absoluut geen kwaad.

In sommige godsdiensten, overal ter wereld, vertegenwoordigt een phallus, zonder enige schaamte en vooroordeel, de vruchtbaarheid van de natuur en wordt hij daarom en als dusdanig aanbeden, zonder daar veel prietpraat, emotie en passie bij te sleuren, maar wel koelbloedig en overtuigd beschermd en vertroeteld, als ware hij (en wat hij werkelijk ook is) de enige en echte bron van het leven op de aarde, niet alleen bij de mensen, maar in de natuur in het algemeen. Zie het boek "Harvest Home" daarover, geschreven door Thomas Tryon.

Vooral in de Oosterse landen, waar de cultuur duizend jaar voorop ligt, krijgt een harde cock de aandacht die hij, zonder valse schaamte, verdient. Ik vraag me soms af of ik niet beter daar geboren was geweest, zodat hij zich niet zo uitgesloten, vernederd en ongewenst had hoeven te voelen, gedurende het grootste part van zijn leven.

Oudere vrouwen, in het algemeen, kennen en begrijpen dat beter en weten precies hoe om te gaan met een treurig geval, oud of jong, maar liever jong, waaraan ze geneigd zijn meer aandacht te besteden dan aan de eigenaar zelf. Meestal hebben ze dan oprechte heimwee naar een "stijve" voorstelling en het ware nut ervan (oorsprong van het beschrijvende woord: "nuts"). Het louter vaststellen dat ze hem nog overeind kunnen krijgen, betekent meer voor hun zelfvertrouwen dan duizend kusjes en geschenkjes.

Natuurlijk ja, seks is altijd belangrijk geweest in mijn leven en hoe minder men daar kan van genieten (zoals tegenwoordig), hoe meer men er dan naar smacht. In mijn zaak bijvoorbeeld, meer dan in eender welke andere plaats, vooral als ik mij ontspannen voel, verover ik regelmatig een halfharde nieuwsgierighaard, zonder meer en zonder dat ik er eigenlijk aan moet komen en waarvan ik zeker ben dat hij onmiddellijk keihard zou worden, was er een (be)grijpende hand, een welwillige mond of een uitnodigend hol ter beschikking. Het gebeurt zelfs wanneer ik toevallig achter de toonbank sta, terwijl ik een vrouwelijke klant aan het bedienen ben.

Jamaar, jamaar je bent een waarlijke egoist aan het worden, hé... je denkt alleen maar aan jezelf... hoor ik haar al tegen pruttelen... en dat is waarempel nog wel waar ook! Vroeger bekommerde ik mij veel meer om het plezier van het vrouwke, ook al omdat ik veel langer mee kon gaan, zonder angst in panne te vallen...

Wat we verschillen van elkaar is dat ik mij nu helemaal geen illusies meer maak. Ik ben er absoluut van overtuigd dat er niets nemeer voor mij nog weg is gelegd. Ik ben op het einde van mijn straat beland, zonder verdere uitweg. Ik mag dromen zoveel als ik wil, met eender wie die in mijn gedachten sluipt, maar ik weet dat er verder dan dat niets meer bestaat of mogelijk is. En zij oordeelt van niet. Dat ze nog bekwaam is bergen te verzetten, grenzen weg te cijferen, nog een laatste tovertruc uit haar mouwen te schudden, gereed de boel op te ruimen en zich vervolgens voor een nieuwe toekomst kandidaat te stellen. DAT is niet meer mogelijk, vind ik, alleszins in mijn geval, nu ik eenmaal veel in strijd leef met mezelf en met de mensen waarvan ik hou en die ik nooit alleen zal laten, tenware het op mijn laatste dag zal zijn en paraat om definitief naar mijn eigen hel te vertrekken.

Dat ze dan af en toe nekeer, ernstig of vermaakt, opkijkt, terwijl ze bezig is, om de uitdrukking op zijn aangezicht na te gaan en te weten hoever hij al gevorderd is, is een uitstekend idee. Ze staat hem toe, onderwijl, een beetje aan haar borsten te zitten (staan) foefelen en wriemelen, alhoewel ze nog halvelings gekleed is, terwijl ze op een sterk en hard schot hoopt, wat helaas niet altijd zo eenvoudig is, tenzij ze bereid is er een geruime tijd aan te besteden en hem voortdurend maar op te hitsen en dicht bij het "punt zonder terugkeer" weet te brengen, zodat hij uiteindelijk uiteen zal barsten en de brokken overal rond zullen vliegen..

13:46 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.