13-08-15

op reis...(5)

 

 

 

Terwijl ons eerste gesprekje voorzichtig op dreef komt,

kijk ik met aandacht naar de achtergevel van het huis

en de grote tuin maakt bijzonder veel indruk op mij.

De tuindeuren staan wijd open,

de andere ramen zijn dicht met de blinden tegen de

felle middagzon ervoor.

Tegen de muur, rondom de ramen, bloeit met lange ranken

een oude klimrozelaar met wel honderden geurige rozen

in een schakering van zachte, bleekroze tinten.

In het midden van het immens grote gazon dat is omringd

door bloeiende witte hortensia’s met daarachter dicht

struikgewas en nog verder weg enkele oude knotplatanen,

staat een grote moerbeiboom.

Wij zitten aan een lange tuintafel aan de andere kant

van het zwembad onder de oude notelaar die ik herken

van op de foto’s die hij me stuurde.

Ik complimenteer Maurits met zijn prachtige tuin en vraag

hem waar en wanneer hij de tijd vindt om te schrijven aan

zijn boek want ik weet uit ervaring hoeveel uren werk het

dagelijks onderhoud van zo’n grote tuin in beslag neemt.

‘Dank je…ik wist dat mijn tuin in je smaak zou vallen,

al van bij het begin van ons schrijven heb ik vermoed dat

de weelderige schoonheid van mijn tuin in de zomer een

pluspunt zou zijn voor je vakantieverblijf bij mij, maar het

onderhoud van de tuin doe ik helaas niet zelf,

tegenwoordig toch niet meer, vroeger wel maar nu komt Gerard,

een oudere vieve man uit het dorp,

hij komt hier dagelijks in alle vroegte wanneer het nog koel

genoeg is en werkt één of twee  uren in de tuin en dit jaar

zorgt hij er eveneens voor dat het zwemwater netjes blijft

want ik meen begrepen te hebben dat jij erg graag zwemt

dus vond ik dat het zwembad, ter ere van jou,

weer bruikbaar moest zijn…’

‘Maar wees gerust, van Gerard zal je geen last hebben,

voor dag en dauw is hij al terug thuis bij zijn vrouw om samen

met haar te ontbijten, zijn vrouw Madeleine  komt hier trouwens

één of tweemaal in de week het huis aan de kant doen

en zij zorgt eveneens voor de was en de strijk zodat ik toonbaar

en netjes blijf en niet verloeder.

Je merkt het, mijn leven is voorzien van vele gemakken

en op die manier heb ik alle tijd van de wereld om te schrijven

en om op het tweede deel van je vraag te antwoorden,

ik sta hier nogal laat op en blijf bijna de hele dag op mijn kamer

waar ik ononderbroken schrijf tot een uur of zes in de namiddag,

dan geef ik mezelf vrijaf en kom ik naar beneden,

eerst ga ik wat in de tuin wandelen,

daarna drink ik koffie en rond een uur of acht ga ik naar het

dorp en eet er bij Martha.'

 

'Ik leid hier een heel simpel bestaan,

een eenvoudig leven boordevol voorspelbare dagen.

Die strenge discipline heb ik nodig om te schrijven

en dat ritme wil ik aanhouden tot mijn boek af is.'

 

'Zoals je weet is het de allereerste keer dat ik mij aan een boek

waag en ik wil eindelijk wel eens weten of ik het kan.’

 

 

 

 

 

 

20:25 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.