09-08-15

Dochters...

Had ik zelf drie of vier biologische kinderen gehad, ik zou ook nooit adoptie overwogen hebben. Met mijn eerste vrouw zou dat mogelijk geweest zijn, op fysisch gebied althans, maar dat zou, van mijn kant alleszins, praktisch onverantwoordelijk zijn geweest. Ik beminde haar niet. Zij betekende voor mij die (halve) blonde waarvan ik nooit gedroomd had. Ze was en is nog steeds, emotioneel, niet helemaal stabiel. Ze was wel iemand waarmee ik mocht pronken (advokaat), maar ze bekoorde mij niet. Dat huwelijk was dus toch gedoemd te mislukken.

Mijn tweede vrouw is helemaal het tegenovergestelde en van haar hou ik wel. Het ongeluk bestaat erin dat ze twee keren geopereerd is geweest, de eerste keer omwille van een ongewenste zwangerschap in een van haar eierleiders (vóór ze mij kende) en de tweede vanwege een goedaardig gezwel in haar baarmoeder, toen we al samen leefden. Gedurende deze twee operaties hebben de dokters hier, ware opruimers, een volledige kuis gemaakt in haar buik en alles weg gehaald dat enigszins voor ziekten of zwangerschappen(?) vatbaar was. Daardoor heb ik dus maar ene zoon gehad.

Toen die verdween vond ik dat alles nutteloos was geweest in mijn leven en dat een adoptie de oplossing zou kunnen betekenen. Na de eerste is de tweede erbij gekomen en ik sluit nog altijd geen derde adoptie uit. Feit is dat ik wens dat meerdere mensen van mijn eigendommem mogen kunnen genieten, wanneer ik stilletjes in mijn graf lig te dromen over wat ik wel veel wilde doen in mijn leven en nochtans heel weinig echt gedaan heb.

De laatste jaren, maanden, weken, dagen en uren zelfs drijven mij geleidelijk aan naar naar een nog onbekende en daarom vind ik, gevaarlijke hoek, waarvan geen ontsnapping mogelijk blijkt te zijn en waar ik mij alsmaar meer en meer vereenzaamd en verlaten voel. Vooral mijn oudste dochter heeft me nogal ontgoocheld en daarbij komt dan nog de sleur van de alledaagse kommer, de opvoeding van het kakkernestje, mijn eigen en de lichamelijke aftakeling van mijn wederhelft, de geestelijke leegheid van ons bestaan en de hoop die volledig verloren is geraakt. Ik ben, zoals ze het goed uitdrukken in het Vlaams, "tendenop". Uitgeput en verslagen. Over praktisch niets nemeer ben ik preuts, onderscheid ik een volbrachte taak, ben ik content dat er iets echt en volledig voltooid is. Dat ik mijn plicht al heb vervuld, dat er geen redens nemeer zijn om verder te blijven rondploeteren. Ik voel me moedeloos. Het slechte in mij, en verder in de gehele wereld ook natuurlijk, is de strijd aan het overwinnen.

Dan komen er nog die frequente kleine teleurstellingtjes erbij, zoals toen de oudste met een felle griep te kampen had en ik haar durfde waarschuwen niet te dicht bij Mariana aan te gaan leunen om de griep niet over te dragen en waarop ze echter fel gestoord reageerde, beklemtonend dat zij haar zuster was en in geen enkel geval zou laten haar te omhelzen en lief te hebben, waar en wanneer ze dat maar ook verkoos, zodat ze ook die griep gekregen heeft en niet meer stopte van te schreien, van de ellendigheid en ik overwoog dat ik beter mijne mond gehouden had want dat de meiskes onverstaanbaar zijn, gecompliceerd en onvatbaar voor reden, die ze onmiddellijk beschouwen als vijandigheid en niets lievers doen dan aan de feiten een ferme draai te geven zodat ze passen in hun kraam en gebruiken in hun voordeel, alhoewel niet beseffend dat dat overeen komt met de verkrachting van de waarheid in de eerste graad, zonder enige blik van vertedering en levensschoonheid.
 
Ga dus nu, weeral en nogmaals, met al dat lawijt in uw oren, rustig gaan slapen.

16:07 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.