04-08-15

op reis...(2)

 

 

Aan het kruispunt van het dorpje, een handvol huizen,

één café aan een pleintje met een lindeboom,

een kleine kerk en twee boerderijen,

waar ik de laatste afslag moet nemen,

hou ik even halt en haal opgelucht en diep adem,

het was een lange dag, een lange rit en ik ben blij

dat ik er bijna ben, nog enkele kilometers rijden langs

een smalle, onverharde, zanderige weg en dan ben

ik eindelijk op mijn bestemming,

dan begint mijn vakantie, mijn avontuur.

 

De opluchting is groot als ik even later het openstaande

ijzeren hek passeer en de oprit van het vakantiehuis inrij,

de zon staat al laag en de schaduwen zijn lang

als ik mijn kleine wagen parkeer.

Ik stap uit en bekijk het huis dat ik meteen herken,

het is breed, laag en witgeschilderd zoals ik het mij voorstelde

maar het is veel groter dan ik dacht.

Ik sta met het portier in mijn handen te treuzelen

en durf het niet dichtgooien,

de stilte van het domein maakt zo’n diepe indruk

dat het mij onmogelijk is om ze te breken met banaal

autodeurlawaai.

 

De bloementuin rondom mij is een weelde en ik weet

onmiddellijk dat al die pracht en praal alleen maar

mogelijk is door de innige liefde, de regelmatige aandacht

en het vele werk van een echte kenner.

Mijn gastheer, die ik tot nog toe nog nooit heb ontmoet,

is mij een raadsel, nooit eerder schreef hij mij over

zijn botanische  liefhebberij.

Het is een warme, windstille zomeravond, de bloemen

rondom mij verspreiden een bedwelmende, zoete geur,

mijn hoge hakken, absoluut ongeschikt voor deze uithoek

van de wereld, zakken diep in het grind als ik naar de

voordeur stap, aanbel en wacht…

In het huis hoor ik geen enkel geluid,

kennelijk heeft hij mij niet gehoord

dus blijf ik wachten en mij vergapen aan

de kleurige bloemenborders…

 

 

 

 

 

15:19 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.