07-08-15

Arbeid en Kunst

Gedaan met de psychologie en terug naar de filosofie.

Soms heb ik de goesting om (beleefd, maar toch opzettelijk) wat tegen de schenen te staan trappen van sommige mensen die over "arbeid" een mening hebben die mij helemaal niet aanstaat. De betekenis van het woord "arbeid" gaat veel verder dan simpel handwerk. Arbeid gaat meestal gepaard met "vakmanschap" en "beroepsvaardigheid" of, in andere woorden,  de kunst om iets bijna volmaakt te realiseren. Mijn "arbeid" benadrukt de begaafdheid om IETS te maken, waar er eerder NIETS was. Het ontwerpen en construeren van een huis bvb (ook binnenshuis), een brug of een gebouw, is nu toch regelrecht een ware kunst aan het worden. De mensen, architecten, ingenieurs en zelfs alledaagse arbeiders, voorafgegaan door meer ervaren leiders, verrichten tegenwoordig meer en meer (vroeger ook natuurlijk) werkelijke kunstwerken. Evenwicht, inspiratie, vorm, natuurvereniging, kleurgebruik en overalse treklijnen zijn duidelijk afgestemd op kunst en de arbeiders die een gedacht weten om te zetten in werkelijkheid zijn part van deze realisatie. Veel méér dan "het kapitaal" die de kunst alleen maar onderhandelt, is de "arbeid" de bron die streeft naar kunst. Dat is wat ik ook bedoel met de uitdrukking "een arbeider van het woord". De drang naar de best beschrijvende uitdrukkingen en woorden, het ritme, de draad van de gedachten, enfin, het nastreven van vlot leesbare en beschrijvende teksten, zonder in de monotonie verstrikt te geraken, maakt ook van de schrijver een arbeider. Een arbeider van de woorden. Dat, in alle geval, is mijn mening. Hoeveel keren heb ik al staan kijken op hoe men een gebouw geleidelijk uit de grond doet rijzen, maar ook hoe een dichter of een schrijver, zijn tekst of boek napluist en langzaamaan vorm geeft, tot het stroomlijnend is net zoals een beekje ruiselt doorheen de stenen in de vrije natuur. Daarom herhaal ik: arbeid verwezenlijkt de kunst. Het toppunt van de arbeid is de kunst zelf, op alle gebied. Arbeid is NOOIT vernederend, maar altijd VERHEMELEND. Tenandere, ik heb ooit eens gelezen dat "arbeid, macht maakt". Ik herinner me niet meer wie deze wijze zin heeft geschreven, maar hij is inspirerend.

Wat ik me van de toren van Babel nog herinner is dat hij ook naar arbeid verwijst en dat de originele bedoeling van deze eigenaardige constructie was (zoals beschreven in het Oud Testament) hem zodanig hoog te maken dat hij in de hemel zou belanden en dat de mensen die hem beklommen uiteindelijk daar ook zouden geraken. Niet dat ik gelovig ben, maar de toren is halverwege onvoltooid gebleven. Onverwezenlijkbare dromen passen niet op deze aarde en worden alleen maar mogelijk in de oneindigheid van het onaardse.

Over het veroveren van diploma's om zelfs het onaardse niveau te benaderen, zijn het juist deze diploma's die een verdere stap in de richting van gespecializeerde arbeid, mogelijk maken. Wat niets vermindert aan de mensen die over geen diploma's beschikken. Mijn waardering voor hen maakt duidelijk dat het dát niet is wat mijn mening verandert. Diploma's dienen uiteraard om de zelfbevrediging intenser te maken en niet om indruk uit te oefenen op de anderen. Zelfbevrediging maakt een mens gezapiger. Dat, op zichzelf al, is reden genoeg. Zichzelf indrukwekkend voorstellen, is meestal bedriegend.
 
Hier in Brazilië beweren de mensen, lachend natuurlijk, dat wanneer iemand helemaal opgemaakt en fijn gekleed voor hun deur passeert, dat hij dan op weg is naar de kliniek om daar beleefd een brokske stoelgang af te leveren voor medisch onderzoek, want dat zou het laatste zijn waar iemand, normalerwijze, aan zou denken, op dat ogenblik. En waarlijk, er zit een bron van wijsheid in. Schaambare daden doet men beter schoon gekleed. Een prostaat onderzoek, nog meer vernederend dan de procedure met de stoelgang, doet men ook liever fijn gekleed. In deze blog staan er verscheidene verhalen en gebeurtenissen over het onderwerp "prostaat", maar tot zover heb ik er zelf geen echte problemen mee ondervonden. De kracht van mijn pisstraal is wel niet meer dezelfde van veertig jaar geleden, maar iedere keer dat ik in Gent geraak laat ik niet ná mijn huisdokter dáár te raadplegen en een preventief kankeronderzoek te ondergaan. Er zijn mannen die daar zodanig gewend aan geraken dat ze op den duur vragen aan de dokter om twee vingers te gebruiken, in plaats van één, maar daar behoor ik niet bij.

Hier bestaat er een spreekwoord dat zegt: ik wens mijn vijanden alle gezondheid toe zodat ze helder en nuchter zullen zijn wanneer ze mijn overwinning zullen meemaken. 't Is eigenlijk een beetje overdreven natuurlijk, want ik wens niet om te gaan met blaffende honden, maar dat men moet weten dat ze echt bestaan en dat ze willen dat je jezelf verrekt, dat moet men.

14:10 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.