03-08-15

Naar de Cinema

Ik ben nooit een echte filmliefhebber geweest, vooral om die in een bioscoop te gaan bezien. Ik herinner mij wel dat ik, gedurende de vroege jaren zeventig, een duidelijke voorkeur had voor seksueel expliciete films, die toen nog, in Roeselare en in Izegem bijvoorbeeld, zelfs nog niet eens zodanig expliciet waren. Was het de "Rex" in Roeselare niet, die daar gespecialiseerd in was? In Oostende zag ik liever Cowboy films, zoals "The Good, The Bad and The Ugly".

Eens gedurende een reis naar de VSA, in Chicago, heb ik de meest opwindende film ooit gezien: "Deep Throat", met Linda Lovelace in de hoofdrol. Later heeft ze zich daarover beschaamd en nog later is ze praktisch een non geworden, maar toen was ze er al gewoon aan geraakt grote sabels in te slikken, zonder te walgen. Zó heb ik ook ooit eens een filmfragment gezien waarin een echte non goed tekeer wist te gaan met het geslacht van een mannelijke patiënt in het ziekenbed van een Godsdienstig Hospitaal. Ze had blijkbaar zelfs meer ervaring dan vele van onze goed getrouwde huisvrouwkes van West-Vlaanderen. Het verboden ding zal altijd wel het meest aantrekkelijke geweest zijn, vind ik.

Kortom, ik ben definitief gestopt naar de bioscoop te gaan toen ik het niet meer vol kon houden van de grote haarheuvels die altijd recht voor mij plaats gingen nemen, waardoor ik verplicht werd voortdurend naar links of naar rechts te bewegen, iedere keer dat diene haarberg mijn zicht onderbrak.

Over seks in de bioscoop en alhoewel ik die indruk misschien wel al eens nagelaten heb, heb ik mij nochtans nooit in mijn leven werkelijk los gelaten. Zelfs niet in eender welke andere publieke plaats, uitzondering gemaakt voor het strand, misschien. Ook ik verkoos en verkies nog altijd de gezelligheid van een gesloten kamer. In een studentenkot zou het uitstekend zijn geweest, had ik er maar, somtijds, de moed voor op gebracht. Ik stel me voor hoe mijn lief zich gedragen zou hebben en of ze passief gebleven zou zijn, of eerder rap aanduidend waar ze het het liefste had en werkelijk bekwaam haar eigen genot te achtervolgen...

De volgende woorden die ik ooit eens ontvangen heb, heb ik verscheidene keren herlezen om er zeker van te zijn dat zij met ernstige toewijding neergepend waren geweest en niet met slaperige onverschilligheid: "Je poëzie, waar ik echt van houd en waarvan ik in de waan verkeer dat ik je toeverlaat en inspiratiebron ben, heb ik niet op een of ander klein en slordig papiertje geschreven...". Dat heeft ze later dan bevestigd in de opgezonden bladzijde van haar persoonlijk schriftje, met eigen hand geschreven en dat heeft mij ervan overtuigd dat ze het tafereel wel degelijk in haar geest had geprent en weerspiegeld, zonder veel schaamte en/of ongemak. Eerst en vooral ja, op zo'n momenten was zij mijn werkelijke inspiratiebron geweest en stelde ik me voor wat zij met mij zou doen, terwijl gevangen in een genegen blik en zeker van het genoegen dat er mee gepaard ging. Dat windt mij op natuurlijk, want er bestaat niet veel marge in mijn gedichten voor twijfel. Vond ze het niet ietwat te expliciet? Of liet ze zichzelf ook meeslepen?

Eerst en vooral moet ik bekennen dat ik, in mijn beschrijvingen, al veel verder ben gegaan dan dat ik zelf oorspronkelijk mogelijk achtte. Ze is nu eenmaal geen Marie-Gaat-Met-de-Kudde. Ze verliest nooit de grond onder de voeten en weet degelijk waar het ijs nog fris is. Als een meiske, zoals zij, mij laat doen wat ik wil, dan heeft dat als gevolg dat ik altijd maar verder zal durven en blijven gaan en dat geldt niet alleen voor mij. Dat is eigen aan alle mannen. De hemel is de grens?

Veronderstel dat ik haar eertijds uitgenodigd zou hebben om samen een film te gaan bezien in Gent. Wat helemaal niet onmogelijk zou geweest zijn. Vooral in overweging genomem dat ze me zelfs alleen op haar kot had toegelaten, wat van veel onafhankelijkheid en vrijheid getuigde. Waarschijnlijk zou ik niet veel geprobeerd hebben gedurende de eerste gelegenheid (zoals ik, gelijkaardig, ook niet gedaan heb in haar kot), maar dan zeker, gedurende de tweede keer, zou ik niet alleen haar hand vast hebben gehouden, maar ook mijn hand over haar schouder gelegd hebben, dan op haar dij, onder haar arm aan de andere kant, aan haar bustehouder gepeuterd hebben, over de zijkant van haar borst gewreven hebben en zolang ze niet protesteerde altijd maar verder en verder gegaan zijn tot ze zelfs zou ontspannen, geholpen hebben de beste weg te tonen en de obstakels te verwijderen, de benen openend, terwijl zuchtend en diep ademend de film vergetend en ze er op den duur ook naar zou verlangen en naar vragen, tot ze zelfs een hoogtepunt zou nastreven en ik, zonder verdere twijfels, zou fluisteren dat we beter een meer geschikte plaats zouden moeten gaan opzoeken, waarmee ze onmiddellijk akkoord zou gaan en we in haar bed zouden belanden, waar ze de leiding zou overnemen en zorgen voor ons beider genot, koste wat het koste, mij ook rap van de bult in mijn broek verlossend....

Van bulten in mijn broek gesproken, ik krijg er hier zowaar ook één nu, terwijl ik aan het schrijven ben, en ik heb er zowiezo geen enkele schaamte in, net alsof we dat al jaren aan het doen zijn en zij wel schroom is in de woonkamer, maar zichzelf helemaal weet om te vormen in een hete meid in de slaapkamer, waar ze verkiest er bovenop te gaan plaats nemen om hem te manoeuvreren waar hij het meeste genot verschaft, terwijl ze ook niet vlucht van de keukentafel, of voorover gaat buigen op de wasmachine..

In alle geval, ik bedank haar dat ze mij toelaat mijn fantasie te gebruiken. Ik bedank haar dat ze mijn klein erotisch gedichtje heeft overgeschreven op een stukje papier en dat ze dat in haar tas heeft gestoken, zodat ze het af en toe en vooral op haar kantoor, eens kan lezen en herlezen, zichzelf voorstellend wat er aan het gebeuren is en zelfs, zonder veel ophef, haar ogen laat afdwalen naar de "pakskes" in de broeken van collega's, terwijl ze zichzelf beroerd begint te voelen...

Jaja, we zijn verouderd, maar we zijn nog niet dood en ik vind het heerlijk dat ze mij daarom niet kriticeerd en me geen "oude geilaard" noemt, terwijl ze me zelfs niet verwijt wanneer ik aanduid dat ik op andere, nog groene, wijden van plan ben te gaan grazen. Maar als ze dat toch teveel aan het vinden is, me dan verwittigt, zodat ik een stap achteruit kan zetten en stoppen met prutsen aan vreemde bh's...

En dat brengt me naar "jongere meisjes". Ze heeft het wel degelijk goed gelezen. De kans om er eentje, of meer, te veroveren bestaat werkelijk en hier hebben veel ervan geen afkeer van oudere mannen, die ze zelfs niet als oude geilaards uitschelden. Ze vinden de seks met hen soms zelfs beter dan die met jongere mannen, die er praktisch nooit op uit zijn aan het genot van hen, de dorstige wijfkes, te voldoen. Integendeel. Maar ze heeft ook gelijk wanneer ze beweert dat er weinig keren, om niet te zeggen, bijna gene enkele keer, liefde mee gemoeid is. Het is natuurlijk om bepaalde economische redens (om zo het nuttige aan het aangename te voegen) dat ze te werk gaan, zoals bijvoorbeeld: iemand die de rekening zal betalen; iemand die de vader van hun kind(eren) zal willen zijn; voor een betere woning zal zorgen; trouw zal blijven terwijl hij nog leeft; haar toekomst zal garanderen; haar toevertrouweling zal zijn, enz... Daarom heb ik altijd kunnen weerstaan aan de mogelijkheden en aan de uitnodigingen.

Ik heb nog nooit het zekere vervangen door het onzekere, goed geld verwisseld voor twijfelachtig. Maar het belet mij niet erover te dromen. En in mijn dromen is alles geldig, tenzij mannelijke homoseksualiteit.

(Maar vraag me dan niet, niet onmiddellijk te weigeren niet met je mee te gaan naar de cinemazaal indien je mijn plan niet van te voren al niet bewust zal veroordelen niet met je weigering niet akkoord te gaan en niet, eventjes onschuldig, niet aan je gespannen bh te mogen beginnen prutselen, vooraleer het tweede uur aanvangt.)

Nochtans, over eventuele "ontmaagding" moet ik bekennen dat ik daartoe, waarschijnlijk, nooit in staat zou zijn geweest. Zoals ik vroeger al eens geschreven heb, ik heb het nooit gedaan en ik zou niet bekwaam zijn het nog ooit te doen, tenzij zij de leiding zou nemen en beslissen zichzelf óp mij te verkrachten. Ik bedoel, ze zou zelf wel moeten weten wanneer het pijn zou beginnen te doen en een beetje voorzichtiger te werk gaan eenmaal de dijk aan het barsten zou gaan. Er zelf een gat in boren, ligt niet in mijn aard. Maar een mens weet nooit. Misschien ben ik minder heilig dan ikzelf veronderstel? Toch vind ik het spijtig dat niemand speciaal voor mij is weg gelegd geweest. Op dat gebied, bedoel ik. Ruw zou ik alleszins nooit geweest zijn.

Haar antwood:

Maar, laat ik nu maar eens ingaan op je uitnodiging om samen naar de cinema te gaan…

Eerst en vooral komen er een paar bedenkingen:

Als je zo verliefd bent zoals ik toen was, vind ik in de ogen van je geliefde kijken véél interessanter dan kijken naar om het even welke oscar winnende film.

Stel dat we toch gaan, welke film wordt het dan, ik ken jou voorkeuren niet en jij kent de mijne evenmin, het moet toch een film zijn die we allebei de moeite vinden anders blijven we beter van meet af aan op mijn kot. Tijdens die maanden speelden ze ondermeer ‘Romeo en Julia’ van Shakespeare, (té romantisch) de musical ‘Funny Girl’, (té zangerig) ‘Easy Rider’ (té stoer) en nog een hoop andere films…

           Waarom zijn we nooit samen naar de film geweest? Tijdens die dagen had ik amper genoeg geld om de week uit te zitten, laat staan dat er  nog een beetje over bleef voor een filmticket en jij zat waarschijnlijk ook krap bij kas. Maar dat heb ik nooit erg gevonden.

Maar stel dat we al die bezwaren het hoofd kunnen bieden en geld genoeg om uiteindelijk eensgezind in het duister van de filmzaal te zitten (voor de 2de keer) en je doet zoals je beschrijft, je legt een hand op de mijne, een hand rond mijn schouder, op mijn dij en omdat ik nog altijd niet tegenpruttel, probeer je de haakjes van mijn bh los te peuteren om mijn borstjes meer vrijheid te geven… neen, zo ver zou ik het natuurlijk niet laten komen, ik zou al lang overprikkeld zijn, niet alleen seksueel overprikkeld maar ook van alle zaken die rondom mij gebeuren, zoals daar zijn: de flitsende bewegingen op dat grote scherm, al die geluiden van de film en van alle andere mensen in de zaal, je eigen dichte nabijheid, je geur, je woorden of je stilte, … neen dan verkies ik liever de beslotenheid van mijn kamer, laten we daar maar naartoe gaan vooraleer ik gespannen als een veer geneigd ben om helemaal alleen weg te lopen om te bekomen van alle opgedane indrukken.

Ik liet je toe op mijn kot, niet alleen omdat ik zo vrijgevochten en modern was maar omdat ik je vertrouwde en omdat ik verwachtingen had. Niemand anders dan jij heb ik er ooit binnen gelaten. Ik ben nog altijd gesteld op mijn privacy, ook hier, in mijn huis, is het geen komen en gaan van een hele meute onbekenden…

Terug op mijn kamer zou ik waarschijnlijk opnieuw wat kalmer worden en na een paar geruststellende woordjes van jou en passionele zoenen ook nieuwsgierig en verlangend naar al het nieuwe en onbekende. Niet ik, maar jij zou de leiding moeten nemen, jij zou de leermeester moeten zijn want ik heb nog alles te leren, ik weet nog niets want ik ben nog maagd en onervaren, weet je nog?

Zou jij dat toen gekund hebben?

Zolang jij, met oneindig veel geduld en eindeloze en uiterste voorzichtigheid, een schuwe en zuivere maagd als ik wegwijs wilde maken in de wonderlijke wereld van het seksgebeuren, ja, dan zou ik een attente, oplettende en snellerende leerling geweest zijn?

Natuurlijk waren mijn verwachtingen hoog gespannen. De eerste keer moest prettig en aangenaam zijn. Naar een afschuwelijke ervaring zat ik echt niet te verlangen ... ruwheid, dwang…., neen, dat wou ik niet….

Neen! Ik denk het niet…ik geloof niet dat jij zat te wachten op zo’n onschuldig, afwachtend en onnozel wicht als ik…

Je poëzie, waar ik echt van houd en waarvan ik in de waan verkeer dat ik je toeverlaat en inspiratiebron was, heb ik niet op een of ander klein en slordig papiertje geschreven om dat dan achteloos te verliezen zoals jij mijn verjaardagsbriefje maar in mijn enige en meest waardevol schriftje, (zie bijlage). Ik heb het natuurlijk zelf overgeschreven hoewel ik liever had dat jij het eigenhandig in mijn boekje schreef, en ik heb dat boekje bijna altijd mee maar nooit naar mijn werk, tenzij vandaag omdat ik je tekst eens wilde scannen en thuis kan ik dat niet.

Mijn boekje gaat met me mee overal waar ik vreemde mensen moet ontmoeten dan kan ik mij, telkens ik het te druk of te irritant vind, terug trekken op het toilet, daar lees ik dan wat vertrouwde teksten, want ik ken het onderhand helemaal uit mijn hoofd, word weer rustig en keer na een tijdje terug naar het gezelschap dat bijna nooit heeft gemerkt dat ik er een tijdje niet was.

Van mijn mannelijke collega’s op het werk krijg ik het noch warm noch koud, rudootje, die mannen zeggen me minder dan niets, zelfs als ze last zouden hebben van een driedubbele dikke bult in hun broek en de laatste exemplaren op de wereld, dan nog moet ik ze niet.

En ook dat zie je verkeerd, ik moedig je helemaal niet aan om op andere en groener weiden te grazen, integendeel, ik wijs je erop dat je jonge meisjes vooral jonge meisjes moet laten zijn en geen mogelijke verleidsters die je in hun bed willen verwennen, gratis of voor geld.

Ach, rudootje, ik voel me soms als een dolende moraalridder die armwiekend de wereld wil wakker schudden net zoals die andere dwaze Spaanse  gek met al zijn idealen die zich voor iedereen belachelijk maakte.

Wat belet ons eigenlijk lieveke?

14:04 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.