10-07-15

Gezond Verstand?

Het is nogal brutaal uitgedrukt, maar iedereen weet dat het leven allesbehalve zachtaardig en gemakkelijk is. Integendeel, het is een uitermate wrede belevenis, waarvan uiteinderlijk weinig of niets de moeite waard is.

Niet iedereen valt met zijn gat in de boter: rijke en bezorgde ouders, schoon en perfect gebouwd, intelligent, gevormd zonder veel moeilijkheden en buizen, goed getrouwd met de liefde van je leven en bedankt met schone en gehoorzame kindjes, regelmatig en uitgebreid verlof in het buitenland, zonder de plaag van gevaarlijke ziekten, aan de Leie wonend in West-Vlaanderen, met een verleidelijke boot aan de pier, een schone mond tanden, zelfs als je wat begint te verouderen, humor en geluk uitstralend voor iedereen die je jaloers nastaart, de jongeren de oudsten niet voorafgaand, vaststellend hoe je kinderen het nog beter doen en hebben dan jijzelf hebt kunnen verwezenlijken, in een beschaving en gemeenschap die je niet doet kraken van de voortdurende ergernis en uiteindelijk mag heengaan terwijl je diep aan het slapen bent.

Nochtans, men hoeft niet bang te zijn een tekort aan intellect te hebben, zolang men maar veel en uitgebreid schrijft en gedachten uitwisselt. Maar somtijds, waarschijnlijk als gevolg nog van de rammelingen van wijlen, mijn vaderkelief, vermoed ik, heb ik NIET de reacties die men van een intelligente mens mag verwachten. Dan blijf ik versteend of verlamd, geestelijk meer dan lichamelijk, afwachten wat er verder zal gebeuren in plaats van de leiding te nemen en te handelen op de raad van gezond verstand, dadelijk de omvang en ernstigheid van het voorval in achting nemend en geen tijd meer latend voor twijfel of onevenwichtigheid. Ik denk dat dat verband heeft met die rammelingen, want ik wist nooit van te voren uit welke richting de agressie zou komen, waardoor ik automatisch verlamd stond te beven op mijn benen.

Onlangs nog is er iets gebeurd dat dat bevestigt. Ik was op stap geweest met de hond, wat ik tweemaal per dag moet doen, toen ik opeens, op een verkeerskruispunt, een dof geluid van een kleine botsing hoorde. Omkijkend zag ik nog juist hoe een man op zijn fiets aagereden was geweest door een auto die eerst wat trager begon te rijden om dan vervolgens vlug het hazenpad te kiezen.

Terwijl ik langs een oog opmerkte dat de man recht probeerde te klauteren, trachte ik de nummerplaat van de auto te onderscheiden, maar ik werd zodanig nerveus dat ik de cijfers niet kon lezen en slechter nog, zelfs het merk en de kleur van de wagen mij ontsnapten, op het ogenblik dat hij de volgende hoek indraaide. Mijn volgende, verkeerde, reactie was de fiets op te rapen om het kruispunt op te ruimen en zo het verkeer niet verder te verstoren. Wat een kemel eigenlijk! Ik wist zelfs nog niet eens of de man eigenlijk wel helemaal in orde was, of niet. Ik was druk bezig het tafereel van de eventuele misdaad te vervalsen. Hij bleek niet ernstig gekwetst te zijn, buiten enkele schaafwonden aan zijn elleboog en gelaat, maar soms kan de inwendige schade groter zijn dan de uitwendige.

Waar was mijn gezond verstand op dat moment, mijn heldere nuchterheid??

14:12 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.