02-06-15

klein meisje in wonderland...

In gedachten ben ik weer dat kleine meisje.
Ik ben al 6 jaar en na de zomer ga ik naar een nieuwe school en
dat vind ik eng, liever blijf ik altijd in het kleine, vertrouwde
schooltje hier op het einde van de straat waar ik alles nu een
beetje gewoon ben maar daar kan ik niet leren lezen en
dat wil ik zo graag...
Het is hoogzomer, zonnig en warm en ik zit buiten op een deken
op de grond van de koer van ons rijtjeshuis met een boek op schoot,
in de schaduw tegen de muur staat een laag tafeltje met een grote
kom rijpe aardbeien, wij, de kinderen, mijn broertjes en ik mogen
ervan snoepen zoveel we willen.
Pure verwennerij, besef ik nu.
Mijn 2 kleinste broertjes spelen in de zandbak en gooien af en toe
zand naar elkaars gezicht, telkens er zand in hun ogen komt
hoor ik ze luidkeels protesteren, mijn oudste broer maakt helemaal
alleen een tent met afgedankte oude beddenlakens tussen de
appelboom en de kerselaar staat mama’s mand wasspelden
waarmee hij ijverig in de weer is, mijn vierde en laatste broertje
zit op de schommel en zingt eindeloos en eentonig hetzelfde liedje
dat hij leerde bij de non in de eerste kleuterklas.
Een eeuwigheid geleden zat ik bij dezelfde non en leerde ik
datzelfde liedje. Nu zing ik niet meer want ik ben al groot en ik heb
geen tijd meer want ik probeer te lezen.
Ik heb een nieuw boek gekregen met allemaal prachtige,
gekleurde platen en een vreemd en spannend verhaal.
'Alice in wonderland...' is nu mijn lievelingsboek.
’s Avonds voor het slapengaan leest papa het mij voor want tijdens
de dag gaat hij werken maar dan heb ik mama, zij leest ettelijke
keren tijdens de dag als ze tijd heeft of als ze van mijn gevraag af wil.
Het verhaal ken ik  helemaal uit mijn hoofd en soms lees ik luidop,
ik doe alsof want ik kan nog niet lezen maar met mijn vingertje
ga
ik over de letters van de woordjes want ik weet intussen de
juiste plaats van alle woorden in mijn boek.
Mijn broertjes moeten luisteren als ik lees maar dat luisteren van
hen duurt nooit lang en ze willen ook niet stil zijn.
Mama luistert als papa tenminste niet thuis is, anders luistert
ze naar papa. Maar nu luistert ze naar mij terwijl ze toch haar
aandacht netjes verdeelt tussen haar 5 kinderen zegt ze:
‘Goed zo, kindje..., je kunt het bijna…’ en ik gloei van trots en
alle inspanning en beloon mezelf en neem de allergrootste aardbei
uit de kom, ik hap en mijn lipjes kleuren rood, het sap loopt langs
mijn kin naar beneden en er verschijnt een grote,
rode vlek op mijn witte hemdje…
En dan gebeurt het wonderlijke…
Ik word klein…
En kleiner…
Ik word zo klein als Alice en verdwijn samen met haar naar wonderland…


 

17:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.