21-05-15

hij en zij... (3)

In zijn land is het warm, de zon schijnt en de hemel is

helderblauw.

Waar zij woont, hangen de luchten meestal laag, de wolken

jagen joelend achter elkaar, een klad zon na een onverwachtse

regenbui verblindt haar blik wanneer ze, ontsnapt aan het

drukke verkeer, door de glinsterende plassen van de veldwegels

ploetert.

Na haar wandeling gaat ze op haar tuinbank zitten mijmeren

en laat haar vermoeide gezicht strelen door de zonnestralen

die af en toe door de wolken priemen.

Haar gedachten drijven mee met de wind en zweven de oceaan

over naar haar altijd verre vriend, een heel bijzondere man

die ze stil bewondert en die geen gemakkelijk leven heeft geleefd

maar die zichzelf nooit in een slachtofferrol liet dwingen,

integendeel…

Soms denkt ze dat ze hem begrijpt en even vaak denkt ze van niet.

Er is een grote leegte in hun leven waar ze elk op hun eigen

manier en met hun eigen mogelijkheden en middelen

mee omgaan.

Hij is voortvarend en onderneemt nog van alles.

Zij wacht af wat er komt en laat het leven een beetje over

haar heen komen.

Vroeger belde ze naar haar moeder als ze het even niet wist

en alleen maar de stem van haar mama te horen maakte haar

vertroebelde gedachten weer helder.

Haar moeder is er niet meer en naar haar vader moet ze

niet bellen tenzij ze zin heeft om langdurig en geduldig te

luisteren naar karrenvrachten oude mannenklachten en

kwalen…

En dat geduld heeft ze niet.

Haar vriend maakt nog massa’s toekomstplannen.

Zij niet.

Jaja, ze weet het wel: ‘mannen maken nu eenmaal plannen...’

En secuur als hij is, stippelt hij nog een hele route uit voor

zichzelf en de zijnen.

Het moet erg bevredigend zijn om nog in een afgebakende weg

te geloven.

Dat heeft zij niet meer – die rust - die bevrediging.

Er zijn weinig of geen zekerheden meer in haar leven en enkele

jaren geleden vond ze dat erg – zeer erg.

Nu niet meer.

Wat zal ze nog toekomstplannen maken als ze toch verdampen

als een fata-morgana?

Bij elk kruispunt dat ze bereikt, is ze verplicht om een keuze

te maken.

Gaat ze links? Rechts? Rechtdoor of blijft ze gewoon staan?

En die keuze maken vindt ze al moeilijk genoeg.

Alles wat ze ooit verwachtte is verdwenen.

Wat is ze nog, nu ze zoveel dingen niet meer is?

Een oude vrouw op een bankje in de zon, met een stille

glimlach en heldere ogen en een héél klein beetje onzekere

toekomst in het vooruitzicht...

Er is een soort tevreden leegte in haar leven gekomen

dus moet ze die niet meer zo nodig vullen…

 

 

 

14:28 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.