07-05-15

Zelfspot: een familietrek

Dertig jaar geleden schreef mijn moeder mij een brief, beginnend, zonder het dadelijk op te hebben gemerkt, op de laatste bladzijde. Hier volgt haar eigen commentaar, na de fout vast gesteld te hebben:

"Ik zit hier mijn brief maar om en om te draaien. Het was niet mijn bedoeling op de achterkant te schrijven. Ik zit hier nu met twee staarten. Dat komt omdat de gedachten maar komen. Zo is het een wanordelijke hutsepot geworden. Ik had geen derde blaadje meer. De spanning van mijn zorgen is ineens opgelost in een hartelijke lach met tranen - van het lachen - zo in mijn eentje. Om mijn eigen slordigheid. Ik zal het wel nooit leren. Lachen, dat zouden we wel allemaal meer moeten doen. En feesten. Dan kunnen we de moeilijkheden beter aan. Dat ontspant, zo deugddoende. Jij kon dat zo goed in de tijd. ik denk nog vaak - en soms vertel ik het nog - dan moeten ze daar altijd nog zo uitbundig om lachen. Weet je dat nog? Van die vuilnisbakken... die nu eindelijk eens moesten geleegd worden en jij daarmee naar de ene of de andere vuilnisbelt moest rijden, want ermee terug komen mocht je niet? Van die boerin, die van zo ver moest komen, naar haar hekken en haar vuilbakken terug gevuld zag? Ik moest kwaad zijn, maar ik kon het niet van 't lachen. Die olijke manier van lachen van u was onweerstaanbaar. Zuster Martha, van de kleuterschool, in de tijd, wist het al! Hij lacht me vierkant uit, zei ze.."

DSCN0023.JPG

14:23 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.