08-05-15

Vingertip-nat-maker

In mijn functie van CEO, General Manager en neerslachtige bediende van een machtige papierwinkel in Recife, moet ik dagelijks de voorraad artikelen nagaan, zodat we nooit zonder stock geraken.

Een van die artikelen is, wat ze hier noemen, een "Molha-Dedo", wat vrij vertaald wil zeggen, een "vingertop-nat-maker". Dit wordt veel verbruikt door mensen die geld moeten tellen, kopies moeten maken en selekteren, in boeken en bladeren moeten snuffelen en pluizen, nog altijd geldchecks ontvangen en ne hele hoop andere bezigheden waarin papier vloeiend door de handen en vingers moet glijden.

Alhoewel omringd door banken en kantoren in het algemeen, was mijn grootste klant daarvoor, de manager van een benzinestation, in de omgeving. Zelf kwam hij bijna nooit, maar een van zijn ambtenaars, des te meer. Dan klaagde hij geregeld over de sekretaresse van zijn baas, allang over de zestig, vijandig en saai, die hem met bijna opmerkbare afkeer behandelde. Ge weet wel, iemand die in een kantoor werkt gaat zelden om met iemand die zijn handen vuil moet maken.

Iedere maandagmorgen stond hij daar. In de winkel bedoel ik. Grapjes vertellend en verzinnend over de oude sekretaresse die hem minachtte. Hij had de opdracht gekregen zich nooit meer dan een enkel doosje per keer aan te schaffen en de oude sekretaresse maakte er iedere keer gebruik van om grote geldbilhetten om te ruilen in wisselgeld. Op den duur spoorde ik hem aan zijn collega te trachten te overtuigen hun voorraad met meerdere doosjes, in iedere keer, te voorzien, zodanig dat het beter werd voor hem en ook voor mij. Hij ging volledig akkoord met mijn redenering en gelovend in zijn belofte daarvoor express te zullen zorgen, besloot ik mezelf ook een grotere hoeveelheid doosjes in ene keer aan te werven bij mijn leverancier.

Ineens had ik stock genoeg voor op zijn minst twee maanden.

Nochtans, sedert die dag was hij nooit nemeer opgedaagd.

Tot ik besloot hem op te zoeken in het benzinestation, met het doel hem aan te manen mij niet langer te vergeten. Meteen vroeg ik hem wat er gebeurd was en stelde hem voor mij de sekretaresse voor te stellen om haar ervan te overtuigen dat ze er een goede zaak mee zou doen en ik zelfs bereid zou zijn een uitzonderlijke afslag van TWEE percent toe te staan.

Hij bewoog zich ongemakkelijk op zijn voeten en vroeg me wat te bukken, want hij was bereid mij de nieuwe toestand in mijn oor te fluisteren.

't Is 't volgende, zei hij: mijn baas heeft zijn oude sekretaresse ontslagen en heeft een andere aangeworven. En schoon dat ze is, voegde hij er lachend aan toe. Een vrolijker, simpathieker en geestiger meiske, heb ik nog nooit ontmoet, beweerde hij. Bovendien is ze nog maar pas achttien geworden, voegde hij er, langs zijn neus weg, aan toe. Proficiat, durfde ik eruit stamelen, maar wat heeft dat te zien met die vinger-top-natmaker?? Ja, dat heb ik ook gevraagd aan de manager, zei hij, maar hij beweerde dat hij dat niet meer nodig zou hebben, in de toekomst...

Sedertdien zit ik hier met een grote voorraad 'vingertip-nat-maker" op mijn lever... Diene vuile smeerlap!

14:22 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.