10-05-15

Is 't tene niet, 't is 't andere..

Uit een brief van mijn broer D. in December 1981

"....

En in Brazilië? Warmer dan hier?

Soms vraag ik me af hoe het in je gezin zal aflopen... Ik neem aan dat je relatie met Hilma er niet op verbeterd is. Ik kan er wel begrip voor opbrengen alhoewel.... Kijk bij ons is het de laatste tijd ook een beetje zo: ik kom nog weinig buiten (dwz. mijn "openbaar" leven van in Roeselare is niet vervangen door een openbaar leven in Torhout). Ik heb dus weinig vrienden of bezighouding buitenshuis (wat een verschil met Roeselare: toen was ik nooit thuis, was door iedereen gekend, enz.). In de plaats is Jo nu veel weg. En ik zit thuis met de kinderen. Dat gaat toch ook niet! Het gebeurt dat ik geen tijd heb voor de zaak! Dat zijn van die mistoestanden: het rollenpatroon is volledig veranderd. Vroeger was het normaal dat de man:

- een beroep uitoefende, carriére moest maken
- een publiek leven had ('t zij op café ging of in sportclubs en zo, was)
- hoofd van het gezin was.

en de vrouw thuis was en zorgde dat het gezin ronddraaide. Met die vrouwenemancipatie is dat totaal veranderd. Ik zeg niet dat het vroeger goed was, maar ik zeg dat het geen oplossing is de rollen om te draaien. Overigens, wij zijn van de generatie die de overgang heeft meegemaakt. Dat wil zeggen: toen wij trouwden hadden wij een beeld van de traditionele rollen in het gezin. Je zou kunnen zeggen dat het aanvaarden van de rol deel uitmaakte van de huwelijksovereenkomst. Plots wordt dat allemaal gewijzigd en krijg je, als man, een heel aantal andere verplichtingen. Ik schuw die niet, maar het is niet juist als die verplichtingen de man beletten zijn carriére te maken en als de vrouw evengoed "de man" wil zijn. Het erge is dat ik eigenlijk begrip heb voor de verzuchtingen van de vrouwen (wij voelen ons nu misschien zoals zij, toen!), dat ze, wanneer je de veranderingen in vraag stelt, de man schuldgevoelens geven (gun je mij dat niet? Zie je mij niet graag? het zijn toch ook jouw kinderen! enz.) en tenslotte dat het eigenlijk een evolutie is die we niet zo snel kunnen ongedaan maken. Heel ons maatschappelijk leven is ontwricht: waar vind je als man de rust en de verzorgende geborgenheid, na hard werken en met je hoofd vol problemen? Nergens... want je vrouw komt net zo van haar werk! De vrouwenemancipatie heeft voor gevolg dat er geen plaats meer is voor suksesrijke loopbanen (als kaderlid, als zelfstandige, als politieker, enz.) binnen een harmonisch huwelijk. Je moet kiezen: tevreden zijn met een burgerrolletje, of je gezin eraan kapot laten gaan. En soms weet ik dat het eerste het beste is. Wij hebben zelf meegemaakt hoe het in een ontwricht gezin is. Ik wens mijn kinderen niet hetzelfde... En ja, misschien moet het ook niet zo nodig dat je als man suksesvol bent? Ik weet niet, je zou urenlang en boekdelen vol kunnen filosoferen over hoe heel deze moeilijke toestand zou MOETEN en zou KUNNEN in evenwicht komen. Zo'n dingen wegen op mij, en de onzekerheid van de toekomst. Niet alleen van: zullen we binnen tien jaar nog onze boterham verdienen (dat zal wel) maar ook: wat gaat er gebeuren in de wereld? Men praat hier maar over het plaatsen van kernraketten en neutronenbommen in onze achtertuin, maar als het tot een atoomoorlog komt kan het mij niet meer schelen wie gewonnen heeft, want ik zal er niet meer zijn! Je zou kunnen je boeltje pakken en gaan wonen naar de Galapas-eilanden, of naar weet ik welk klein vergeten plekje waar het niet geeft of je carriére maakt, of er veel of weinig werklozen zijn, of er duizenden lege bedrijven als holle magen je staan aan te staren. Waar je alleen maar hoeft te leven, van dag naar dag.

Dit is geen plezierige nieuwjaarsbrief. Maar ik moet ook eens kunnen praten. Eigenlijk zijn we allemaal egoïsten. We moesten missionarissen geworden zijn, geloof ik, en af en toe eens naar de vrouwen gekeken hebben (maar dat meen ik niet!)...
...

Paus 001.jpg

Raadslid 001.jpg

17:40 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.