26-04-15

Mama's Enige Verontwaardigde Reactie

Toen Nonkel Fons, ons geliefd Papaatje, in een zeventien bladzijden lange brief naar Geert (de enige die hem daarvoor oren verleende), in Mei 1974, waarin hij haar "er vanlangs gegeven heeft" en waarmee hij wilde bewijzen dat ons moederke niets anders dan fouten beging, begon hij zijn epistel met de beschrijving van de grootste misdaad aller tijden:

"Ik heb gewerkt, slag om slinger en 't was al verloren, uw moeder kon geen geld bijhouden".

We waren toen al met acht personen thuis. Nu versta ik waar het geld naartoe gegaan is. Toen er nog geen was- en afwas machines bestonden, geen pampers en geen meiden en toen wij, de zes kinderen, allemaal reuzen, vier keren per dag eten voorgeschoteld kregen.

In de sequentie, bezocht Geert hem in zijn appartement waar Papalief hem gezellig ontving, in het gezelschap van zijn bijzit, om ne keer alles goed uit te kunnen pluizen.

Daarop heeft onze Mama, voor de eerste keer in haar leven, zover ik mezelf herinner, gereageerd, onder de volgende woorden:

"Ik ben er in de put van geweest. Hij heeft zich wel grondig kunnen uitleggen, zonder weerlegging van eender wie. Ik wens maar een ding: rechtvaardigheid. Valse beschuldigingen kan ik niet verdragen. Ik heb het karacter van mijn vader. We zijn tenslotte allemaal gevoelsmensen, al hebben we ons nog zo gehard en geharnast. We zouden anders wel beesten zijn. Dat heeft niets met gevoeligheid en sentimentaliteit te maken, waar gij zo'n hekel aan hebt. Probeer maar zoveel mogelijk die lachtuit te blijven en er de lol in te houden. Ik denk zo dat ge een beetje ontgoocheld zijt over uw familie. Ik kan het begrijpen. En toch leeft iedereen mee met u, zonder het te uiten. Dat is allemaal een voortvloeisel uit een huwelijk dat mank gelopen heeft. Ik heb me niets te verwijten, ik weet dat ik mijn best gedaan heb. Maar een mens heeft geen onuitputtelijke krachten en die hebben me vaak ontbroken en op den duur dreig je een beetje levensmoe te worden. Maar dat strijdbare in me, dat ook mijn vader eigen was, dat heeft me telkens weer de kop doen oprichten.

Och jongen, als ge ooit trouwt, zorg dan dat uw vrouw geen huissloof wordt, die geen enkele ambitie heeft, dat is op den duur dodend. Maak er een gelijkwaardige levenspartner van. Tenware u zulke huissloof verkiest, eene die niets méér wenst te zijn, maar ik kan niet geloven dat je daar dan een echt harmonisch levensgeluk kunt mee vinden. Ik geloof dat ge de vrouw een beetje gaat moeten herwaarderen. Uw geluk zal er van afhangen.

Misschien is dat een overbodige raad!"

Tranen in mijn ogen, na veertig jaar.

16:36 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.