25-04-15

Beleefd op mijn "kot", in Oostende

Het volgende is echt waar gebeurd. Ik moest er aan denken toen ik vanmorgen mijn raam open gooide. Ik stak mijn hoofd buiten en snoof de natte frisheid van de zeelucht op. Had ik mijn ogen open gehouden, ik zou ze gezien hebben. Die duiven, bedoel ik. Ja, ze vlogen juist boven mij, over het gebouw en ik wist het maar toen ik iets plakkerigs in mijn nek voelde pletsen.

Het was een gelijkaardig geval. Het was ook een mooie dag.

Voor mij liep een kwiek mannetje van een jaar of zestig. Toen viel het niet in zijn hals, maar op zijn neus. Het liep er langs beide kanten af. Eerst wist hij niet waar hij het had, maar wellicht begon hij naderhand iets te rieken, want hij bleef lange tijd stil staan en keek heel gespannen, scheel, naar de witte vlek op zijn neus, die zich langzaam uitbreidde tot ze op zijn bovenlip belandde. Toen besefte hij plots wat er ging gebeuren. Hij boog zich voorover en begon wild met het hoofd te zwaaien, zodat de spetters langs alle kanten rond vlogen. Hij vloekte op hoge toon en ik dacht dat hij hysterisch zou worden. Toen hij er al helemaal rood uitzag nam hij een stuk krant en wreef koortsachtig van boven naar beneden, waarvoor hij zijn twee wijsvingers gebruikte. Tenslotte vond hij blijkbaar dat zijn zakdoek nu waardig genoeg was om de rest van het werk op te knappen. Hij haalde een grote witte zakdoek met rode bollen te voorschijn en begon, nog altijd gebukt, zijn neus zo hevig te frotten dat, toen hij zich eindelijk oprichte, hij alle kleuren van de regenboog bezat. Hij zwol trouwens zienderogen. Intussen stond ik mij daar zo kreupel te lachen dat ik bijna van de stoep rolde. Toen besefte de man eindelijk dat hij niet alleen was in de straat. Hij draaide zich houterig om en keek spiedend in alle richtingen om zich ervan te vergewissen dat niemand hem gezien had. Toen hij mij recht in de ogen keek kreeg ik buikkrampen, want ik zag nog amper zijn ogen. Ze gingen schuil achter een paarse, gezwollen aardbei van een neus. Het kwam mij zelfs voor dat de rode beier zwol op het ritme van zijn hartslag. Hij keerde zich bruusk om en verdween met haastige pas. Ikzelf heb een dag met buikkrampen rond gelopen...

Vanmorgen voelde ik iets plakkerigs in mijn nek pletsen...

Pravda - BE 001.jpg

15:51 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.