05-04-15

Lui(p)aard

Rust is een ingespannen mens niet gegund

Jaren lang voert hij zijn eenzame strijd

Nooit vermindert hij de greep

Maar de wind van voren,

De steile helling, stroom op

Onvermijdbare gezellen

Laden hem, op den duur, met bitterheid

 

Langzaam worden de spieren aangetast

Zijn doorzettingsvermogen takelt af

Zijn eigen gewicht verhoogt de last

Tot eindelijk uitgeput en verlaten

Met het gelaat vertrokken in een grimas

De eerste val hem verrast,

Versteld van wat er mogelijk verkeerd is gegaan

 

Terstond, maar tastend, kruipt hij recht

Opnieuw spant hij zichzelf in het gareel

Trekken maar, moedigt hij zich aan

Je bent nog niet eens halverwege

Jij godvergeten onnozelaar

Drukt hij zichzelf in de geest

En weerom gaat hij jaren tekeer

 

De tweede en zoveelste struikeling

Passeert zonder meer

Een lui(p)aard heeft betere kansen

Overweegt hij, tevergeefs

Niets kan hem schelen

Nooit bezwijkt hij, onder druk

En daar staat hij al, aan de streep

16:54 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.