02-04-15

daar herfst...hier lente...

 

 

Herinneringen aan een herfstavond anno 1970…

 

Het is een koude najaarsavond en terwijl ik door de stad fietst,

ruik ik al bijna het einde van de herfst.

Ik rijd de stad uit en zijn dorp in.

In zijn straat staat natuurlijk het huis waar hij woont.

Ik tel tot aan het juiste huisnummer, vind het bijna onmiddellijk

en gooi achteloos mijn fiets tegen het muurtje, bel aan en bekijk

nieuwsgierig terwijl ik toch wel een beetje angstig en hoopvol

afwacht tot hij de voordeur voor mij openmaakt, met bijzonder

veel aandacht, de nogal strenge voorgevel.

Het is een robuust huis, degelijk en duurzaam gebouwd, achter de

hoge ramen aan de straatkant, dat weet ik want dat heeft hij mij

al verteld, was vroeger, lang geleden het bureau van zijn vader

met enkele grote, goedgevulde boekenkasten tegen de wanden

en daar mocht geen een van de kinderen komen, dat was verboden

terrein voor alleman.

Nou ja, die vader is er tegenwoordig niet meer daar moet ik dus

geen rekening mee houden, een moeder, broers en een zus zijn er wel.

 

Wij, rudo en ik, hebben elkaar nog niet zó lang geleden ontmoet op

een studentenfeest bij enkele vage kennissen, het was er behoorlijk

druk en ik kende er bijna niemand, vond het er niet prettig,

was moe en wilde eigenlijk naar huis tot ik plots in zijn ogen keek…

En ogenblikkelijk sloeg er bij mij een soort vonkje over, een gevoel

van herkenning, een gevoel van… ja, waarachtig jij bent het….

Verbaasd en aangenaam verrast bleef ik in zijn vurige,

donkere ogen kijken, ze waren van een ongewone intense kleur

bruin met duizend kleine spikkeltjes erin, ik keek hem aan met een

mengeling van terughoudendheid en opwinding en was volkomen

van slag, ik zag, dacht ik, een erg gevoelige man.

We dansten wat, praatten wat en maakten een voorzichtig

afspraakje om elkaar enkele dagen later te ontmoeten bij hem thuis.

Oh! Wat wilde ik graag!

 

Maar nu ik hier op de stoep van zijn ouderlijke huis sta,

ben ik eigenlijk een beetje bang om hem teleur te stellen want hij is

héél wat ouder dan ik en heeft dus ook al véél meer levenservaring.

Hij weet al dingen van het leven die ik met geen mogelijkheid ook

kan weten, hij weet dingen waar ik waarschijnlijk nooit zal

achterkomen, dat besef ik maar al te goed.

Terwijl ik ongeduldig op hem sta te wachten en probeer om mijn

opkomende verlegenheid de baas te worden, bedenk ik dat ik

zo dadelijk een kompleet onbekende maar geheel nieuwe wereld

zal binnengaan.

Zijn wereld!

Dan zwaait hij, met een glimlach van oor tot oor, de deur

wagenwijd open en reikt mij zijn hand en trekt mij opgewekt

mee naar binnen, bewonderend kijk ik naar een brede,

solide, stenen trap die geheel de ruime inkom domineert.

Ik blijf geïnteresseerd rondkijken en wil alles in mij opnemen

maar erg veel tijd om rond te gapen en te treuzelen gunt hij me niet.

‘Kom mee’ zegt hij, ‘ik ben vanavond alleen thuis…’ lacht hij

ondeugend en hand in hand neemt hij me mee naar een

woonkamer van royale afmeting, ik loop achter hem aan en

probeer te wennen aan deze voor mij totaal vreemde omgeving.

Hij laat me plaats nemen op een oude, doorleefde en nogal versleten

door het jarenlange en veelvuldige gebruik, bank van een

ondefinieerbare kleur dicht bij een groot raam zonder vitrage

dat uitkijkt op de nu wel erg kale maar weidse tuin en komt nogal

dicht maar niet opdringerig dicht naast mij zitten.

Ik voel me plots links en onhandig en word toch weer zenuwachtig

en krijg het warm van alle inspanning die het me kost om een

kalme en volwassen indruk op hem te maken, want dat wil ik.

Ik wil niet dat hij denkt dat ik nog een onzeker klein meisje ben

of een lompe puber met streken.

Daar zitten we dan …en we beginnen een voorzichtig gesprekje,

dat wil zeggen, hij praat en ik luister, eerst nog over onbenullige

dingen maar algauw begint hij over zijn inzichten en plannen,

over liefde en geen liefde, over zijn toekomstdromen en over pijn,

verdriet en hoop. Ik luister ademloos naar alles wat hij me vertelt,

ik heb het gevoel dat ik hem begrijp en knik af en toe om hem dat

te laten weten en dan vraagt hij, totaal onverwachts maar lief en

ontwapenend of hij mij mag zoenen.

Van de spanning kan ik natuurlijk geen woord uitbrengen maar

verlangend knik ik van ja…

Eerst voel ik hoe zijn lippen zachtjes mijn wang aanraken, even later

zoent hij mij gretig op de mond en ik sluit mijn ogen…en zoen hem ook…

 

Het is al uren later en stikdonker als ik terug naar huis fiets.

Mijn mama, hoe kan het anders, zit op mij te wachten en is terecht

tevreden dat ik op het afgesproken uur thuis ben.

Een beetje beduusd, en nog aan het bijkomen van alle nieuwe

opgedane indrukken blijf ik aarzelend in de deuropening dralen…

‘Kind! Hoe zie je eruit’ vraagt ze bekommerd zoals alleen mijn

moeder dat kan.

‘Je gloeit helemaal en je ogen schitteren met een ongeziene gloed! '

'Komt dat door hem?’

Ja, dat komt door hem, denk ik opgetogen en ik voel hoe mijn

wangen langzaam vuurrood kleuren, ik vertrouw mijn eigen stem

niet meer en kan alleen maar stom van ja knikken, mijn

geluksgevoel is zó groot, ik vind er geen woorden voor.

Wanneer ze haar wang aanbiedt voor een nachtzoen druk ik licht

en liefdevol mijn lippen op haar wang en ga naar boven naar mijn

kamer want ik wil zo snel mogelijk alleen zijn, ik voel hoe ze me

nakijkt en hoor hoe ze een lange, bezorgde zucht slaakt en dan

opstaat om het huis af te sluiten en ook gaat slapen.

Ik maak erg kort gebruik van de badkamer, kleed me uit en

ga op mijn bed liggen om, plat op mijn rug, met mijn handen

onder mijn hoofd, starend naar het plafond in het donker,

aan hem te denken…, van hem te dromen…, de man…, de jongen…,

de rudo …die mij inspireert en die mij gelukkig maakt…

Ik voel me dankbaar, kan wel jubelen,

zou de hele wereld wel kunnen omhelzen…

Ik ben in een vreemd huis geweest, zijn huis,

ik ben ik een vreemd dorp geweest, zijn dorp en ...

ik heb een fascinerende man ontdekt…

 

Misschien is dit wel het begin van…

Ja, misschien…

 

 

 

20:37 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.