27-03-15

Pépé (2)

De kwijlende mond, in bron omvormt
De afwezige blik, strak op de grond gericht
De bevende handen, haperend, zonder doel
Niet in staat te reageren
De voeten nauwelijks verschuivend
Trachtend zich rechtop te bewegen
Dat was Pépé, op zijn oude dag

De bestemming liep verloren
Soms struikelend dan weer strompelend
Maar, strijdvaardig de stap hernemend
Immer in een witte jas omhuld
Terwijl stillekes en stiekem,
Grijnzend met zijn eigen dwaas gedoe
Zo was Pépé, wetend wat hem te wachten stond

Jeuken deed het overal
Zelfs meer dan ooit tevoren
Maar krabbelen werd haast onmogelijk
Houdt het vol Pépé
De goesting zal wel passeren
Zelfs over de tachtig,
Dat zal je nog beleven

Zolang hij recht kon klauteren
Was er redelijk mee te leven
Maar eenmaal vast geklonken
Werd zijn oudste dochter
Het enige anker in bereik
Vergaan wel, meneer,
Maar niet zodanig overdreven

15:52 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.