18-03-15

Grauwe Grijnslach

Er bestaat geen andere geldige reden voor het bestaan van een mens dan kinderen te hebben en op te voeden op zo’n danige manier dat hun leven beter is dan hij het zelf beleefd heeft. Als men, op het einde ervan, of zelfs vroeger dan verwacht, mag en kan vaststellen dat zij het waarlijk verder zullen brengen dan zij, de ouders en dat zij, de kinderen, op hun beurt, hun eigen kinderen meer gelegenheden zullen aanbieden dan ze zelf gekregen hebben, dan mag een mens al eens voorzichtig zijn hoofd op het kussen beginnen neer te vleien en zijn taak als volbracht beschouwen, de ogen sluitend, met de blijde (of toch nog altijd triestige?) verwachting dat het nu niet lang nemeer zal duren.

Aangezien een kind zich volledig afstemt op zijn ouders om te ontdekken hoe hij het juist aan boord zal moeten leggen om niet op het verkeerde spoor te belanden, moeten de ouders dus, vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week en voor de rest, alle dagen van het jaar, jaar-in-jaar-uit, het voorbeeld geven.

Van de andere kant, aangezien ook de ouders bekoord worden, bijna de gehele dag lang en verder ook alle dagen van het jaar, door heerlijke vooruitzichten van vrede, genot, ontspanning, dagelijkse zonden van alle soorten en zelfs, af en toe ook verleidende doodzonden, moet hij die zodanig weten te verbergen dat niemand iets opmerkt en als er iemand dan toch iets opmerkt, beseft dat dat alles zich alleen maar in zijn hoofd afspeelt. En iedereen weet dat dromen toegelaten is. Geen enkele mens is er vrij van en hoemeer hij droomt en fantaseert hoe minder hij eraan denkt ze om te zetten in gevaarlijke werkelijkheid.

Dat is het wat ik bedenk als ik nu verheugd mag vaststellen dat ik intussen terug aan mijn eerste mijlpaal geraakt ben met mijn nu nieuwe oudste dochter.  Achttien, sterk van geest en lichaam, definitief op weg om zich door het leven te slaan, met verantwoordelijkheid en wetend dat vallen en opstaan dagelijkse kost is en zal blijven.

Nooit mogen opgeven, tenware de taak helemaal volbracht is.

Mijn jongste dochter staat nu aan de paal van de eerste mijl. Alles moet nog beginnen en het zal nog vijftien jaar lang duren vooraleer men zal weten of ze rapper of trager zal vorderen dan haar oudste zus in het zich voor haar openspreidende leven.

Van geen enkele van beide moet ik vooralsnog kleinkinderen verwachten. Dus sta ik ook nog met ne hele boel werk voor de boeg. Maar nu al, met het einde van de tunnel in het zicht.

Er zijn natuurlijk heel wat dingen verkeerd gelopen en nooit zoals origineel gepland. Ik ben verplicht geweest niet alleen te vallen en terug op te staan maar, verscheidene keren, terug te keren naar mijn origineel vertrekpunt, net alsof ik monopolie aan het plegen was. Niet dat ik er ooit slechter van geworden ben, maar eerder vermoeid. Somtijds verslagen. Maar zelfs een doodgewone mens zal altijd maar proberen terug recht te kruipen. Neer blijven liggen is onnatuurlijk. De veerkracht verslapt er nochtans wel van, net zoals de rekker van uw onderbroek, zodat uw kloten er van langs alle kanten van onderuit beginnen te puilen en men eindelijk begrijpt waarom men zoveel keren in het leven te horen krijgt dat men niets anders meer te doen heeft dan aan zijn kloten te blijven scharten.

De rekker vervangen kan ook, maar het is nooit nemeer zoals vroeger en op den duur kunde zelfs uw sokken niet meer aantrekken zonder neer te gaan zitten en daarna besluit ge dat het tijd wordt uw sokken te vergeten, als wel als uw kloten te laten bengelen zoals God het belieft, want had hij het niet gewild, ze zouden nooit los geraakt geweest zijn, in de eerste plaats. En alle dagen uw baard en nagels doen en knippen kan er ook niet meer vanaf. Uw haar evenmin en sinds diene ene keer dat de kapper uw wenkbrouwen heeft bijgewerkt, groeien ze nu als de pest, zodat het oerwoud erbij vergeleken nu als een bos voorkomt. Zonder te spreken over de grauwe grijns rond en om uw lippen, net alsof een grijns de triestigheid kan vervangen en ge besluit ook niet veel meer te lachen, want dat lijkt zo belachlijk in de omstandigheden en ge verkiest uren lang op de wc-bril te gaan zitten, waar ge, helemaal alleen en verlaten, aan uw vierde boek, in een maand, bezig bent, deze keer in het Engels, want vooraleer ze uw voeten samen leggen moet ge nog tonen dat ge vlot met drie talen overweg kon, zonder over die andere drie te spreken, die ge ook geleerd hebt maar nooit beoefend en ge zuur overweegt dat het misschien toch nog nog de moeite waard zou zijn in Frankrijk’s Bretagne te gaan wonen om te bewijzen dat ge “after all” geen echte haat nemeer koestert tegenover de Franse taal en men beter begraven wordt met die vierde taal er nog bij zodat ge nog maar zelden opnieuw verweten zult worden dat ge, vanaf het begin al, zoals papalief dagelijks beweerde, altijd een eeuwige dommerik geweest zijt, iets waarmee ge, in uw geheim onderbewustzijn misschien wel eens geneigd zou kunnen worden akkoord te gaan, in overweging genomen de vele begane fouten, maar niet bereid daar openbaar een thesis over te zullen willen opstellen want eenmaal men zover geraakt, dan hangt uw hoofd al op de hoogte van uw voeten en ontbreekt er maar een laken om de boel te bedekken en vaarwel te mompelen, beseffend dat niemand, behalve Doriske, het ooit zal horen ..

18:18 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.