10-03-15

Uittreksels van Oude Brieven...

...

Wat je schrijft over Laarne, doet me treuren. Dat betekent dat die schone oude bloemisterij nu vlug aan het verdwijnen is. Hoe een eeuw van dagelijks werk en bekommernis, zonder meer, afgebroken wordt, opgedoekt en in puin omgetoverd. Tot er alleen maar wat mager geld overblijft dat in enkele weinige jaren gewoonweg in de rook zal verdwijnen. Het is spijtig. Had ik het geld, ik kocht de gehele zaak op voor mezelf. Bloemisterij Georges Baetens, Lange Meire, Laarne, mijn jeugd... 

 

Ik besef maar al te goed hoe lang het duurt om iets nieuws uit de grond te stampen, vooraleer je iets bezit dat fruit is van je eigen werk, meestal kampend tegen de wind van voren, stroom opwaarts, hindernissen en tegenslagen van alle soorten bestrijdend, zonder ooit de aandacht te mogen verliezen, dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, tot de ziekte en wat later, de dood, je zo gemakkelijk overwinnen en je verplicht wordt, levend nog, toe te zien hoe de mensen die alles hebben meegemaakt, maar zonder interesse die strijd voort te zetten, nauwelijks wachten tot je je ogen voor het laatst sluit, om alles te verkavelen, stop te zetten, te vernietigen en definitief te begraven, zodat ze eindelijk in staat zullen zijn dat gemakkelijk verdiend(??) geld om te toveren, in een oogwenk, in twee keren niets, vermenigvuldigd met niets. De hel bestaat natuurlijk niet. Na het leven, bedoel ik. De hel is hier.

 

Wat Nonkel M. betreft, hij lijdt aan de ziekte die (praktisch) eigen is aan onze gehele familie. Na de leeftijd van de wijsheid bereikt te hebben, maken ze eigenaardige bokkensprongen, draaien hun rug toe naar wie hen levenslang vergezeld heeft, in het welzijn en in de tegenslag en besluiten ze ineens, zonder boe noch bah, de tegenovergestelde richting in te slaan, zonder doel noch bestemming. Zoals die kip zonder kop. Hij herinnert mij aan ons eigen Fonske, die na vijfentwintig jaar vereniging en na zes kinderen verwekt te hebben, besloot dat zijn vrouw hem niet meer (genoeg) seksueel bevredigde. Ewel, trek dan jezelf af, hé, stommerik en verveel de anderen daar niet mee! Of zowel werk je met jarenlange vertraging of zowel ben je oerdom. Ik ook koester, soms, twijfels of ik wel de juiste vrouw voor mezelf heb gevonden, maar nu, na zoveel jaren en gebeurtenissen, is het gewoonweg waanzin, onlogisch en onverstandig op een ander paard te gaan wedden. Wie, in de naam van God, denkt dat hij nog de liefde zal ontdekken of ontvangen, na de zestig overschreden te hebben? Avonturen bestaan niet meer op die leeftijd, tenware je er absoluut zeker van zijt dat je echt bedrogen wilt en zult worden. ’t Is beter nog een paar jaartjes vol te houden met wat je hebt, daar thuis, dan op de rug te springen van dat jong kalf, op de straat, dat juist voorbij aan het passeren is. Op diene gevaarlijke leeftijd, waar elke gewaagde sprong, onveranderlijk, naar een nieuwe val leidt, moet men enkel en alleen maar op verdiende ontspanning “peinzen”. Ophouden met werken, reizen, uitgaan, familie bezoeken..., dat is de rust die een mens verdient om van je pensioen nog wat te trachten te genieten, vooraleer je definitief in de put verdwijnt...

.....

13:40 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.