22-12-14

alleen...

 

Het strand is eindeloos lang en verlaten, een heel eind weg loopt er nog een andere eenzame verdwaalde ziel, een hij of een zij, dat kan ik niet zien, maar het hindert mij niet.

Er is bijna geen licht meer aan de hemel, de lucht is zwaar en loodgrijs, het motregent, mijn laarzen zakken weg in het sompige donkere zand.

De koude natte wind geselt mijn gezicht, fijne regendruppels lopen langs mijn neus, mijn ogen kijken blind door mijn mistige brillenglazen.

Ik loop langs de rand van het water en heb een lang en onderhoudend gesprek met mijn dode zoon, ja hij is er nog steeds, hij is hier en terwijl mijn woorden verdwijnen met de wind, luister ik naar het monotone gebulder van de golven, achter mijn rug rollen de witte schuimkoppen in een waaier uiteen op het strand.

Er is geen zon, geen maan, geen sterren, geen licht en geen donker.

Ik weet niet hoe het komt maar ik denk opeens aan mijn altijd afwezige vriend, op dit moment wil ik met hem arm in arm  lopen, zodat we innig met elkaar verbonden terug naar het huis kunnen gaan.

Ik geloof natuurlijk niet echt in wensen of in geesten, ik ben niet gek.

Ik ben alleen maar.... alleen.

 

 

16:50 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.