21-10-14

vertel me een verhaal...(1)

 

Vroeger vroegen mijn kinderen vaak:

‘Toe moeke, vertel ons nog eens een verhaal.’

‘Welk verhaal zal ik vertellen, lieve schatten van mij?’

‘Een griezelverhaal om niet bang van te zijn moeke

of een verhaal over een klein, ondeugend draakje

of een verhaal over een sterke, vriendelijke reus of ….”

fantaseerden ze luidop…

 

En dan begon ik te vertellen en de 3 kinderen luisterden

aandachtig en in afwachtende spanning…

Mijn kinderen vertel ik allang geen verhalen meer

maar iemand anders soms wel.

Af en toe vraagt rudo mij:

‘Toe lieveke, vertel me eens een verhaal.’

‘Welk verhaal rudootje?’

‘Vertel me een verhaal van vroeger’ vraagt hij lief

‘of vertel me een verhaal over de liefde.’

En dan begin ik aan een verhaal over het verleden.

 

*****

 

In een lange, rechte straat die eindigt waar de velden 
en de weilanden beginnen, staat een klein maar solide
gebouwd huis helemaal alleen aan de rand van een
onbeduidend provinciestadje.

Op een gure, winderige avond in oktober van het jaar 1922

zit een groot gezin dicht bijeen aan een lange tafel in de keuken

van bescheiden afmeting en helemaal niet berekend op zo’n

kroostrijk gezin.

De kamer is schaars gemeubeld en spaarzaam verlicht

maar het is er aangenaam warm want het vuur is hoog opgestookt

en twee grijze poezen rekken zich naast de kachel lang en lui uit

in de weldadige warmte.

Hij, de vader, is groot en sterk en al een beetje grijs bij de slapen

en zit aan het hoofd van de tafel,

zij, de moeder, is een klein en tenger vrouwtje dat bedrijvig

heen en weer loopt vooraleer ze het jongste kindje,

een meisje op schoot pakt en ook gaat zitten recht tegenover

haar echtgenoot. Langs de beide lange tafelzijden zitten

de acht zonen waar ze allebei bijzonder trots op zijn.

Hun namen beginnen net zoals de naam van hun moeder

met de letter R: Roeland, Renaat, Rudolf, Roman, Roegier,

Robrecht, Raoul, en Richard, de kleine Rosalie sluit voorlopig

de gelederen.

Ze eten hun avondmaal, geroosterd brood met boter en een

gestoofd peertje toe. De perelaar droeg deze zomer overvloedig

veel rijpe en sappige vruchten die helaas niet bewaren voor

de komende winter. Zo komt het dat vanavond alle kinderen

en de ouders genieten van deze verrukkelijke zoete lekkernij,

een in wijn en suiker gestoofd peertje.

In alle rust eten ze en een dag dagelijks huiselijk gesprekje kabbelt

heen en weer tussen de ouders en de oudste kinderen.

Ze zeggen dat de vader streng is, en dat is waar maar

nooit verheft hij zijn stem en zijn handen jeuken nooit om

zijn jongens te slaan die gebruikt hij alleen om lief te kozen.

Zijn 8 jongens gaan voor hem door het vuur,

het zijn maar gewone jongens die dagelijks onschuldig kattenkwaad

uithalen en die elke dag na school in de bossen zwerven

die beginnen waar hun erf eindigt.

Ze lopen, rennen en dartelen als jonge veulens en doen gevaarlijke

en wilde spelletjes maar eenmaal terug thuis gedragen ze zich

kalm en voorbeeldig. Één opgetrokken wenkbrauw van vader

volstaat als er eens eentje zichzelf vergeet.

Ze zeggen dat de moeder zacht en vriendelijk is maar ook koppig

en trots. En ook dat is waar. Ze is trots op haar man, haar kroost

en op zichzelf. Haar lange blonde haar draagt ze in een losse vlecht

op haar rug terwijl ze haar dagelijkse taken efficiënt en tot ieders

tevredenheid uitvoert en dat zijn er heel wat want zij draagt de

zorg over haar man, het huis, de dieren, de tuin en de

negen kinderen, haar acht zonen en haar enig dochtertje.

Het meisje is bijna drie en de jongste en zit nu bij haar op schoot

want een eigen stoel heeft ze nog niet.

 

Plots schrikken ze allemaal op door een kort maar dwingend geklop,

alle ogen richten zich naar de deur die dicht blijft,

dat moet dus een vreemde zijn want alle bekenden komen binnen

zonder kloppen en roepen ‘goed volk’ terwijl ze onbeschroomd

de warme keuken binnenkomen.

Vader staat recht, zwaait enigszins met tegenzin de voordeur open

en staat onverwachts oog in oog met de parochiepriester.

Terwijl hij de plaatsvervanger van god binnenlaat kijkt hij zijn zonen

één voor één kort in de ogen en ziet dat geen een zich bezondigd

heeft aan buitensporige kwajongensstreken.

Met een gerust hart gaat hij terug zitten en noodt de priester

om hetzelfde te doen, Richard het jongste zoontje moet zijn stoel

afstaan en mag als uitzonderlijke grote gunst tegen vaders

knieën leunen.

Man en vrouw kijken elkaar aan, geen van beiden begrijpen ze

wat dit ongewone en late bezoek betekent maar ze weten dat

hun geduld op de proef zal worden gesteld,

het eigenlijke doel van het bezoek zal de godgeleerde maar

onthullen op het tijdstip van zijn vertrek.

Zo gaat dat in het jaar 1922,

eerst wordt er over alle onbeduidende onderwerpen uitgebreid

gekletst en pas bij het afscheid zal het eigenlijke doel van

het bezoek duidelijk worden.

De moeder luistert maar met een half oor en brengt de kleine

Rosalie naar bed, een half uur later volgen de 4 jongste jongens

haar de trap op.

Vader en de priester roken een sigaar, de oudste zonen lezen

een boek terwijl hun ogen prikken van de scherpe rook verliezen ze

zich in hun spannend verhaal en nog altijd gaat het gesprek

tussen vader en zijn bezoeker over niets bijzonders:

- ‘leren de jongens goed?’ – ‘‘hebben ze al kolen voor de winter?’

- ‘zijn alle vruchten al geoogst?’

- ‘zijn de dieren gezond en hoeveel eieren leggen de kippen wel….?’ 

en nog een half uur later moeten de 4 oudsten alleen naar boven

en naar bed.

De priester lijkt uitverteld, de stilte valt stug over de drie mensen.

‘Het is morgen weer vroeg dag’ zegt de vrouw die het bezoek niet

langer kan verdragen en staat recht.

De mannen volgen haar voorbeeld en begeven zich richting deur.

De priester schraapt zijn keel, hij kucht en hoest een keer of twee

en met een hm, hm steekt hij eindelijk van wal.

‘Zij zijn toch gelovige kristenen, goede en voorbeeldige parochianen…?’

Man en vrouw knikken zonder zijn vraag te begrijpen stom van ja

en wachten op het vervolg.

‘…hoe komt het dan dat hun laatste bezoek aan de doopvont

alweer bijna 3 jaar geleden is? Verzaken ze misschien aan hun

goddelijke huwelijkse plichten? vraagt hij met een kop rood als een boei.

Het volle gewicht van zijn afkeuring laat hij op het koppel neerkomen

en is verbaasd dat geen van beiden ineenkrimpt onder zijn boze blik.

Hij huivert, haalt diep adem om zijn nieuwe woordenstroom

meer kracht mee te geven en merkt niet hoe de vrouw langzamerhand

het kookpunt van woede bereikt.

Zou een priester nu werkelijk in de onjuiste veronderstelling leven

dat hij mag dicteren wat zijn parochianen wel of niet mogen of

moeten uitvoeren tussen de beddenlakens?

‘Eruit!’ sist de vrouw en ze geeft hem een kordaat duwtje in de richting

vanwaar hij gekomen is. Hij staat opeens op straat,

letterlijk en figuurlijk in de kou.

Zachtjes en al een beetje gekalmeerd doet ze de deur achter hem dicht,

ze wil onder geen beding de kinderen wakker maken,

en schuift de grendel ervoor.

Haar man kijkt waarderend naar zijn hartstochtelijk vrouwtje.

Wie heeft ooit zoiets gehoord? Een mens, een vrouw dan nog

die de parochiepriester de deur wijst.

Niemand die hij kent zou het in zijn hoofd halen,

niemand zou het durven, maar zijn verdraaid knappe vrouwtje

doet het, durft het!

‘Kom’ zegt ze tegen haar man ‘we moesten maar eens gaan slapen

want het is morgen werkelijk weer vroeg dag’

Ze dooft het licht in de keuken en in het donker gaan ze hand

in hand de trap op, zij ligt eerst tussen de koele lakens gehuld

in duisternis en stilte op haar man te wachten,

hij ontdoet zich van zijn kleren, trekt zijn nachthemd aan en

stapt ook in bed.

‘Kom’ zegt ze. Begerig legt ze haar handen op zijn blote billen

en trekt hem dicht tegen haar uitnodigende, warme schoot….

 

*****

 

9 maanden later wordt mijn moeder geboren.

9 maanden en 10 dagen later staan mijn grootouders

met al hun kinderen te stralen rond de doopvont achteraan

in de parochiekerk,

mijn grootmoeder pronkt met haar jongste kindje en ook een beetje

met haar buitenissige nieuwe hoed die ze voor deze bijzondere

gelegenheid heeft gekocht…

 

 

 

 

 

20:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.