01-10-14

Het verband tussen de uitgeroeide West-Vlaamse Vinkskes, De Roeselaarse Weekbode, de VU-Vertegenwoordiger Mik Babylon en mijn oudere broer

We waren in de prille jaren zeventig toen ik het opeens nodig vond een reportage aan te klagen die ik op de BRT had gezien, waar getoond werd hoe eeuwenoude gewoonten nog steeds hun vat hadden op onze middeleeuwse mannekes, van boerse afkomst of niet, die er verschrikkelijk genot in vonden pas gevangen vogeltjes in hun kilometer lange netten, tussen hun duim en wijsvinger plat te drukken, terwijl onbekwaam hun overvloedig speeksel te overmeesteren.

Ik schreef mijn protestbrief naar "De Weekbode", van Roeselare, om daar, in de lezershoek, mijn mening te uiten. Het feit dat mijn broer daar werkte (in die wekelijkse krant, bedoel ik) als de meest belangrijke persoonlijkheid en afgevaardigde van de stad Rumbeke (veel groter dan Roeselare), verstrekte mij immense hoop op publicatie. Gedurende talloze weken kocht ik de Weekbode, om eventuele reacties te kunnen volgen, wat hen een uitstekende winst moet hebben geleverd.

Later volgt een kopie van die brief, waarop niemand ooit gereageerd heeft tenzij om te bevestigen dat dat werkelijk de lievelingssport was in Vlaanderen en dus terecht niet zomaar gedoemd mocht worden te verdwijnen.

Om dergelijke (moord)aanslagen beter te kunnen bestrijden besloot ik tot de VU toe te treden (bij manier van spreken natuurlijk, aangezien ik een onbetaalde vrijwilliger was) waar mijn oudere broer al ingeschreven stond als "trekpaard" voor Mik Babylon, toen de meest gekende politicus van Roeselare en omstreken, en die duidelijk niet in de smaak viel van de heersende machten, onder andere en vooral vanwege de kuische Pasters en Bischoppen van West-Vlaanderen, waaronder Van Gheluwe, de voortrekker en verdediger van de toen nog onbeschermde Katholieke jongetjes (meisjes waren streng verboden). Vanaf hun twaalfde leefjaar, maar de ook ietwat oudere wierookmannetjes, tot aan hun achttiende, verdienden alle aandacht. Voor de ouderen had hij tientallen gebeden over, vooral in de Sacristie, samen met mijn oudere broer waar hij, naar 't schijnt alle zaterdagen en zondagen tafeltennis pleegde en ook "broekzakpingpong" uitsluitend als sportativiteiten bestemd voor de leiders van de Chiro.

En ik, intussen, verheugd met de talrijke opdrachten die ik toegewezen kreeg, liep tientallen straten af, niet alleen in Roeselare zelf, maar ook in alle nabij gelegen gemeenten, waar ik, huis per huis, aanbelde en beschaafd vroeg hun bijdrage voor de partij in mijn zak te dumpen. Vele keren kreeg ik de hond achter mij aan, maar zoals zij tekeer gingen deed ik het nog enkele noten hoger.

Tot ik op een zekere dag te weten was gekomen dat het af was tussen Mik en mijn oudere broer, voor nog altijd onverklaarde redens (tot op vandaag vertegenwoordigt hij een graf op dat gebied) en hij (mijn broer) zich candidaat stelde en verkozen werd als President van de Rotary Club in Torhout, waar hij, gedurende meerdere jaren uitstekende akties heeft gevoerd, vooral in verband met het uitdelen van rijke aalmoezen voor de arme mensen van de Socialistische Partij.

Nog later ben ik te weten gekomen dat Mik, in zijn auto-biografie, mijn broer, vermengd met personages zoals Jo en Cris, heeft verweten voor alles wat verraderlijk was. Ik ben op zoek geweest naar dat boek in alle publieke biblioteken van West-Vlaanderen, zonder enig resultaat nochtans. Zelfs geen enkele, simpele, bladzijde.

De kwade tongen beweren dat mijn broer de volledige voorraad boeken voor zichzelf heeft opgekocht met als doel de opgeleverde fondsen aan Mik over te hevelen, bestemd voor zijn naderende herverkiezing, wat spijtig genoeg niet mogelijk is geweest.

Only God knows what really happened.  

18:24 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.