10-04-14

Hoerepoeper jawel, misschien, maar totnogtoe, alleen maar in Brazilië - Deel 1

Het allereerste contact met de alom begeerde Braziliaanse hoertjes heb ik gehad toen ik nog in São Paulo woonde en amper in staat enkele woordjes in het Portugees te brabbelen. Het is, in alle geval, de beste school geweest om de taal, rapper dan normaal, te kunnen leren spreken (schrijven is wat anders). Eenmaal aan een cafétafeltje plaats genomen en daarna tussen de lakens gekropen, leer je de taal van het vreemd land, waar je absoluut alleen op je eigen benen staat, in een oogwenk. Toen had ik nog de indruk en zelfs de overtuiging (nog altijd, eigenlijk) dat een man alleen maar serieus de liefde kan bedrijven als hij daarvoor verscheidene uren ter beschikking heeft, waaronder een tijdje om kennis te maken en enkele flauwe gedachtes te verkopen of te verwisselen, een uurtje om op gang te geraken en de ogen naar andere lichaamsdelen af te wenden dan alleen maar het kuis en anglicaans aangezicht, terwijl het belovend meiske bijvoorbeeld recht strompelt om naar het toilet te stevenen en terugkerend, zichzelf voorover moet bukken om haar stoel onder haar zitplaats te schuiven, een indrukwekkend zicht openbarend, eerst op haar wiegelend achterwerk en daarna op haar ruime opgespannen boezem en "last but not least", het kamertje te bezetten waar niet alleen enkele dagelijkse maar ook sommige doodzonden bedreven zullen worden, in de naam van de voortplanting van het ras, nogal ruw weliswaar, maar zonder grote hindernissen te ontdekken, tenzij de triestige borsten die almeteen niet meer zo recht naar voren pronken en ook het zitvlak waar er nu een beetje meer dan de verwachte cellulitis te voorschijn springt, iets waarop je nog niet eerder had gelet, maar waarover je beslist niet over te struikelen en integendeel, verkiest het licht uit te draaien om van verdere ontgoochelingen gespaard te blijven. Hier beweren ze, tenandere, dat "wat de ogen niet zien, de piemel niet weet".

Daarom vond ik het, in het begin, ietwat eigenaardig dat men hier met hoeren content moet zijn die je maar pas tien minuten de gelegenheid geven om in een enge kamer te geraken, na de conciërge zijn deel te hebben betaald van de afgesproken prijs, je kleren afgestroopt te hebben, je geheime delen zorgvuldig gewassen te hebben, het beest op gang te hebben gedraaid, zich neer te hebben gevlijd om eerst wat strelingen uit te delen en er ook enkele te verkrijgen en dat je er dan ineens aan herinnerd wordt dat de afgesproken tien minuten, pasmem, allang voorbij zijn en er dringend nieuw en fris geld op de tafel moet verschijnen om pas daarna aan de zakelijke "indringing" te mogen beginnen denken. Dat indien je de concentratie nog niet verloren hebt en er echt op staat voort te blijven doen met die ellendige doodzonde, die rechtstreeks naar de hel zal leiden. Ik vermoed dat zij, de hoertjes hier denken dat wij, de mannen, ware hanen zijn, of zowel konijnen.

Ik herinner mij nu speciaal dat ik geregeld de bus moest nemen, in São Paulo nog altijd (mijn eerste auto zou ik in Rio De Janeiro kopen), vanuit de omstreken van de wijken "Bráz" en "Mooca", naar het centrum van de stad en dat de bus, praktisch elke keer, moest stoppen vóór een rood verkeerslicht, terwijl ik op dat moment, door de ruit, een meisje vergezeld van een jongeman, meestal een bouwarbeider, een oud huis zag binnen stappen, waaruit ze beiden terug keerden, vooraleer het verkeerslicht terug op groen sprong. Ik kon zelfs mijn ogen niet geloven. Voor wie de stad kent, het huis was dicht bij het kruispunt van twee belangrijke lanen gelegen, als daar zijn de Av. São João en de Av. Ypiranga. Was dat geen nieuw wereldrecord? Toen begreep ik nog niet dat er iets anders bestond dan alleen maar de dagelijkse en doodsgewone missionarispositie, terwijl ik nu veronderstel dat het zich om rappe handjobs aan de lopende band betrof, waarschijnlijk aan vijf frank het stuk, met de volgende al in de rug koterend van de vorige. Later meende ik op te merken dat aan de "Praça da Republica", daar ook dichtbij, iets gelijkaardigs plaats vond, maar dan met ervaren en bedreven travestieten, in plaats van met hoeren, die "het" zelfs achter een struikje wisten te plegen, zonder de aandacht te trekken van de voorbij passerende oude wijvekes, die geen benul hadden van de meest recente uitvindingen op dat gebied. Alles erop en vervolgens eraf, in een kwestie van enkele minuutjes.

Om absoluut eerlijk te zijn, zoals het in mijn aard ligt, dáár heb ik zélf nooit aan meegedaan en ik heb er evenmin ooit goesting voor gevoeld. Ik vond, en vind nog altijd, dat er wat liefde moet bestaan in de gegeven omstandigheden. Tenandere ik laat niet iedereen mijn gezellige, maar wel bedeesde, piemel bepotelen.

Van de andere kant, er bestaan overal, hoeren én hoeren. Er bestaan hoeren die niet alleen op hoeren gelijken maar die zich ook als echte hoeren gedragen. Terwijl de meerderheid van de vrouwen helemaal niet op hoeren gelijkt, zijn een groot deel ervan bereid wel degelijk deze baan in te slaan als er iets van waarde mee gemoeid is. Een zuivere kwestie van prijs dus. Dan bestaan er ook nog meisjes die niet alleen niet op hoeren gelijken, maar er ook niet aan denken ooit hoeren te zullen worden, maar die eenmaal in bed, niets liever hebben dan uitgescholden te worden als "vuile teeve". Ze verwachten dan ook en bijgevolg, als straf, een hard pak slaag op hun edel achterwerk, juist voor, of terwijl ze aan de haak geslagen zijn. In dat geval gaat het meestal om deftige vrouwmensen die het ineens beu zijn geworden met alle eerbied behandeld te worden en hoogstnodig enkele noten hoger willen gaan zingen, vooral wanneer ze al met de microfoon in hun handen staan, terwijl ze ook verwachten dat hun meester "hem" af en toe uit hun mond trekt om er hard op hun wangen, aan beide kanten, mee te slaan. Ongelukkig genoeg, in dat verband, weet ik van mannen, die zodanig overdreven waren in hun zielig voornemen de vrouw aan hun laars te lappen, dat ze er zelfs, ongewild, hun neus mee hadden doen breken, wat moeilijk uit te leggen was aan de dokter in het hospitaal en die eerst wantrouwig, maar daarna "begrijpend" zijn wenkbrouwen en voorhoofd had gefronst. Teveel is te teveel, zou ik zeggen, maar af en toe het gat verwarmen kan echt geen kwaad doen. Warm van buiten veronderstelt heet van binnen.

Een meer liefdevolle sfeer heb ik dan toch uiteindelijk wel ontmoet n een café dansplaats, genoemd "Som de Cristal", waar men eerst een lange trap naar boven op moest klauteren en eens daar aangekomen een Sambaorkestje je meteen opbeurde terstond mee te doen en verwoed te gaan dansen, waarna ik op den duur niet meer wist van ophouden. Een ietwat magere maar duidelijk opgehitste negerin had mij toen onmiddellijk bij mijn arm gepakt en toen we gedaan hadden met dansen, na verscheidene biertjes verzwolgen te hebben, gedurende de pauzes, besloten we dat we dringend voort moesten blijven gaan wrijven en vrijen in mijn bed, thuis. Ze was uitstekend, op alle gebied. Het was ook de eerste keer dat ik ter plaatse ondervond dat je niet altijd moet betalen voor de seks. Als je maar regelmatig terug keert, genoeg trakteert op drinken en eten, sympathiek bent en gereed de taxi naar haar thuis te betalen, soms verder dan een uur weg, dan mocht je al eens gratis poepen, zonder ooit over trouwen een woord te moeten reppen.

Maar dat is allang geleden.

Tegenwoordig stuit men meer op gevaarlijke ondervindingen dan op ontspanning en verlossing. De kans dat je op een travestiet valt is groot. En meestal hebben ze een piemel die twee keren zo groot is als de jouwe. Bovendien denken ze dat jij weet en beseft dat hij een travestiet is en dat jij wilt dat hij HEM in jouw, moet of mag, gebruiken. God beware me.

Iets wat ik voortdurend vaststel is dat de vrouwen hier in Recife, in het algemeen, percentwijze, tussen de lelijkste vrouwen van het land behoren, per vierkante kilometer, wel te verstaan. Nochtans, de hoeren doen het daarin niet zo slecht en vertegenwoordigen beter de stad, op zijn geheel. Het is natuurlijk wel zo dat de hoeren meer geld verdienen, zolang ze nog jong (onder de twintig, bijvoorbeeld), schoon en vrolijk zijn, dan op eender welke andere manier. Bovendien blijken ze allemaal echt van hun job te houden (alhoewel het drugverbruik onder hen, niet klein is). Dat zou kunnen uitleggen waarom de andere vrouwen, die overblijven dus, de oudste, verslenste en afschuwelijkste exemplaren in andere woorden, en die over veel meer tijd beschikken om op het strand te gaan liggen braden, rondwentelend zoals een kip in de oven, of op en neer te sukkelen langs de dijk, zo talrijk zijn. Ze kunnen echt gene enkele man bekoren, tenzij hij stomdronken is, ze zich in een pikdonkere straat bevinden en ze zich niet laten betasten.

Het verkeer van deze hoertjes (sommige slagen er in drie/vier keren in een uur in en uit evenveel auto's te stappen) volg ik vanuit mijn stoel, aan een tafeltje op de stoep van het café waar ik tegenwoordig de beste klant ben (de vorige, een twintigtal andere, zijn ondertussen allemaal failliet gegaan). Ongelooflijk, maar waar, er zijn zelfs gevallen van mannen die er twee of drie in ene keer meepakken en terug brengen in een tijdspanne van minder dan vijftien minuten. Spreek dan toch maar van hanen en van konijnen....

15:24 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.