30-01-14

rust en rusten....

De hematoloog-oncoloog kwam dus zeggen dat ik kanker heb 
– bloedkanker – kanker van de weke delen.

Iedereen spreekt zijn verbazing uit over het feit dat ik nog

mijn taken uitvoerde want het is werkelijk héél erg gesteld met mij.

Ik geloof het zelf nog niet echt want ik voel me helemaal niet ziek.

Fysiek voel ik me flauw maar mentaal sterk totdat

de hematoloog-oncoloog de behandeling uit de doeken doet;

één week chemo in het ziekenhuis en drie weken thuis herstellen ...

En ik denk al aan het werk dat ik allemaal zal moeten inhalen

tijdens die 3 thuisweken –

ik heb tenslotte een huishouden bestaande uit 5 personen

te runnen en dan vergeet ik nog de poezen en de tuin…

maar neen, de arts verbiedt mij om één jaar lang

het minste van het minste te doen.

Rusten, rusten en rusten…is alles wat ik mag doen.

Natuurlijk begin ik direct te wenen want ik zie dat echt niet zitten

om een jaar lang op mijn luie gat te liggen.

En wil dat zeggen dat mijn herstel echt één jaar op zich zal

laten wachten?

Zó lang?

Ik geloof nu wel dat het een dubbeltje op zijn kant is.

De kinderen zijn geschokt en in alle staten.

Ik spreek ze streng toe dat ze nog niet moeten treuren

terwijl ik er nog ben!

 

 

 

20:36 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.