06-01-14

herinneringen...


Alhoewel het al meer dan 40 jaar geleden is dat ik rudo
heb gezien voor het laatst, zou ik hem onmiddellijk herkennen,
ik zou ogenblikkelijk weten dat ‘HIJ’ het is.
RUDO’ van wie ik ooit meer heb gehouden dan van welke man 
(jongen) ook.
Hij studeerde... ik ook.
Het leven was mooi.
Het was alsof de wereld aan het gisten was.
Er stond zovéél te gebeuren.
Veranderingen beukten de deuren van de samenleving open.
Alles was mogelijk.
Het was een gepassioneerde relatie en toch liet hij mij in de steek ...
liet ik het gebeuren.
Hij vertrok naar Brazilië.
Hij heeft niet eens afscheid van mij genomen, hij verdween gewoon.
Hij liet niets meer van zich horen.
Hij wist niets van mijn leven en wilde er ook niets van weten.
Zijn geweten heeft hem niet gekweld, 
nare dromen hielden hem niet uit zijn slaap.
Ik was reeds lang weggeëbd uit zijn bestaan, uit zijn bewustzijn.
Ik probeer me te herinneren hoe ons afscheid, 
dat niet eens een afscheid was, zoveel jaren geleden, is verlopen.
Rook het reeds naar de lente?
Was het een heldere nacht met sterren?
Waren de windvlagen zwak.
Ik weet het niet meer.
Ik had het koud en ik was misselijk.
Dat weet ik nog wél.
 
 

20:22 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.