10-12-13

verliefd... (2)


Ik was thuis altijd dat bedrijvig, belerend,
zelfingenomen zusje dat de baas speelde over haar 4 broertjes,
maar ik was ook dat zusje dat in volle spel en leute plots zei:
‘…en laat me nu allemaal met rust…’
…..en opeens was ik verliefd op rudo.

De herinneringen aan onze meest romantische omhelzing is
verbleekt door mijn veelvuldig gebruik ervan en toch raakte het uit.
De nasleep was iets waar ik geen verweer tegen had.
Ik treuzelde en draalde om het in mijn dagboek te schrijven
omdat ik hoopte dat er een ander verhaal mogelijk was
en dat had iets geruststellend.
Ik hoopte op een andere wending, op een weg terug,
op een kans op een hereniging na een tijdelijke scheiding.
Maar de dagen regen zich aaneen tot weken,
weken tot maanden en ik vulde mijn schriftje met uitingen
van mijn verdriet en beschrijvingen van mijn verwarde gevoelens.

Een steek van verlangen gaat weer door mijn buik.
Zal ik hem schrijven of niet?
Een hernieuwde kennismaking zal vreemd zijn
en misschien niet gepast.
Zou ik nog die spotlach in zijn ogen herkennen?
Ik weet het niet…
 

17:43 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.